De kunst van t òfwachten
Of en tou overkomt t mie, dat ik tegen t ìnde van de middag in n wak vaal. n Onwìnselk, ongewild gat in de noamiddag. Te vroug veur t eten, te loat om nog wat nijs aan te pakken zit ik op zokse mementen mit mie zulf in de knuppe. Veurege weke haar ik t ook even stoer. Om veur n vlakke sprinters-etappe in de Vuelta te goan zitten, doar heb k t geduld nait veur. Kon k net zo goud noar n hoakende vraauw zitten goan te stoaren, dat schot ook veur gain meter op.
Om oet mien geestelk dal te kommen, heb k fietse grepen en binnen n stokje goan rieden. In t grìnsgebied tussen Grunnen en Drìnthe, kwam k noa Old Annerveen op weg noar Zuudloaren in n grote leegte terechte. Zagst gain boer op t laand en gain fietser bie pad en weg. Wereld leek wel oetsturven. Aansproak in dij ainsoamhaid heb k maisttied voldounde.
‘Wat zolst nou doun as t inains tegenover n wolf of n wolvenroedel komst te stoan.’
Wat n vroag, mor tougelieks begon k om mie tou te kieken en docht:
‘Doe bist mie ook n schiere.’
Baange bin k, veur zovèr ik mie heugen kin, nog nooit west. Nait in of deur t duuster en ook nait in grote ainsoamhaid van bos of vlakke laand.
‘En nou wolstoe mie n irrationele angst aanproaten?’ verweet ik dij vaalse stem van binnenoet.
Pas dou k eerste wonens in Zuudloaren op t netvlies kreeg, nam onberedeneerboare angst wat òf en schoot mie inains in t zin woar t votkwam. Deur n krantenartikel over schoapenboeren. Zai hebben gain idee, hou zai mit ondudelke, voak onmeugelke regelgeving rond t gruiend aantal wolven omgoan mouten. Dat t stokje zo’n noawaarken haar en mie tot angsthoas moaken kon, het mie hogelk verboasd.
Mor schepers en schoapenboeren zitten mit handen in t hoar, binnen veroordaild tot òfwachten.
t Liekt mie n kunst.
Dat òfwachten bedoul ik.
t Zit nait in mien genen.
‘Jong het n kloune in de kont,’ is mie vrouger voak verweten.
Tegenswoordeg zeggen lu t aans:
‘Hai – of zai – het ADHD, alle doage hail drok.’
Ondanks t noadail van overbewegelkhaid en hyperkonteghaid hebben zai t veurdail van tabletjes. Dat haar ik nait.
Op rustege mementen, maist op t ìnde van de dag, zit ik, as t mitzit en ik zitten blieven kin, wel ais wat te filosoferen over t leven. Over mien leven. Passeren de belangriekste zoaken, draaipunten in n mìnsenleven aan mien geestesoog veurbie. Goa k terogge in de tied en perbaaier k te achterhoalen, welke beslizzens goud en welke negatief oetpakt binnen.
Nou de joaren begunnen te tellen, maark ik, dat de grootste onrust wel verdwenen is. Neem k soms de tied en neem n òfwachtende holden aan. Den zegt mien betere ik:
‘Zugst nou wel dast nait aaltied as n bok op de hoaverkiste zitten huifst.’
t Voulde as n compliment.
Rust komt net as wieshaid schienboar mit de joaren.
Gusteroavend wuir t redelk loat, omreden Arineke heur koorzang weer oppakt het. t Binnen voak de aangenoame uurtjes vlak veur t sloapen, omdat de sloap noa n inspannende oavend voak vèr te zuiken is. Kregen we t over kommende weke, as interne verbaauwen begunt. Zai haar op veurhaand al nije indailen veur koamer moakt.
Woar t om draaide, was de nij aan te schavven draaistoule. Ons baaider keus. Dat doarmit haile koamer op de kop mos, was mie nait echt noar de zin. Diskuzzie is op n soort handjeklap oetdraaid. Over oetslag kin traauwens nait correspondeerd worden.
Loaten we t der op holden, t is n geliekspel worden.
