Ping

Laange doagen, körte nachten. Van jongs òf aan bin k nooit aans wìnd west.
‘Jong is veuls te drok in de kop,’ zeden ollu, as t gesprek op mien sloapelooshaid kwam.
Overdag n kloune in de kont, snachts spoukten allerhande aander lu mie deur de kop.
t Is zoals t was en nog aal is.
Van de weke was t weer zo wied. Arineke sluip de sloap van de deugdsoamen. Ik woulde as n Hollandse kaizer in gewaitensnood van linker- op rechterkaant. Om gek van te worden.

Tot t mement, dat n ‘ping’ deur de koamer echoot en rechts van mie t schaarmke van Arinekes telefoon op nachtkastje veur n tel oplicht.
‘t Is al tien over aine,’ vertellen rood oplichtende wiezertjes van mien aigen wekkerradio, n ‘glow-in-the-dark’ en kammeroad menutenteller gedurende ellenlaange woaknachten.

Meschain is t vranterghaid, mor even overvaalt mie n aandrift om ‘Schone Sloapster’ wakker te schudden en te zeggen:
‘Wel in vredesnoam het die nou midden in de nacht neudeg.’
Mit opgruiende kinder vonden wie t onverantwoord om nait 24 uur per dag aan te stoan. En nait aaltied omsonst. Kinder binnen intussentied aal op stee. Woarom telefoon snachts nog aaltied in woakstand stoan mout, is mie nog nooit dudelk worden en doarom somtieds nog wel ais n twistappel. Evenzogoud, op nachtelke oremes lig k ook nait te wachten.
De volgende mörgen bin k de eerste. Sloaperghaid wordt makkelk verdreven, omdat n oetsloapen hond en dramkat alle aandacht vroagen. Bordje van hongerlappen is snel vuld en as de kaggel schoon en vannijs vuld is, heur k sloapkoamerschoefdeur opengoan.
Onder t stoetje eten kin k nait noaloaten n opmaarken te moaken over t nachtelk geping:
‘Bist vannachts ook bèld,’ zeg k zo onverschilleg meugelk.
‘Ong?’
Heur reactie verboast mie nait.
‘Bist nait nijsgiereg?’ zeg ik mit lichtelke stemverhevven.
‘Woarnoar?’
‘Dast vannachts aine aan telefoon hangen haarst.’
‘Nee, doe?’
‘Meschain was t wel ain van kinder,’ rolt mie zunder noadenken oet de mond.
‘As zai mie neudeg binnen, bèllen ze weer,’ is t rezolute antwoord.
Zai lopt vervolgens bie toavel vot en let mie mit n haalfvolle kom kwark en n groot vroagtaiken zitten.
Doar bin k mooi kloar mit, mor nait mit n restje vaarfwaark. Zai het t nog drokker, mit schurreldouk en aander poetswaark. Dizze stomme film duurt sikkom n uur en as de klokke tien uur slagt is t kovvietied.
Rustmement in de mörgen geft mie de meugelkhaid t onvoltooide gesprek vannijs aan te koarten.
‘Bist vannachts ook bèld,’ begun k veurzichteg.
Zai schudkopt ais mit n verboasde, donkere blik in ogen en zegt den:
‘Wat hest wel aal, maal jong!’ en n tel loater:
‘Zel k even veur die kieken?’
Op mien onverschilleg scholdertrekken reageert zai nait, pakt telefoon van toavel en krigt mit ain vingerdrok n oplichtend schaarmke veur ogen. Noa n klaain zetje zai k n daipe denkrimpel in heur veurheufd verschienen.
‘Is t toch wat belangrieks?’ oppert ainegste mitkieker, woarop ik, aiglieks veuls te snel t volgende -voult as-ontwiekende antwoord heur:
‘Oh, nee, t is aine woar ik òf en tou wel ais wat mit heb.’
Zai trekt doarbie n gezichte, dij totoale desinteresse oetstroalt.
En ik?
Ik zit derbie en kiek der noar. Dat ik nijsgiereg bin, mit wel zai zo nou en den wel es wat het, blift onbesproken.
t Binnen zo van dij gehaimen in t huwelk, dij òf en tou in t rimpeloze leventje wat ruiern brengen.