Soldoaten-Kerstmis
Ze duurden nait te zingen in tende,
zolaank t popke op trommel sluip.
Dou stak der aine t glas omhoog en ruip:
“Hoera veur t kind; hoera veur t regiment !”
t Haile kaamp drong om tende te hoop
en aal laggende ogen werden waik,
as t kind om grode vingers greep, of keek
noar t blinken van n ofgesneden knoob.
Aine brengt n bloume, n aander voert n sikke
noaderbie, woarop n jongkerel wiedbains ridt…
Heur, t is kerstmis! Heur klokken beven…
God gaf n kinderhaart aan de soldoat
en het, ontroerd, dou t verweerd geloat
mit biel en baaidel oet roeg holt dreven.
n Omtoalen van t gedicht: Soldaten-Kerstmis van Mr. M. Nijhoff, dij leefde van 1894 tot 1953.
