n Aai heurt der ( nait) bie
Gruine kerst, witte poaske.
Aanloop noar poaskefeest belooft in elk geval waineg zun. Meertse buien hangen doaglieks in de locht en weerspanneg April veurspèlt ook waineg gouds.
Poaskesfeer in hoes is onmiskenboar en zunnekloar. Tulpen in alle kleuren sieren al weken de koamer en poaske-aaier, groot en klaain, hangen boven t aailand of sieren kaast en n zilvern tute op toavel. Plestiek aaier. Hebben katten ook heur diverdoatsie aan t poaskefeest en liggen wie, as alternatief veur t al joaren verdwenen poaske-aaier zuiken, regelmoateg op knijen veur baank of kaast te angeln noar zuikroakte aaier.
Zotterdag waren wie der, as n verzichtege opstart noar kommende zummertied, al vroug bie. Luip Arineke mit n slovve douk in t rond en ree ik mit stofzoeger deur t hoes.
‘Even deur d’loop.’
Manlu zain ja gain stof en omdat ik van op de kop stoan zo doezelg wor as n triezeltoppe zoeg ik mit mien telescopische stofzoegerstange blind onder banken en kasten deur. Doar kikt ja toch gain mìns.
Begonnen in waarkkoamer, ook t stee, woar katten en hond sloapen en eten, vuil t mie noa n poar streken op, dat stofzoeger mor op haalve kracht zoog. Of aiglieks nait zoog, want de zak bleef leeg.
‘Zoegen het zo gain zin,’ zee k verbolderd.
Aan, oet, aan, oet bleek gain oplözzen veur meer zoegkracht en bie de daarde keer ‘aan’ zee e: ‘Dou t zulf mor’ en dee op slag gain slag meer. Aan n dood peerd huifst nait trekken, aan n dood apperoat het ook gain zin.
Kefuus, dat n twijjoarege stofzoeger al dainst waigern kon, kreeg Arineke t heldere idee noar electronica-winkel te bèllen.
‘Meschain vaalt t nog wel onder de garantie!’
Wie stoan doar in de kompjoeter, mor t bericht aanderkaant lien was dubbel. Joa, garantie gol, mor as bie onderzuik blieken zol, dat t n koabelbreuk was, den gol dijzulfde verzekern nait, zo verzekerde verkoper ons.
t Klonk mie as n beschuldegen in oren:
‘Lu mouten nait zo stief aan droad trekken.’
Schoonzeun wos mie in t boeten veurbiegoan te vertellen, nijste stofzoegers hebben twij signoal-plakkertjes op leste stokje van koabeldroad. Geel betaikent: oppazen, rood: je hebben mie te vèr oettrokken.
Nait dat ik doar wat aan haar en al drok bezeg mie veur te beraaiden op n grote oetgoave veur n nije stofzoeger, komt Arineke ook noar boeten mit mitdailen:
‘Hai dut t weer.’
Ik vermoud n pré-poaselk wonder, mor ain drok op aan-knop bewiest heur geliek.
Gelokkeg binnen wondern wereld nog nait oet en t scheelt ons oardeg in de porremonnee.
Zo komt t, dat wie op de loate zotterdagmörgen alsnog ons veurnomen bezuik aan Winschoter maarkt deur loaten goan, mor nait over Pekel noar witgoudverkoper huiven te raaizen veur n nije stofzoeger.
Koiern deur n ( stille ) Langestroat is der aiglieks nait meer bie en noa n snelle hap goan wie tevreden mit n tazze vol bouken terogge op hoes aan. Woar nog wel n toak op mie wacht: Stofzoegen.
Blied, dat t aal goud kommen is, trek ik vezichies t laange snoer oet zien binnenste.
k Laag om de twij deur miezulf aanbrochte plakbandjes, roem veur t ìnde van snoer. Zai binnen aiglieks overbodeg. n Woarschaauwd mìns telt ja veur twije. Mor…. as k nog mor net begonnen bin mit bankzoegen, maark ik, dat stofzoeger zien waark toch nait goud dut. Hai zogt mor op haalve of kwartse kracht.
’t Kin nait aan n koabelbreuk liggen,’ verontschuldeg ik mien snelle stoppen.
‘Zol t den toch motormeleur wezen?’
Vranterg deur zoveul malheur, trek ik stekker oet ketakt en bin van plan t binnenwaark te open en begun aan veurkaant. Mit ain klik ontgrendel ik slaange en bie watter den beurt, vaalt mie mond open en n aai op grond. n Veulkleureg aai, as n aai in n vogelnuske, op n loagje zaachte honden- en kattenhoartjes.
