Branekkels

In schoel van hoge hoagbeuk is t aangenoam vertouven en da’s de reden, dat ik snommedoags in mien olde klaaier schaait. Woar de hoge hege mie lekker oet de wind zet en aangenoam waarme zunnestroalen as in n gloazen bol gevangen holdt, binnen zien lössloagen bloadern mie n doorn in t oog.
Nou de vorst oet de locht is, duurf k bladhaark wel oet schuurtje hoalen.
In middenpaark, woar dammeet goldjebloumen n geel-oranje bloumenzee tovern mouten bliekt n veronderstelde dovenetel n rasechte branekkel te wezen. t Pippert flink en k wait nou al, dat ik de kommende uren dat haalfdovege gevoul ook nait meer kwietroaken zel.
t Lopt tegen drij uur, as Arineke langskomt en vragt of k aan n kopke thee tou bin.
‘Hest ook edik?’
Zai kikt mie ais verwonderd aan en t duurt even veurdat zai deurkrigt woar mien vroag op baseerd is.
Mit t taimpie ‘Edik hoalt de brand deroet,’ het moeke mie vrouger regelmoateg oet de brand holpen.
‘Branekkelprik is gezond,’ vertelt Arineke mie even loater onder t genot van n kopke thee mit vrizze munttheebloadjes.
Hou zai dat wait, is mie n roadsel, mor zai beweert mit veul overtugenskracht, dat branekkels goud binnen veur blouddeurstroom. Vol schrik en òfkeer schaaiten op datzulfde mement mien gedachten noar vrouger tieden en denk ik aan dij keer, dat ik achter op Komnijsterwieke bie t visken noar boars en sallemanders mit blode bainen in daipswaal midden in n bos branekkels terechte kwam. t Staait mie zoveul joar noatied nog aaltied helder veur de geest. Tougelieks mout ik denken aan Obelix, dij as lutje Obelixje in de kedel mit toverdraank vuil en doardeur zien levenslaank berestaark was én bleef. Wel wait het mien vaal in t daipke doudestieds n soortgeliek rezeltoat had en blief ik mien leven laank verschoond van bloudverstoppens.
As k weer terogge bin van mien raaize oet t dou in t nou, krieg k nog n haile verhandeln over gezondhaidsveurdailen van de branekkel. t Is n laange wasliest en ongemaarkt ontschot mie n opmaarken over Willemientje Worrelboers kruden, dij ook elke kwoal en zaikte genezen konden. En ook tegenswoordeg nog kinnen.
De prikkel om noa t theedrinken nog ais toenpad op te lopen om t leste beetje onkruud aan kaante te moaken is oardeg minder as de prikkel in mien haand. Mit nog wel n haalve middag op de klokke, verwit mien betere ik mien lamlendege holden en fluustert filain:
‘Haalf waark is gain waark.’
Om haalf vieve kom k, mui mor voldoan toch op baank te liggen en krieg k gezelschop van kat en hond. Zai hebben t der bliekboar ook aan tou, hond aan t voutenìndje en kat kropt mie hoast in de board.

Veur t eerst dij dag krieg k telefoon in handen, as k veur twijde moal binnen körte tied teroggeschoten word noar t verleden.
‘De kat van ome Willem is op raaize west,’ zingen Wim Sonneveld, zuster Klivia en heur kommensoalen in t rusthoes aan de Primulastroat.
Automoatisch neurie ik t bekìnde wieske mit, mor as k bie t zinnetje:
‘Hai wil allendeg op n Franse bak, kolde kak,’ mien stemvolume bie leste baaide woorden wat verhoog, bit dat lutje verwìnde kreng van n katte mie in mien al zo pienlek trovven linkerhaand, dat ik in ain keer weer kloarwakker bin.
Waren kakwoorden heur meschain onwelgevalleg, dat zai mie even nipkede of kwam t omdat ik in mien enthousiasme mien stem wat aanzetde. Heur duuster kiekende ogen vertelden n zulfde verhoal.
‘Zing doe mor n toontje leger, voaderman.’
Joa, t is bekìnd, katten binnen onveurspelboar en ons Meiske het mie net as brandhoaren van branekkel al doan haren, hoarfien loaten voulen, hou zai derover denkt.
En n woarschaauwd mìns telt veur twije.