Veur aaltied soamen

n Laange riege ston veur de kassa en d’eerste dij aan beurt was, was n jonge vraauw in n laange klaid en droagster van n heufddouk. Dou Ailtjo heur aankeek en heur grode broene ogen zag, was t of hai deur n schaarpe piele midden in t haart roakt wuir; en heur gezicht, zo mooi van vörm, muik hom totoal van slag. Sproakeloos en vol bewondern keek hai heur aan en vergat woarveur hai achter de kassa zat. Ook zai leek roakt, want ze sluig ogen omdeel en heur waangen wuiren rood. In de riege begonnen paartie lu zok keel te schroapen, woarmit ze aangaven dat hai deurgoan mos mit zien waark.
Zai haar mor n poar bosschoppen, mor elke keer as hai ain doarvan deur scanner huil, mos hai noar heur kieken en zai keek verwonnerd en bewondernd noar hom terog.
Dou zai òfrekend haar, was vraauw Blaauw, zien noaberske, aan beurt. Dij muik hom nog meer van slag deur te zeggen: ‘Was ze zo mooi jong?’
De rest van de dag kon hai zien kop mor stoer bie t waark hollen; aingoal mos hai denken aan dij prachtege ogen en dat schiere gezicht.

t Was aal loat dou vraauw Blaauw nog even bie heur buurjong Ailtjo aanlopen kwam en zee: ‘Doe wuirst flink trovven nait, doustoe dat wichie zagst? En zai dunk mie ook!’ ‘Joa’, zee Ailtjo, en hai kleurde van oor tot oor.
‘Ik kin heur wel,’ zee vraauw Blaauw, ‘want ik tref heur bie de Nederlandse les in t asielzuikerscentrum hier op dörp, woar ik mie as vrijwilligster veur inzet. Wolst doe wel ais mit heur proaten en heur n beetje wegwies moaken hier in dörp, want heur voader en heur oldere bruier waarken nait slim mit aan onze regels en gebruken, mor zai des te meer; k heb n bult oardeghaid aan heur.’ Vraauw Blaauw wuir ook waarm en bliede van binnen dou Ailtjo volmondeg joa zee, want dij mörn haar zai genog zain.
Zo gebeurde t dat Ailtjo mit heur in kontakt kwam. Zahidah haitte ze, Arabisch veur ‘briljant’. Hai eerst wat stovvelachteg, zai wat schöchtern mor baaide bliede. Ain ding was hail dudelk, Cupido haar roak schoten.

Ailtjo roakde hailendaal in de wolken en Zahidah genoot elke keer van zien aanwezeghaid én aandacht, veuraal as ze mit zien twijbaaident waren. Mor dat gebeurde minder voak as ze wel wollen, want heur voader en heur bruier bewoakten dochter en zus as n wolf zien jongen. As heur pa in winkel bie de kassa kwam, zee hai niks as ‘jij nie moslim’ en heur bruier muik, as hai Ailtjo tegenkwam, allain mor woarschaauwende bewegens mit zien wiesvinger.
Vraauw Blaauw haar der schik van dat dizze baaident zo goud mit mekoar over weg konnen en zai zörgde der veur dat Zahidah regelmoateg bie heur thoes kwam veur ‘extroa les’ en din haar ze Ailtjo ook nuigd. En mainsttied mos zai din even wat aans in of veur de buurt doun en kon zo t jonkvolk mooi even allain loaten.
Zahidah begon zok aal meer thoes te vuilen en bie lutjen aan begon ze heur klaaier aan te pazen, geliek as de wichter van dörp, allain t heufddoukje kwam nait òf, mor wuir wel gapser en kleureger. Op n nommerdag, dou vraauw Blaauw baaident weer nuigd haar en zee dat zai mit vraauwenverainen n ekskursie in stad haar en dat t wel ais loat worden kon, was de laifde nait meer te hollen en Ailtjo en Zahidah wuiren ‘man en vraauw’.
‘Aaltied soamen,’ smeekde Zahidah.
‘Aaltied soamen,’ beloofde Ailtjo heur volmondeg. Mor doar zaten nog wel heur pa en heur bruier tussen, want dij wuiren nait vrundelker richten Ailtjo en Zahidah gaf hom te kennen dat heur pa n aandere bestemmen veur heur haar en heur bruier zol doar op touzain; en dat zat hom nait lekker.
n Moand of wat loater vertelde Zahidah vraauw Blaauw dat zai wel ais in verwachten wezen kon en dat kon allain mor van Ailtjo wezen.
‘Doar sloan wie ons wel deurhèn,’ zee vraauw Blaauw, ‘woar laifde is, is gain pad onbegoanboar!’
Dou zai t Ailtjo vertelde, was dij wel even aansloagen, mor hai was ook bliede en zag n toukomst, want Zahidah kon zien vraauw worden en din huifde zai nait weer terogge noar heur laand van herkomst ‘Aaltied soamen’, zo as ze mekoar zegd hadden.
n Week of wat loater verscheen Ailtjo op moandagnommerdag nait achter de kassa. Gainain wos woarom, want Ailtjo was der aaltied. Ook de dinsdagmörn kwam hai nait op zien waark en men begon zok ongerust te moaken, want dit was niks veur Ailtjo. Thoes was hai ook nait en niks wees der op dat hai overhoast vertrokken was.
Plietsie wuir inschoakeld en t duurde twij doage dou hai vonnen wuir in n òfgelegen boske: dood … deur n misdrief!
t Duurde nog zowat n dag veur der n link legd wuir mit Zahidah en t asielzuikerscentrum. Dou men doar op onderzuik gong, wuir dudelk dat lu Zahidah aal n poar doage nait zain hadden en dat heur pa en bruier eerguster haalsoverdekop vertrokken waren.
Elkenain was aansloagen en proatjes deden aal gaauw de ronde, mor de klap wuir nog groter dou n wandeloar aanderdoags bie n zandkoele n deur messteken slim verminkte dode aantrof … noar bleek Zahidah.
De oetvoart van Ailtjo was volgens de regels vrij gaauw regeld; dij van Zahidah gong hail wat stoerder. Mor vraauw Blaauw haar d’oplözzen: soamen, noast mekoar in ain graf! Noa hail veul proaten en t bewies dat t ongeboren potje bie Zahidah echt van Ailtjo was, mos dat din mor deurgoan.

t Òfschaaid van baaiden was indrokwekkend en elk dee t haart zeer van verdrait. Vraauw Blaauw het der loater veur zörgd dat n mooie stain op t graf kwam, mit doarin graveerd n briljant mit aan weerskanten de letters A en Z en doaronder … ‘veur aaltied soamen’.

(1e pries Pervinzioale Schriefwedstried 2017)