Mien oomke Jan
Jan van tan Annie was n dikke kurendriever, dij aaltied laag aan t gat hangen har. Niks was hom te dol. In inhoalerstied sprong e van kare in noastliggende wieke, omreden dat hai t zo meroakels hait har. Dat e eerst weer op hoes aan mos om dreuge klaaier aan te trekken, nam e schienboar veur laif. Dat e t ovrege volk mit zien fiebeldekwinten van t waark huil, kwam bliekboar in zien bolle hazzens nait op.
Dou Jan veur de zoveulste moal mit zwoare koeskillen oet bèrre kwam, was bie hom de görde goar.
![](https://dideldom.nu/wp-content/uploads/2023/09/afbeelding-17.png)
Kreeg zoch oet naaikörfie van de vraauw n stok naaigoaren. Knuterde dat zo goud en kwoad as t ging om koeze, knupte aan aander kaande n dikke stain. Luip mit haile zwikkie achterom en smeet staine over zwieneschure. Bedoulen was dik in odder, mor t rezeltoat wat minder. In stee dat dij vermaledijde koeze der achteraan zaailde, brak t taauw. Koeze zat n bedie lözzer en stain vluig deur de locht en nam n paan in loop mit. Swienen wazzen kompleet oet stuur en gierden veur t voaderlaand vot. Wat oomke der toun zo aal oetkroamde, kwam in haile biebel vervast nait veur.
Tan Annie kwam op zien gereer en t keboal oet t achterhoes vlaigen en dou ze zag wat heur kerel nou weer ommaans had har, kon zie heur lagen nait bedwingen, wat oomke Jan nog aalsmor kwoader muik. Pannen rabbelden dat t n oard har. Der haren makkelk nog n bult meer in gruzelminten goan wezen.
Jan wer mitnomen hin hoes, woar e noa n heldre tegen de piene en nog aine veur de smoak, noa wat wriggelderij dij koeze oet zien vreetschure kreeg. Of e leergeld betoald het, woag ik te betwieveln. Dij babbelguchies zellen wel in zien genen zeten hebben.