Verdwoald in de tied
Zunder te waiten watter kommen mout , binnen wie al wekenlaank op zuik noar wat ‘schiers’ aan de mure. t Het gain hoast, mor t koale stee tussen televiezie en kaggel is ons n doorn in t oog.
‘Plant, schilderij of foto, t moakt nait oet,’ zeden wie tegen mekoar.
In houveul sjieke woonwinkels wie west binnen, is nait op vingers van ain haand te tellen. Zulvens obscure brocante- en vintagezoaken hebben wie mit n bezuik vereerd. t Huift ja nait duur te wezen, as t mor paast in ons interieur.
Zotterdag lopen wie, touvalleg in Veendam, olde bibeltaik aan Veenlustplaain binnen. Ooit t stee, woar k mit grote regelmoat deur schoefdeuren noar binnen schoof. Veur miezulf, mor ook mit mien schoolklaske luip k doar ains in de drij weken noar tou.
Ook al is t aanbod van bouken mor n fractie van dou, kist in t ‘Veenhuus’ zoals n groot bord boetendeure mìnsen vertelt, nostalgisch winkeln.
‘Snuustern in olde, òfdankte spullechies!’
Zo’n laange zin haar dus nooit op t bord kind.
Kist mie gain groter plezaaier doun as dwoalen deur overvolle zoalen mit olde, antieke spullen. Aiglieks mout ik zeggen, k mag geern verdwoalen in de tied.
t Begunt al as mie bie binnenkomst in n grote bakke mit koartjes n olde ansicht van t Old-Pekelder zwembad in handen vaalt. Mit in t achterheufd:
‘Woar aine is, mouten meer wezen,’ vlaig ik mit de vingervloghaid van n goocheloar langs dörps- en stadsgezichten van Nederland.
t Duurt meschain vief menuten, t rezeltoat is n kompleet Pekel-kwartet.
‘En dat veur n euro t stok,’ zeg ik enthousiast.
‘Zollen wie nou even noar boven goan,’ is n begriepelke reactie van Arineke.
Mien nije aanwinsten binnen nait datgene, woar wie veur kommen binnen. Zo’n schieteg ploatje aan de waand liekt ja van gain kaant.
Trapopgang is versierd mit mooie landschopsschilderijtjes en eernsachteg kiekende manspersonen oet laankmanstied. Zo’n doodserieuze man zol k veur gain geld aan de mure spiekern willen, veur t schilderijtje, woar k wel wat ‘Ploug’-overainkomsten in herken, blief k wat langer stoan, mor omdat de noam mie totoal onbekìnd veurkomt, loop k toch mor deur.
Op leste treden noar bovenverdaipen wor k overvalen deur tegenstriedege gedachten. Nait aans wìnd as om tegen strakke boukenkaasten aan te kieken, mit bouken, dij netjes in t lood stoan, bin k best n beetje oet t lood sloagen, as k konfrontaaierd wor mit dizze oetdroagerij.
Op leste traptree besloeten wie elk n kaante op te goan. Ik goa noar rechts, noar vrougere kinderbouken-òfdailen, Arineke noar links, mit d’òfsproak, zain wie echt wat deegs, wie loaten t mekoar waiten.
t Duurt wel n zetje, veurdat ik besef, ik bin hier vandoage nait mit n tjucht kinder.
‘Twij leesbouken en ain studiebouk,’ heur k miezulf zeggen.
Zunder oetzundern knikken zai as joa-knikkers en binnen binnen vief tellen spoorloos verdwenen in onoverzichtelke gangen.
‘k Loat heur eerst heur gang mor goan,’ zeg k tegen dainstdounde bibeltaikjuf.
Zai kin t klappen van de zweep en wait ook, dizze kinder moust nait votdoadelk op de nekke zitten. Noa n ketaaiertje zit ongeveer drijkwart van klazze mit drij bouken bie mie aan toavel. t Leste kwart het meer muite t goie bouk te kaizen en da’s reden genog veur mie om op te stoan. Op zuik noar ploatjeskiekers, dij onder t oog van de meester alsnog aan de aandacht ontsnapt binnen.
‘Woar zitst wel,’ heur k inains vlakbie, ‘bist hier in stoule in sloap valen?’
‘Nee, man,’ loog ik, ‘ik kon hier niks fesounlieks vinden en k zat hier aiglieks nog mor net, dou k bedocht houveul voutstappen ik al wel op dizze etoazie zet heb.’
Tougeven, dat t nait aaltied makkelk was leerlingen in t gareel te holden en dat mien gedachten mit olde herinnerns op de loop goan waren, zol heur vervast nait interesseren.
‘En,’ zee k hoopvol,’hestoe nog wat vonden?’
Mit lome bainen bin k achter heur aansjokt, het zai mit mitnomen noar aander houke van bovenverdaipen en het mie doar mit n trotsk handgeboar wezen op n gruin kastje. Veur aan de mure. Woarmit n ìnde kommen is aan n laange periode van zuiken.
