Katte kwiet

Dat ik zotterdag in aal mien hurrie daaierndag vergeten bin, vin k nog tot doar aan tou, da’k twij doagen loater op Wietskes – en dus ook bruier Odies – verjoardag heur gain hondentoart veurschuddeln kon, mag k miezulf swoar aanreken.

Ook al nuimen sommegen zokswat mosterd noa de moaltied, schuldgevoulens hebben mie der tou brocht moandag op fietse te stappen om dizze noaloateghaid weg te poetsen.

In fiene miezeregen ( om filaineghaid van dizze hoast onmaarkboare, koksioanenregen, woarst dus wel sjompenat van worden kist, aan te geven, n bewust pleonasme ) bin k noar daaiernwinkel reden.

‘Hondentoart?’ zee n verkoopster.

In heur blik zat zowel verboazen as ongeleuf. Datter drok en mit mooie foto’s op t grote net mit adverteerd wordt, dus k aiglieks nait veur oetkommen. Kist toch ook niks en gainaine meer vertraauwen.

‘Veur mien joarege hond,’ zee k nog ais.

‘Den zollen ie toch zulf aan t bakken mouten,’ was t antwoord.

Dat ik mit n poar knabbeltjes in fietstas weer òfraaisd bin noar hoes, gaf nait echt voldounen.

n Weg vol hindernizzen en schrikhekken. Op terogweg ree k noamelk tegen d’aine noa d’aandere wegversperren aan, net of hail Hoogezaand op kop ston.

‘Zo komst nog ais aargens,’ zee mien avontuurlieke ik, mor k haar zulf t gevoul, dat ik even de weg kwiet was. k Was den ook bliede, dou’k weer op bekìnd terraain kwam en net op tied veur t middageten.

‘Zo vroug?’ zee k verbolderd.

Klokkewiezers wezen nog mor haalf twaalf aan.

‘Waist toch dat ik vannommedag wat vrouger noar t koor mout!!’

‘Ong?’

‘Wie kommen op foto,’ was heur antwoord.

k Wos t, mor was t even vergeten.

En dou kwam de kink in de koabel. Kwam schoonzeun binnen. Mit n braide laag op t gezichte, d’handen op rogge en n verrazzende opmaarken:

‘k Heb ook wat op zolder vonden,’ en toverde dou zien handen teveurschien en zette n katte op toavel hìn.

n Iezern katte, wel te verstoan.

‘Hé,’ was t eerste wat Arineke zee en even docht ik, zai vlogt dij aarme jong aan en om haals, mor t vuil mit.

Zai huil òfstand en zee mit n stem vol emotie:

‘Woar hest hom vonden?’

Om dit emotionele mement weer te geven is ain, om te begriepen woar dizze heftege gemoudstoustand vot komt, doarveur mout ik twij joar terogge in de tied. Noar ìnde september 2023, dou wie t drok haren mit verhoezen van de Wieke noar Kiel. Mit bus, peerdetrailer en aanhangwoagen is dou onze haile inventoares overbrocht en het aal t spul n veurlopege plek kregen. In hoes, op de grote zolder en in n container.

Veural veul deuzen. Veur t klaaine spul, zodat wie alles op t mement, dat t weer overaal hoald worden mos, elke deuze kreeg zien aigen etiket, makkelk terogge vinden konden.

Dat etiketteren was ja wel aan mie touvertraauwd. Mien twijde noam, der wordt wel ais schamper over doan, is Piet Persies.

Dat onze iezern katte, n kunststok, n pronkjewail vinden wiezulf, in d’eerste moand noa t overbrengen nait boven wotter kwam en ook de moanden doarnoa, heb k miezulf aanrekend. Tot moandagmörgen zo om en noabie haalf 12. Dou vloog deksel van t vat vol frustroatsies.

‘Hai zat in n deuze mit keukenspullen op veurste zolder,’ wos schoonzeun te vertellen.

‘Mit nog n hailebult meer zoaken, dij joe kwiet waren,’ luit e der op volgen en dou wat binnenmonds en hoast verontschuldegend:

‘Hai zat verstopt onder ain van onze deuzen.’

Moakt nait oet, maal jong.

Moudelooshaid over t nait vinden is vot.

Vandoag staait de grote deuze mit ‘verloren’ keukenspullen op toavel.

t Grote probleem is nou, of t aal n stee kriegen kin in ons nije hoes.

Mor dat loat ik groag aan n aander over.