Kookaburra

t Is de zundag van Harry en Sifan, mor woar k van Harry nait aans verwacht haar, dat hai drij golden medallies winnen zol, doar was t bie Sifan doemen draaien en noagels bieten.
‘Kippenvel,’ chatte mien old-kollegoa kört vanoet zien nije woonstee in Spanje, vlak noa de marathon.
Ik was wat oetgebraider in mien reactie en antwoordde:
‘Echt wel.’
k Heb haile dag mit, wat ik t best omschrieven kin, n trotsk gevoul rondlopen. Zokse mooie sport.
Tussen de wedstrieden deur, Harry en aander boanrenners mozzen ja nog in de boane kommen, heb k toch nog wat oet stee zet. Nait zo spectaculair, mor flèzzentun mos neudeg leeg.
Zo komt t dat ik vlak veur de middag mit n rammelnde bodschoppentazze op pakjedroager richten Kielster glasbak fiets. Nait omdat ik, zoals Harry hoast op de kette heb, mor k bin oardeg wat sneller dan de drij boten, die op weg binnen noar ‘Haalfstuverbrogge’. In t veurbierieden lees ik dat middelste boot de noam ‘Kookaburra’ dragt.
Even bin k slachtovver van n körte verwarren, mor k herstel mie gaauw en hail langsoam kommen de woorden en de melodie van t kinderverske weer boven. Ik zong t vrouger mit de kinder in de klazze en automoaties begun k te hummen:
Kookaburra sits in the old gumtree
Merry, merry king of the bush is he
Laugh, Kookaburra, laugh
Kookaburra ……….
Dat mie leste zin nou nait in t zin schaaiten wil, frustreert en hou k ook perbaaier en componeer, de leste vief woorden kommen nait bovendrieven.
Noa t glasgekletter blief k noast fietse bie daipswaal stoan om te zain hou brogwachter brogge omhoog toakelt. t Duurt den ook nait laank dat drij boten zok in bewegen zetten. Ik zit nog aal vast aan n verloren tekst. Van opgeven kin gain sproake wezen en hou roar t meschain ook klinken mag, as ‘Kookaburra’ op vief meter is, heb k hom te pakken. Om t soamen mit stuurman en vraauw te vieren zing ik baaide leste zinnen oet volle borst:
‘Laugh, Kookaburra, laugh
Kookaburra, gay your life must be.

t Kin netuurlek wezen, dat de woorden der in mien enthousiasme wat onzuver oetkwamen, mor datter van boord gain enkele reactie kwam, haar k nait verwacht.
‘Nee, stuurse stuurman was gain lachebekje.’
Dou k zoadel weer onder kont haar, was k stoenske man al laank weer vergeten, mor t verske nait. Soms hest dat, dast n taimke nait weer kwietroaken kist en om t feest van herkennen te vieren, heb k bie thoeskomst mit mien kleuterjuf – t is ja n kleuterverske – t laidje nog soamen zongen.
Vandoag heb k mie verder in de Austroalische lachvogel verdaipt, k heb zulvens mien olde swaarte map mit alle schoollaidjes van zolder hoald. t Vaarregelg verske haar k ooit zulf op noten zet en tougelieks schoot mie in gedachten, dat ik ‘Coockaberry’- zoals k per abuus schreven haar – ook wel as canon mit kinder in de klazze zong. Was nog ais wat aans as ‘Brouder Jokkop’.
Woar k kommende tied noar oetkieken mout is n vèrre femilielid van de kookaburra.
Kiek, da’s t veurdail van internet, want as t snuustern gaaist, komst tot ontdekken, dat onze ijsvogel tot dezulfde vogelfemilie heurt. En ijsvogeltjes vlaigen hier vervast bie t visvolle Kieldaip.
t Is, as k dizze leste woorden optik sikkom 12 uur ommiddag.
k Heb der over prakkezaaierd of k vandoag nog n berichtje noar Gretha, mien old buurwichie van Komnijsterwieke sturen mout. Zai woont al n levenslaank in Austroalië en t kin hoast nait aans, zai het de kookaburra vast wel ais mit aigen ogen zain.
k Loat der mor bie, want veur heur is t nou bèregoanstied. Meschain lees k heur antwoord vanoavend en aans mörgenvroug wel.