Broene bonen
De wind giert over t hoes en blast de regen tegen de roamen.
t Alderlaifst willen minsen lekker in heur bèr liggen blieven, kop onder dekens en votsoezen en meschain wel dreumen van waarmte en zummerse drokte. Vrund het zukswat benoam, t kin hom nait waarm genog wezen.
Ik ben best tevree mit dit weer, aalhouwel t mie wel belemmert om mien broodneudege bewegens te moaken, din mor even mit kapusjon over oren t toenpadje hèn en weer lopen.
En dat vind ik nou zo goud van vrund, hai gaait der wel oet.
‘Wat wast nou ook aal weer,’ vragt hai, ‘bosbessenthee?’
‘Nee,’ zeg ik, ‘brannekkelthee .’
n Haalf uur loater: ‘Brandbosthee dus, hè?’
‘Nee, brannekkelthee .’ n Haalf uur loater: ‘Nekkelbosthee thee zeker, hè?’
Dut hai nou mor asof en wil hai mie ploagen, of wait hai t echt nait, ik begun mie zörgen te moaken. Gelukkeg heb k t op n pepierke schreven dij hai in zien buus stopt. t Zel mie benijen, mor t zol mie nait verboazen as hai der mit n deuske aander thee aankomt, as t din mor n soort is dij mie n luddek beetje helpen zel om kilo’s kwiet te roaken.
Strontnat komt hai weerom. ‘Ze haren t nait,’ zegt hai, ‘dij broenebonenthee,’ en smit n pakje op toavel.
Hai lust geern broene bonen en wait dat hai dizze vandoag eten zel.
‘Doar t haart vol van is, stroomt mond van over,’ zeg ik: ‘As t gain brandnetelthee is, krigt doe vandoag dien broene bonen nait.’
Hai grinnekt en trekt zien jas oet, sputters vlaigen mie om oren. ‘Wiefke,’ zegt hai, ‘wat kin ik mie spinzen op dien mooie slanke lief dammee, mor nog meer op mien broene bonen.’ Din wait ik dus aal dat hai bosschop goud doan het.
En nou mor hopen dat dij thee n beetje te drinken is.
