Tuinema, Gerhard

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Even boeten t loug, n poar menuten van vaste weg of, staait n klain ploatske, zoterekend n keuterploatske. t Ol spul doeknekt onder n raaiten dak, dij gruin en onnuur is van olderdom.
Veurgevel is op verschaaiden ploatsen scheurd en t is glad n meroakel dat t spul nail meer verzakt is. Schosstain staait ter haildaal schaif op en wait zulf nait wat e mout: stoanblieven of valen. Misschien het t ol hoes ainmoal in de vaarf zeten, mor doar is noa verloop van joaren nait veul van zitten bleven. Veur vinsters hangen wat polten dij bie goaten dicht binnen en woar gain mins gedienen van moaken kin. En zo is t ain noa t aander. Alles gelieke onnuur en hoaveloos.

De gebroeders van Dam, de aigenders van dit seupel nust, hemmen zok oareg goud bie t spultje aanpaasd. Ain polt slagt aander bie wieze van spreken en heur boksems stoan stief oet van vet, smeer en meer van zok ongemak. Traauwd binnen ze nooit west, alhouwel ze de leeftied ter wel veur hemmen. Dou olluu, kört achter mekoar aan, oet tied kwammen, wazzen baaide jongs der stil wonen bleven, zunder dat ter ain spier veranderde.

Nou ja, ze haarn eerst wel n bult wènst van moeke had, mor doar wazzen ze op n duur ook weer deurkommen. Elzo, de olste van de twij bruiers, is laank en moager en het n oetkiek as n soeterge schuddeldouk. Hai laagt naait gaauw en as e t mit vief woorden ofkin, bruukt e gain zes. As men hom zo zicht, zol men nait zeggen dat e asmis mooi oet houk kommen kin.

Wat dat betreft verkikt men zok voak op hom, want as t er op aankomt, is t ‘n echte kuurndriever. Bruier Jurrie doarintegen, is n hail kört kereltje, n keudeldoemke zoterekend.
Hai is zo koal as n biljartbaal en laagt as n aander schraift. Proaten en piepsmoken is, as je hom heuren, t mooiste waark wat ter is en hai moakt ter din ook dankboar gebruuk van.
t Is zo: wat Elzo te kört komt, paast Jurrie wel weer bie. Ze hemmen t waark oareg goud verdaild. Elzo aarbaidt op t laand en Jurrie behaspelt hoesholn zo’n beetje. Mor ze hemmen der bepoald nait veul oareghaid aan, want van t ain komt net zo min wat terecht as van t aander.

Ol Meer, dij mit de van Dams old worden is, dut t kaalm aan en Elzo pittjet hom nail slim aan. Woarom zol e zok ook muid moaken? t Blift toch n kweekboudel en as e t ain stuk n beetje schier het, is t aander stuk toch weer gruin van de kweek. Benoam as zun schient mout Elzo voak ais poesten. Zodounde hemmen ze nait veul gemoak, mor ze scharreln zok en dat is t veurnoamste bie heur.

Binnenshoes is t nait veul beter. Jurrie dut t mainstied mit “n Franse slag” en veur dat e smörns begunt, mout e eerst even piepsmoken en oetprakkezaaiern hou e t beste begunnen kin. Mainstied is t al wel n uur of tien veur e goud en wel aan slag is. Bermoaken dut e vast nait voaker as twijmoal in de week en nou kin Elzo nòg zo voel kieken as e wat haard ligt, Jurrie gaait zien gang.

Omreden ze toch mor mit heur baaiden binnen, drinken ze altied kovvie oet zulfde kopkes. As der te veul dik in komt holt Jurrie ze even onder pomp en kloar is t weer. Wat borden, vörken en lepels aangaait, dat ligt ter mor aan wat ze s middags eten. As Jurrie bie wieze van spreken snert kookt, moakt e vot zo’n pot vol kloar dat ze n dag of drij, vaaier genog hemmen. Ofwassen is din nait neudeg: elk het zienent ja! Doarintegen veegt e deel ale doagen aan. Dij wil e nait onnuur hemmen, hou roar dat t ook gaait. Der ligt gain mat op deel en din liekt ook vot zo gril, omreden Elzo mainstied de wereld kaf en zokswat aan hozen het.

Ze eten mainstied achter, mor zo dag en deur hollen ze in zummerkeuken tou. Loa k eerst ais vertellen hou dij der oetzicht. Aan Noord- en Westkaant zitten twij vinsters, dij s oavends mit blinden ofsloten worden. In t midden staait n grode toafel mit n poar kopkes, n tebakspot en wat klaingoud. Boven toavel hangt n petreulielaamp, woarvan t koperwaark gruin besloagen is. Aan Oostkaant is wand verdaild in twij kasten en twij bedsteden.
Aan weerskanten van toavel staait n kroakstoul. Deur zit aan Zuudkaant en din blift ter nog n stee over veur n grode kroonkaast.
Schosstain zit aan Noordkaant en vlak ter bie staait n grode klomkachel. Aan wand hangt hier en doar n pertret of n ploatje, mainst knipt oet n ploatjeskraant. Op bozzem stoan drij grode stolpen mit kunstbloumen, wel wait hou old! Tussen twijde bedstee en schuddelkaast in, hangt n ollerwetse klok mit gewichten. Verder staait ter hier en doar nog wat op deel, mor dat mag gain noam hemmen. Alles zit dik onder stof.

