Elpee

‘Bram vragt n elpee van Daryl Hall en John Oates.’

Arinekes antwoord op mien vroag, welke wìnsen klaainzeun het veur zien verjoardag verboast mie.

Bram wordt 15 en zet n langspeulploat van n duo, dij in 70-er en 80-er joaren heur grootste hits haren op zien verlanglieske.

‘Hou komt zo’n jong doarbie!’

‘Zellen wie ais n bezuik brengen aan Evelyn Novacek?’ stel ik doarom veur.

t Is oldste nog bestoande ploatenzoak in Nederland, heb k aargens lezen.

Omreden dat t krap in tied wordt en Evelyn pas vanòf dunderdag open is, kaizen wie veur t alternatief. Hekman, in Winschoter Torenstroat. Noa n kört belletje vanoet Kiel kregen wie noa n poar doage al n retourbericht van Trees Hekman:

‘Ploat ligt in de winkel.’

Zotterdag bin k, veur k wait nait hou laank leden meziekwinkel weer binnenstapt. Wie binnen ainegsten en as Trees vanoet t niks inains veur ons staait, denk ik:

‘Bist gain spat veraanderd.’

Arineke dut t woord. Ik bin der even nait, k word overvalen deur olde herinnerns. Perbaaier noa te goan houveul voutstappen ik in dizze winkel wel zet heb. t Was dou dringen om n kruk aan de hoge bar te bemachtegen om de ploat, dijst in gedachten haarst, toch nog even te beluustern. Konst stereo luustern mit twij handtelefoons, of mit zien baaident, mor den mono.

Aiglieks was t onzin, want veurkeuren waren bekìnd en de keus was thoes, veur de radio al moakt, mor om doar zo te zitten tussen aal t dij mezieklaifhebbers, gaf n apaart gevoul. Dat was dou, stilte in de winkel vertelt t verhoal van nou. Veur n habbekrats kist nou alle ploaten van de wereld in hoes hoalen, huifst niks te bestellen en naargens veur in de riege stoan. Dat Bram derveur kozen het om toch ploatenversoameloar te worden, is meschain nait de makkelkste weg, mor ik kin mie der wel wat bie veurstellen.

As t kedo in t plestiek pakt is en Trees der nog mooie pepiertje mit n strikje om tou dut, is ons verjoardagskedo kloar. Mien nostalgische raaize noar en deur t verleden heb k in alle stilte òflegd, bie t òfschaaid hervin k miezulf:

‘Hier kist nog ais mit aankommen.’

Mor Trees is nog lang nait oetproat. t Liekt mie, wìnd aan vrougere drokte, ook best stoer om haile doagen in n stille winkel te stoan en Trees gript den ook heur kans om nog n beetje rekloame te moaken veur heur handeltje.

Ain keer weer boeten, lopen wie in rap tempo deur t smale gaangkje richten auto, dij op grote parkeerploats bie d’olde Technische school staait, as k plöts òfrem. k Stoa oog in oog mit n olde kollegoa.

‘Moi.’

k Zai hom even verboasd kieken en k moak der n geintje van en zeg:

‘Wilst mie nait meer kennen?’

Zien gezicht kloart op as k mien noam nuim.

‘k Haar die echt nait herkend,’ en hai zegt vervolgens:

‘k Heb Parkinson.’

Ik schrik van zien opmaarken, mor wait, t komt voaker veur bie mìnsen van onze leeftied.

En mit ‘En den te bedenken, dat ik mie in mien haile leven nog gain weke zaik meld heb,’ geft hai t onbegriepelke van dizze zaikte aan.

Ik heb ook gain antwoord, mor bie t òfschaaid zegt hai hoopvol:

‘As k mien pilletje mor op tied krieg, gaait t stokken beter.’

Zien leste opmaarken het bie mie weschienlek wel wat lös moakt, want op weg noar hoes goan mien gedachten op de loop en komt t zinnetje: ‘And it takes a whole lot of medicine for me to pretend that I’m somebody else’ bovendrieven.

k Wait t votdoadelk, Randy Newman: ‘Good old boys’.

Ik kin mie aankoop nog goud herinnern. t Was 1974. Ik zat in dainst en kocht doar aal mien elpees, mor Randy Newman zat om onbegriepelke redens nait in de bakken. Ik bin dou veur dij aine keer, omdat ik nait wachten kon, toch mor noar t vertraauwde adres, Hekman in Winschoot reden.

k Heb dij ploat gries draaid.

Da’s t gevoar Bram, k woarschaauw die nou al vast.