Nije viever
Noadat wie ons hier zo’n anderhaalf joar leden in Kiel vestegd hebben, bin k al snel begund mit plannen moaken veur n nije viever en sunt n moand of wat duurf k zeggen:
‘Mien viever ligt der bie as n pronkjewail in t mooie Grunnegerlaand.’
Veul sneller as dat ik mie in mien mooiste dreumen ook mor veurstellen kon, gruit en bluit alles in en rondom t wottertje as n tierelier. De gele lis let zien schierste bloumkes zain en wotterlelies bluien al doagenlaank in prachteg wit en sieren t wotteroppervlak. Mor t mooiste vin k de gele plomp, dij k in mien veurege viever op de Wieke om onverkloarboare redens aiglieks nooit goud aan d’loop kreeg.
‘Haar k hom meschain toch te daip poot,’ vroag k mie nou wel ais òf.
Of was t juust aansom en ston e in te vloot wotter. t Binnen zo van dij vroagen, woar k mie nou de kop nait meer over breken huif.
Net as over Duutse haardhaid van t wotter.
‘In zacht wotter ontwikkelt zok t vieverleven nait,’ het viever-goeroe Ada Hofman mie joaren leden via bouk en woord al op t haart drokt.
In zacht wotter versliemen planten en kin t daaiernleven zok nait ontwikkeln. Mit as rezeltoat, zachtgruin, mor o zoks dood wotter. Zagst gain bodem of vis. Olde herinnerns aan t vervoelde Pekelder Daip oet mien jeugd kwamen net as schoem vanzulf bovendrieven. t Is mie voak en voak voaker as voak overkommen. En den kinnen lu die wel oetstokken, houst dat probleem oplözzen moust, dat geleuf bin k in loop van joaren kwietroakt. Hou voak heb k nait op knijen bie viever legen en heb k mit n duur meetsetje mit stripjes en druppelfleskes perbaaierd t lichtgruine wotter weer helder te kriegen. Of mit vieverkaalk en zuurstofverriekende poedertjes. Dreum van n kristalheldere viever is bie mie regelmoateg omsloagen in nachtmerries, as k weer ais konfrontaaierd wuir mit n witte viever.
’t Beste is om alles oet de viever te hoalen en gewoon weer vannijs te begunnen.’
Wieze road, mor wat heb k mie aaltied n bult waark op haals hoald.
Tegenswoordeg loop ik zunder zörg en kopschraberij mit n tevreden gemoud om mien viever hìn.
Zit der n moal n raaiger of wat ook regelmoateg beurd n verdwoalde aaiberd mit laange snoavel en begerege blik in ogen noar kikker, pad of stiekelboarske te koekeloeren, k zit nait meer op kniepnoagels om dij baisten te verjoagen. Wat moakt t oet, denk ik nou, zo’n vogel het vervast ook jongen en mout toch ook leven. De nepper, opbaauwd en in nander lasd oet ol’iezer, dij eertieds mien vievertje in t olde hoes bewoaken mos, het aiglieks nooit veul zin had. Hai is twij joar leden wel mitvlogen diz’kanten op en dut op t mement allendeg nog dainst as lanteerntjesdroager in toene.
Joa, k duurf best tougeven, dat ik aldernoast bliede mit mien nije viever, n viever woar k gain omkieken meer noar heb.
Wat heb ik mie aal dij joaren oet de noad waarkt. Regelmoateg von k in bouken of bie swoager Leo nije inspiroatsie en ston k t volgende mement weer op schuppe om viever te veraandern, oet te braaiden of n nije wotteroverloop te realiseren. t Ploatje beloofde zoveul moois, de realiteit was weerbarsteg. Voak meer dan mie laif was.
Aal dat soort hazzenspinselderij heb k sunt onze verhoezen noar Kielwinderweer achter mie loaten.
Woarom was k ook zo aigenwies, dat ik docht, dat ik t aal zulf wel wos of oetfigelaaiern kon. Wieshaid komt mit de joaren, denk ik den. Wat n kopschraberij heb k mie op haals hoald, want ain ding staait as n poal boven wotter, n viever is meer as n oetgroaven koele mit wotter.
En elke dag is t weer n plezaaier om even rusteg om mien vievertje tou te koiern. Om te luustern noar t sfeervolle concert van kikker en pad en mie òf te vroagen, welke raitzanger zo melodieus vanoet hoge raiten zit te kwinkeleren.
Mor wat mie t maist goud dut binnen de witte wotterlelies. Zai binnen t taiken, dat wotterkwaliteit goud is en geven de vrougere vieverlaifhebber de verzekern, dat t mit de Duutse haardhaid van t wotter wel goud zit.
