In de mallemeulen van t leven
‘Mörgen kin ook onze wereld der inains hail aans oetzain.’
Opmaarken ontvaalt mie bie t nijs van de dag, as k zai, hou lu as schoapen in n hok dreven worden op weg noar n etens-distrubutiepunt in de woestijn. t Is stoer veur te stellen, hou t leven deroet zugt, as t gain eten en gain hoes hest en dat elke vörm van zörg ontbrekt.
Ik leef en lie in stilte mit mit aal dij mìnsen, dij deur t mulle zaand plougen op weg noar hoes, tìnt of gewoon noar n stee onder blode hemel. Sommegen hebben gelok en sjaauwen mit n kertonnen deuze etenswoar op kop of onder aarm.
t Is ook de dag van Freek, van Suzan. t Nijs is klaainer, mor overweldegt net zo. n Gezonde jongkirrel mit n hoast onòfwendboar doodsbericht. Longkanker.
Oorlogsslachtovvers binnen voak nait meer as getallen, Freek is n persoon.
Ik veronderstel: Freek het al langer leefd mit onveurspelboarhaid van liggoamelke klachten. Hai het wachten mouten op oetslag van test(en) en het pas dou besloten t verhoal aan openboarhaid pries te geven.
t Zet mie aan t denken:
‘Mörgen kin óók onze wereld der inains hail aans oetzain.’
Ik leef al moanden mit de zekerhaid, ook al heb k gain liggoamelke klachten, datter wat loos is mit mien old-kirreltjes-klier. Joarlieks bloudonderzuik leverde n laange lieste getallen op, dij veur 95 persìnt binnen de marges van t akseptoabele valen. t Binnen dij poar persìnten, dij vroagtaikens oplevern. Echo, MRI en n leste prikactie mouten t zuvere van t probleem in koart brengen en oetslag van dij testen stoan veur mörgenvroug op t pergram.
‘Mörgen kin ook onze wereld der inains hail aans oetzain.’
Ik zai der den ook as de dood tegenaan om mörgenvroug noar t zaikenhoes in Scheemde te rieden om mie bie mevraauw de uroloog te melden veur de definitieve oetslag. Alle scenario’s binnen mie òflopen weken al deur de kop spoukt. Ook t swaartste.
‘Ik zol mie dus nooit op zokse zoaken loaten prikken,’ zee n goie sportvrund lestent tegen mie, dou k in de kovviepauze vezichies mien zörgen oetsprak over mien gezondhaidstoukomst.
‘Kist der toch beter te vroug dan te loat bie wezen,’ opperde ik.
‘As t zo vèr is, zai ik t wel.’
Dat elkenain op zeker mement ais mit wotter noar de dokter mout, is veur sommege lu bliekboar gain punt van overwegen.
Op weg noar t OZG wor k vergezeld deur Arineke. Zai zit swoar onder medisienen deur rogklachten.
Zai kin nait op of dele, mor het zok veurnomen:
‘k Loat die nait allendeg goan.’
Twij pasjìnten op weg noar n onzekere toukomst.
‘Dokter lopt vaar menuten achter op schema,’ zegt Arineke mit n pienlek vertrokken gezichte in laange wachtgaange.
t Zel mie worst wezen. Dij poar menuten? t Voult veur mie as wachten in wachtkoamer bie tandarts mit swoare koeskillen en toch hopen, dat t nog laank duren mag veurdast noar binnen roupen wordst. Tegenstriedege gedachten kobbeltjeboien over nander hìn. k Bin baange veur de piene van oetslag en toch benijd in welke mallemeulen k over n zetje terechte kom.
Onderzuiken hebben t geliek van echo en MRI bewezen.
‘U heeft kanker,’ knalt t oordail over toavel hìn.
Even leef ik in veronderstellen, dat mien wereld aan t instörten is, as mevraauw de uroloog oetleg geft over alle vörms van prostaatkanker. k Luuster mor mit n haalf oor, tot t mement, dat zai zegt:
‘En u heeft de meeste milde vorm.’
k Goa dood mit, mor noar alle weschienlekhaid nait aan prostaatkanker.
‘U kunt er wel honderd mee worden.’
Op weg noar oetgang, heb ik t gevoul dat ik zweef op n wolke van gelok en as Arineke mie even zachies in aarm knipt, voul k onze verbondenhaid en tougelieks heur k heur zeggen:
‘Hold mie mor goud vast, want ik zweef der over.’
Dat krigst dus as t onder de medisienen zitst.
