Niks blift wat t was

Eerste veurjoarsdag in feberwoarie het nogal wat kommootsie aanricht. Dast op 21 feberwoarie zunder trui of jaze as n jong volen deur toene daartelst en n onweerstoanboare aanvechten om ook laange boksem oet te trekken hoast nait weerstoan kist, is op zok nait vrumd.
‘Wind komt oet zuden,’ heurde ik n onbekìnde weerman t totoal oet t lood sloagen weer van dij dag verkloaren.
Of dizze temperaturen de normoalste zoak van de wereld binnen.
Smörgens vuil t nog mit, snommedoags ging onze boetenthermometer hoast oet zien dak en mat in t schoel sikkom 20°.
Dat t doan wezen mos mit mien moandenlange wintersloap haar k dunderdagoavend, ook om miezulf op te pittjen al braid verkondegd.
‘Mörgenvroug breng k aanhangwoagen mit takken van beukenhoag noar gruinstört.’
t Was der van d’winter gewoon nait van kommen en omdat gemaintedainst ook nog vergeten was onze kerstboom op joarliekse rondraais deur t dörp mit te nemen, kreeg k ook nog n schiere top op de kare.
Op hìnraais noar t gemaintelk gruinversoamelpunt aan ‘Vosholen’ haar k al schoten, dat lu van pervinsie mit groot mattrieel aan Kielsterachterweg in de weer waren mit hoogwaarkers en kettenzoaggeweld om bomen te snuien. Feberwoarie is nait veur niks de noam sprokkelmoand toubedaild. Schier waark. Stammen wuiren netjes aan kaant van weg op n bult bie nander legd, takkenspul ging votdoadelk in de takkenversnipperoar.
‘Da’s nou net wat ik zuik,’ docht ik in t veurbierieden bie miezulf.
Nee, nait dat takkenzoagsel, mor mit twij meter laange boomstammetjes zol k n mooi klimbaauwwaark in kattenren veur ons Meiske moaken kinnen. Kin zai mooi klimmen en klaauwstern en beter as aan baank of vlouerklaid te broeken heur noageltjes schaarpen.

As k mit n lege kare weer op hoes aan goa, besloet ik t der op te woagen. Meschain kin k manlu zo wied kriegen, dat zai n poar stammetjes veur mie aan kaante leggen willen. Ik parkeer auto op körte òfstand in n stille stroat in t pas kloarkommen, nijste stokje nijbaauw mit d’olderwetse noam Acaciastroat. Alsof hai op mie wacht het, komt der n behelmde jongkirrel mit oorwaarmers noar mie tou lopen.
‘Mag k joe wat vroagen?’
Noadat bomenzoager doppen van d’oren schoven het, herhoal ik mien vroag. En vertel hom ook de reden, dat ik wel n stammetje of twije broeken kin om n klimtoustel in boetenren van mien binnenkat in mekoar te flanzen.
Zien non-verboale reactie hoalt aanvankelke hoop bie veurboat al onderoet. Man glopt om mie tou noar t stee, woar auto en aanhanger stoan, kikt bedenkelk en sprekt den de dodelke woorden:
‘Nee, meneer, doar begunnen wie nait aan.’
‘Ong?’
‘Nee, want wie voeren dit waark oet in opdracht en mouten aal t holt aan opdrachtgever òflangen.’
Mien gedachten stoeken n mement, mor veurdat ik n antwoord bedocht heb, zegt hai:
‘As ie doar wat van mitnemen, den is dat stelen.’
En omdat mien koaken nog aal vast op nander klemd zitten, vult hai t verhoal oet aigen herinnerns aan:
‘Der binnen wel ais collega’s west, dij dochten, net as ie, dat zai ook wel wat holt mitnemen konden noar hoes.’
t Was heur slecht bekommen, wos hai mie te vertellen en ook t ìnde van ons ainrichtensgesprek.
Ik wos genog en vruig mie òf, of mìnsen in körte tied zo veraanderd wezen konden of zollen aander omstandigheden n rol speulen.
Teroggelopend noar d’auto mout ik oppazen veur n stoensk kiekende kroanmasjinist, dij mie, mit vief schiere baarkestammen in griepaarm, bienoa van de sokken ridt om zien holtlast netjes op n bulte te kinnen vlijen.
Of boomstammen van gold binnen.
Tieden binnen veraanderd. Holt stolen heb k nooit doan, mor der was aaltied wel n noaber, kennis, vère vrund, of aans wel n vrundelke bomenkapper in t dörp of langs de snelweg, dij mie as holtbrander in feberwoarie wel n kuub of soms wel meer op oprit störten wol. t Huifde ja nait vergees.
Sunt n joar stoken wie gain holt meer, mor k heb zo t idee, dat ik noodgedwongen weer terogge mout noar holtboer om n stok of wat stammetjes op d’oprit te kriegen.
‘t Is nait aans,’ heb k Meiske al verteld.
t Klimoat liekt ingriepend en onomkeerboar veraanderd, of t mit de mìnsen dezulfde kaante opgaait, is de vroag. k Hold moud. Wel wait, meschain is der toch nog n dörpsgenoot of vrund, dij verlegen is mit kapholt en t kwiet wil en nait kwiet kin.