Mien opoe
Stil zit mien opoe mit haanden in d schoot.
t Kooltje in d stoofe verwaarmd heur kòle vout.
Ik kiek noar heur en k vroag mie òf, woar denkt ze nou toch aan.
t Gezicht zo laif, mie zo vertraauwd is strak d ogen daip.
Ik schoef mien stoul wat dichter bie, en zachtjes vroag k den,
wat scheelt der aan doe bist zo stil, zo ken ik die ja nait.
Ze pakt mien haand en kikt mie aan, en mit heur zachte stem
begunt ze te vertellen van hou het heur verging.
Zo vertelt ze over vrouger, van heur jeugd nait altied mooi.
Van de zörgn om man en kinder twije haar ze al begroam.
Ook het ze twij kinder groot brocht van heur zeun,
dij schaaiden was.
En van heur dochter in Auströlie en dij klaainkinder dij ze nooit zag.
Ook vertelt ze van mien voader dij was d olste van t hail spul,
How hai jong en staark heur optilde en n danske mouk mit heur.
Opoe zit mor deur te proaten en heur ogen kriegn weer glans,
om d mond vöm zuk weer rimpels, in heur stem klinkt weer n lach.
Opa komt d koamer binnen en wie waiten wat dat betaikent,
kovvie drinken mit zien olske mor t wotter kookt nog nait.
Ik stoa op en geef mien opoe n haile dikke smok.
Opa kikt, en vragt woar is dat veur!
Mor hai wordt nait gewoar,
dit gesprek was van ons baide.
ain gehaaim dat was wel kloar.
k Denk nog voak n moal aan vrouger,
aan mien jeugd zo zunder zörgn.
En noatuurlek aan mien grootoaln.
Laifers waarn t stök veur stök.
Mien opoe was Grietje Imminga de Lange Dit vertelster is woar gebeurt.
