Grote volksverhoezen
t Is vroug dag as wie richten Maiden tufken. Zundoagse stilte vult de wegen. Zeun het vroagd om in verband mit de kommende verhoezen schure op te roemen.
‘Veur t ploatje van de moakeloar,’ geft hai as ekskuus.
Mien gedachten binnen mie veuroetsneld en hazzens moaken overuren.
Op Lloydsweg bin k, bie nije oversteekploats, veur de zoveulste keer sikkom slachtovvver van mien aigen onachtsoamhaid. k Mis obstoakels op n hoartje, t gaait mor net goud.
‘Moust ais kieken houveul fietsen doar boetendeure stoan,’ heur k plöts noast mie.
‘Vrouger zagst doar allendeg mor auto’s,’ mompel ik onversteur- en weschienlek ook onverstoanboar.
‘Meschain tot t ìnde van dit joar,’ let zai, dij in dit soort zoaken veul beter informeerd is as ik, mie waiten.
‘Ong?’
‘Den worden zai vervast weer aargens aans hìnstuurd,’ is t leste wat zai aan mie kwiet wil.
Zai is begoan mit t lot van dizze mìnsen.
Mit mien opmaarken: ‘Zai hebben waineg keus’ blödt dit gesprek langsoam dood. In mien bovenkoamer wordt op volle kracht waarkt om te zuiken noar n kapstok woar k dizze nije informoatsie aan ophangen kin.
Maisttied belan ik den weer op mien olde legere school. Veul van wat meester Vroom ons in vaarde klazze verteld het, is goud hangen bleven. Zien vertelsters waren beeldend en wandploaten muiken t ploatje kompleet. Ik kon doar voak bie wegdreumen.
‘Volksverhoezens binnen van alle tieden,’ wos hai ons dou al te vertellen.
t Verhoal van de Romeinen heb k opzogen, om nooit te vergeten. Net as de les, hou in dij eerste poar honderden joaren van onze joartellen, zwakke kunken en kaizers van de troon stöt wuiren. Hou Attila mit zien peerdevolk de Romeinen over de kloeten en baargen juig, was n verhoal om van te smullen. Romeinen mozzen opsakkedaaiern, of integreren mit nije bewoners, in toal, gewoontes en zulvens in zoaken van geleuf.
Huifst tegenswoordeg kraante mor open te sloagen om te zain, dat t verhoal van meester Vroom nog aaltied aktueel is.
In loatere joaren kreeg k Engelse les van Westerhof. Hai was laifhebber van Shakespeare.
Wat mie biebleven is, is t toneelstuk ‘Sir Thomas More’ mit as hoogtepunt n tousproak van dijzulfde More tegen woedende menigte – wie schrieven den begun 1600 – dij immigranten oet Londen verjoagen wil.
Zien bodschop is:
‘Perbaaier joe in te leven in de pesietsie van vrumdelingen.’
En hai vragt: ‘Stel joe ais veur, hou t voulen zol as je zulf vrumdelingen waren? Wat as joe vluchten mozzen veur oorlog, honger of religieuze vervolging?’
Ik moak nog ain keer n grote sprong in de tied, vlaig noar 1971 en zing in gedachten t daarde couplet van John Lennons ‘Imagine’:
Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
en denk:
‘John Lennon het zok vervast ook verdaipt in de literatuur van Shakespeare.’
De vroag, dij mie sunt zundagmörgen, dou wie veur t asielzuikerscentrum langs reden, bezeg holdt is, of der in de leste 2000 joar aiglieks wat veraanderd is.
Vandoag lees k in kraant n positief bericht:
‘Gemainten worsteln mit grote gezinnen.’
Allewel dit meschain negatief klinkt, vertelt t verhoal de pozitieve insteek van burgemeesters en ambtenoaren om asielzuikers, erkende vluchtelingen, n goud onderkommen te geven.
Mor t mooiste veurbeeld van integroatsie blift Pekel, mit t bedenken van n woonvörm, vanoet de humanistische gedachte van verdroagsoamhaid en gelieke behandeln, veur autochtone Pekelders en ‘boetenlanders’. Want wees eerlek, n goud en benoam vaileg onderkommen is n eerste levensbehuifte.
