Doeven en hoanebieters
n Koppel vredesdoeven hoog in de bomen,
Deden nait veul aans as koeren en knokken.
En elkenain ruip: “Stop, doaden mouten der komen!”
Doodstil alom … t leek of ze der van schrokken.
n Klaain zetje mor, dou begon t kivveln weer.
De vredesdoeven dij dochden nait aan stoppen,
As sloagende hoanen gongen ze voak te keer.
Tot in t bizarre tou, doar boven in de toppen.
En aal voaker kwam de roup om vrede,
Mor elk haar doarover zien aigen kiek.
Veul lözze veren; dij kwammen mor nait beneden,
En allenneg woorden zetten gain zoden aan diek.
Wel vrede wil, loat t nait bie woorden.
Mor doaden … ho mor; dus gain akkoorden!
Allaint de hoanebieters laagden in heur klaauwen,
Geweld zol dij nog t minst beraauwen.
