Mist
Mist is n misterieuze toustand.
Zo voult t as k mie zundagmörgen mit Wietske deur dichte dook vecht. Witsluier is alom en t zicht bepaarkt, n soort van twievelduustern in de lichtere variant. n Wandeltocht in n mistieke wereld, woarst gain begun of ìnde onderschaaiden kist. En t vrust. t Dut mie denken aan n kört riemke oet Ter Loan:
Mist
Het vorst in de kist
In dizze klaaine wereld heur k aargens n klopgeest, dij om de zoveul tellen op n holten trommel slagt.
Veur t zulfde geld is t n kleumege kirrel, dij veur holthakker speult en zok waarm slagt mit biele en holtblok.
‘Paas mor op, voaderman,’ woarschaauw k hom alvast, ‘mit mist mist doe trekkracht in kaggel en stikst dammeet in de rook.’
Hai luustert nait.
Op t mement, dat ik nog in gesprek bin mit onbekìnde holtkapper, vlogt Wietske mie mit n snitter hoast op t ies en ik oet de bochte:
‘Eendvogel!!’
k Haar wel geliek. In dubbel opzicht. Wietske wás n eendvogel, haar zok deur n wilde eendvogel / woerd, dij in dichte raiten school, oetlokken loaten.
‘Haarst wel deur t ies zakken kind.’
Zai kikt mie vol ongeleuf aan en k zai t aan heur ogen:
‘In t aander hoes luip k ook voak op ies van viever.’
Weer thoes, vroag k belangstellend aan wiefie:
‘Hou is t mit wifi?’
k Zai heur fronzen. Sunt guster is t meleur mit t droadloos netwaark en zitten wie zunder beeld op televizieschaarm. n Klaaine wereld, zunder kleur en òflaaiden. Zo stap ik vandoag van d’aine klaaine in t aandere, lutje wereldje. t Duurt nog mor n dag en t is zo ongewoon en onwenneg, mor t stoerste is de vervelen, dij touslagt.
As t beeld achter aanknop nait meer waarkt, bist dus euvel aan. Ik heb t gusteroavend nog n zetje perbaaierd mit n cryptogram, mor of t kwam van t saggrijn van t wegvalen beeld of dat de geestelke rust, dijst bie t oplözzen nait missen kist, oplöst was in dichte dook, der kwam gain enkel woord in t diagram. Arineke het zok eerst nog wat vermoakt mit hoaken en dou mit lezen, mor baaide gingen nait van haarten. Moudeloze gang noar t bèrestel bleef over.
In t duustern heb k nog laank legen noa te prakkezaaiern over ons noodlot.
‘Waist wel,’ heurde ik op n bepoald mement mien nooit-sloaperge-betere ik jeuzeln, ‘dastoe al roem 60 joar versloafd bist aan dien vèrkieker.’
‘Mien verrekieker ligt op zolder,’ heb k hom dou toubeten.
Noa n zet slap van lagen kwam hai plöts weer veur n dag:
‘Hé, doe hozezokke, televisie betaikent vèr kieken.’
Vanmörgen het monteur perbaaierd ons weer aan te sloeten.
t Probleem zit te daip verbörgen in t hoes en mout dus wachten tot mörgen.
