Winterraais
Op t zaail stoa ik te vraizen, veur t roam
en gleren mien vingers maank bloumen
op zuik noar verlangst, ien dook van oam.
Wat is t dat mie zo muit doargunders
onnerwegens ien kolle, noar n vremd stee
van vlaigen ien riegen, drok revelnd
vertraauw bie schiensel van lichten moan.
Ik kiek ien lucht, van flitterge naacht
zai t geluud van gehaaimen bie pad
dij verdwienen, oet t zicht noar t zuden
doar n laand ien winter, mit waarmte wacht.
Verloaten gedachten, verswonnen ien kilte
mit bekleumde gevuilens blief k achter, en
weemoud bekropt mie, ien t vraid van stilte.