Oet t oog, oet t haart?
k Vruig t mie òf, dou wie veurege weke onze olde buren bie bakker zagen. Sunt onze verhoezen noar Kiel zain we heur aiglieks nait meer. Hou zokswat komt? Klopt t spreekwoord den toch?
‘Drok, drok, drok,’ verontschuldegde ik mie bie veurboat al.
t Was smoordrok in winkel en woar Arineke tegen roggen aankeek, haar ik over koppen hìn Anjolt en Ketriene al veur gloazen vitrine spot.
‘Wat moakst der weer n toneelstok van, Anjolt,’ docht ik nog.
Ieder bot as der weer n klant òfrekend haar, dee Anjolt n stap noar veuren, stak as n kind mit hoge nood, zien haand aandachtvroagerg in de locht, mor t was elke keer vergese muite. t Leek hoast net of z’hom nait zagen. Of nait zain wollen! Vergrèlderghaid stroalde der van òf. Ook al haar Ketriene hom al n poar moal aan maauwe trokken, t huilp niks.
‘Aarme Ketriene,’ fluusterde ik nog tegen Arineke, mor dizze kemedie was heur volledeg ontgoan.
Dou onze buurtjes eindelks aan beurt waren, herhoalde zok t zulfde tavvereel nog ais. Woar Anjolt zo groot en braid hai was, hoast mit t laange bovenlief over teunbaank leunde om zien bodschop te doun, zee t blonde wicht filain tegen Ketriene:
‘Kin k joe helpen, mevraauw?’
Mit stoom oet oren en stomhaid sloagen, dat e weer aan kaante schoven was, ruip Anjolt, veuls te haard:
‘Wie hebben guster onze bodschop telefonisch deurgeven.’
Alle gezichten waren veur even richt op Kwatta, mor t blonde wicht zee, Oostindisch doof, mit heur maist vrundelke stem tegen Ketriene:
‘En hou is joen noam?’
‘Broesder,’ bölkte Anjolt veur zien beurt en in ain oadem deur:
‘Vief volkoren broden en n puut krìndebòllen.’
Zunder ook mor n spier te vertrekken, knikte winkeljuffer mit n grote glimlaag noar Ketriene, draaide zok op hakken en zee in t votlopen:
‘k Zel even veur joe kieken of joen bestèllen al kloar staait.’
t Was n mement van rust in de nait haalf zo volle winkel meer, woardeur wie zo’n stok opschoven waren, dat wie vlak achter onze vrougere buren waren kommen te stoan. Der was gain verbaarg meer en Anjolt kreeg ons in de goaten.
‘Hé moi,’ zee’e, ‘joe hier?’
‘Joa, man,’ laagde ik, ‘en al veul langer astoe denkst.’
Hij snapte t en mit n gemoakte laag noar Arineke:
‘Moi, buurvraauw, aal goud mit die?’ kwam zien vranterghaid ook weer ainegszins noar boven.
‘Wat n poppenkaaste hier in winkel, nait?’
‘Moust mor zo reken,’ zee Arineke, ’t is maisttied net wat mìnsen der van moaken.’
Hou kon t in buutse steken, mor omdat t blonde winkeljuffie net mit n matte vol stoet noar kassa luip, draaide hai zok van ons òf:
‘Even de matte aanpakken,’ zee e verontschuldegend, gloop in de pepieren puut om vervolgens in zien olde rol te vervalen. t Toneelstok was dus nog nait òflopen en winkelstilte wuir op slag roeg versteurd:
‘En woar binnen krìndebollechies, dij wie ……,’ mor veurdat e oetsproken was, haar zien ploagmadam van dij mörgen hom t woord al ontnomen en wees op de mand, woar nog verschaaiden puten krìndebòllen lagen en zee :
‘En ie maggen zulf kaizen.’
t Was bliekboar nait zo makkelk as verondersteld, want Anjolt het aal puten ain veur ain in haand nomen en z’aal bekeken. t Woarom was mie n roadsel, mor dij oap kwam ook snel oet de maauwe:
‘Der zitten ja mor vieve in.’
Speulde Anjolt hier kemedie of was t hom eerns. Ik wos t ook nait meer, mor t winkeljuffie was der intussentied zo vèr mit hìn, dat n robbertje roeziekribben in de locht hong.
Mit: ‘Bie dien kollegoa aan t ìnde van stroat kriegen wie aaltied zèzze-in-de-puut,’ gooide Anjolt dou nog wat extroa eulie op t vuur en muik t òf mit d’opmaarken:
‘En dizzent binnen niks groter.’
Veur t winkelwicht waren roapen dou zichtboar goar. Zai verschoot van kleur, wat traauwens mooi paasde bie heur blonde lokken en beet, verlöst van alle vrundelkhaid, dij t bedainend personeel voak zo siert, van zok òf:
‘k Heb nog n nijloatje veur joe. Bie de Appie en de Dirk zitten der wel tiene in de zak.’
t Was heur slötakkoord en omreden dat veur Ketriene nou ook echt de moat vol was, het zai heur kirrel broodmatte in handen drokt en hom veniend in t oortje fluusterd:
‘Breng doe dizze tazze mor noar d’auto, ik reken wel even òf.’
Wie hebben sunt onze vernijde kennismoaken besloten toch mor wat voaker op veziede te goan.
