t Is òf
Cryptogrammen?
Ik zeg voak, t is de kunst om kromme omschrievens weer recht te braaien noar fesounlek Nederlands.
Gain kunst?
Ik vind t n haile kunst.
En vandoage loat ik mit veul trompetgeschal omgeven, t volgende bericht deur d’ether knallen:
‘Veur t eerst in joaren heb ik n cryptogram oplöst.’
Of dat nou zo biezunder is, heur k joe denken.
Let wel, ik bedoul dus het bekìnde cryptogram oet zotterdagkraant van Dr. Denker. Joa, dezulfde dij elk joar in dezember ook de Kerstpuzzel in mekoar flanst. Ook zo’n hazzenkroaker, dij k noa n dag of wat voak moudeloos aan kaante schoof omdat ik der gain kop of kont aan kreeg.
En zo ging t joarenlaank ook mit de zotterdoagse cryptopuzzel. Honderden binnen der aan mien onvolmoakte, gebrekkege hazzentjes veurbievlogen en aal dij joaren het zok in t weekìnde bie ons thoes n klaain drama òfspeuld, omdat ik de krommingen van de zinnen nait begreep, gewoon nait bevatten kon.
Stief prakkezaaiern levert gain rezelotoat op, haar k al snel deur. Kraant even aanzied leggen en t probleem n uur of wat in de waike leggen en den weer oppakken, haar soms wel effect. t Bleef evenzogoud onvoldounde. Op n duur ontston der n soort van berusten, zoals je in t leven zo veul en zo voak ook tot konkluzie kommen, da’je aargens nait veur in de waige legd binnen. Talent en deurzettensvermogen binnen nait aaltied deurslaggevend veur n goud rezeltoat.
Mit cryptogram 1801 is aan mien ongelieke stried tegen roadselachtege zinnen en verbörgen betaikenizzen achter woorden n ìnde kommen.
Veur t middageten heb k alles nog ais goud noakeken. Heb k alle letters nog even n dudelk accent mitgeven – t is voak n knoeierij as k mit potlood bezeg bin – en heb t stokje kraant in n kevort stopt:
Aan dr. Denker.
Nou braif op t dressoir staait, kloar om verstuurd te worden, besef ik dat ik aiglieks n dubbelsucces hoald heb. Nait allendeg veur t oeteindelke affe, mor ook deurzetter verdaint wat eer en lof.
n Daarde overwinnen op (woord)materie, n (geld)pries zol n mooie bekronen wezen op alle inspannens, mor speult nait echt n rol. Ik huif nait op t schild. Dat ik op aigen kracht, soms mit n klaain spiekmementje noar t digitoale woordenbouk, bevubbeld om n synoniem te controleren, geft veul voldounen.
Tevredenhaid zit in mìnsen zulf.
t Is nou enkeld en allaain nog n kwestie van òfwachten.
Ik kin mie veurstellen, dat baaide eksoamenkandidoaten in de femilie zok op t mement ook zo voulen mouten. t Verschil is, zai zitten nog middenin in t perses, ik heb t had. Ik krieg zotterdag 15 mai oetslag, zai mouten nog n zetje langer wachten.
Mor onzekerhaid blift en toukomst kist vergelieken mit n cryptogram. t Is nooit echt dudelk, watter bedould wordt en waist nooit woar ze die noar tou laaiden willen en wat der achter horizon verbörgen ligt.
t Schept wel n band.