Jurrie het ter al n moal of wat stief noar keken en nou, noa de daarde piep tebak, is e t mit zokzulf ains dat e der maank mout. Veul zin het e nait, hai s wat muide leste doagen. Hai het bepoald t veujoar in bainen en dat is mainstied t minste zetje veur hom. Elzo schol ook al dou e noar t achterste kampke laand ging en ol Meer was verdold ook al kureg west. Nee, t vaalt veur n manspersoon nait tou om hoeshollen te doun, onnaaiert Jurrie. Mor ja, mouten is ook wat. Wacht, hai zel berren eerst ais opmoaken. Hai het min sloapen, hail min. Baaiden hemmen ze nog n dikke veren ber over, want ze binnen baang veur kolle. As e t bergoud van ber ofhoalt, zicht e dat t oareg soeterg is, mor hai het gain zin om ook nog mit schoon bergoud te begunnen. Hai poest en stint as ter tou en benoam mit t veren ber mout e oareg vrözzeln. Zo, dat is teminzen weer gebeurd; nou kinnen ze in elk geval weer beter liggen.

Verachtjond, nou het tied hom maal bie neus kregen. Hai mout neudeg mit etenspot aan gaang, want Elzo is mainstied roeg verhongerd as e van t laand komt. “Goa toch vot kat, wat dust mie al veur vouten te lopen. Nee, hol die mor eerst stil, krigst straks wel wat. Jô, t is wel goud, boaske heurt die wel. Tou, goa toch ais vot! Nou, kom mor hier din ze k die eerst n beetje melk geven. Jô, stil nou mor, ik heur die wel. Zo… doe bist ook weer rusteg, hè poei !”. Jurrie aait Mops even over t vel en din lopt e noar achtern. Hou ze aan dij noam Mops kommen binnen, waiten ze zulf dunkt mie nait, mor kat hait nou ainmoal zo en doar mit oet. Even loater rabbeln potten en pannen; Jurrie gaait aan t kokseln.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

t Dörp slept nog op dizze veujoarsmörgen. Ook bie de Gebroeders van Dam is alles nog oet en dood. Bedsteedeuren stoan open en baaide bruiers snurken as ter tou. Elzo ligt mit t gezicht noar koamer tou: zien aine aarm bungelt boeten ber. t Hoar ligt as n toest graauw taauw over kuzzen en zien laange haals komt net boven t veren ber oet. t Is almoal graauw mit mekoar, want hai zit dik in de board en het zok boetendes in n poar doagen nait wossen. Hai snurkt aan ain stuk deur, net n swien.

In aander bedstee ligt Jurrie en dij laagt verdold nog in zien sloap. Zien koale knikker glimt as wat en aalgedureg mompelt hai n woord of wat in zien sloap. Hai ligt plat op rug en het t ber aan kin tou optrokken. Hai het n aigenoardege menaaier van snurken, of snurken is t ainlieks nait. Hai hoalt ieder bod daip oam en as e longen din haalf leeg bloazen het, dut e lippen op mekoar en zo poest e leste lucht noar boeten. t Is krekt of e aalvot t zulfde woord zegt: “Opoe”. Eerst gaait van “oooo” en din mit lippen dicht: “pppoeoeoe”!!

Din in ainmoal is t mit rust doan. Wekker lopt mit n hels lewaai of. Elzo schut in ainmoal overind, kikt verbalderaaierd om zok tou, springt din in ainmoal van ber of en zet mit ain klap wekker stil. Eerst kraabt e zok n zetje op kop en din schoedelt e n minuut of wat mit rug tegen stoulleunen. Dat is zien steevaste gewoonte nou ainmoal en eerder is e ook nait goud wakker. Din bukt e zok om zien zokken te pakken en mit veul gestin schoft e eerste zok om vout tou. t Onderschaaid tussen zokken en vouten is nait biester groot. Vouten schienen nog n klain beetje lichter op. Zien braaien onderboksem stekt ter glad nog n beetje bie of. Din, in gaauweghaid trekt e bovenboksem aan en gaait achter thoes noar plaank bie mizzen. Ziezo, nou is e teminzen goud wakker ! As e weer in koamer komt zicht e, dat Jurrie nog net zo onder dekens ligt. Hai ropt nog aingoal om “opoe” en het vanzulf weer gain wekker heurd.

t Is tied, zegt Elzo, mor Jurrie knort ter mor om deur. Elzo kikt t eerst nog ais aan, want hai wait ainlieks zulf nait wat e der mit mout. Nou kin e zok ter wel helleg om moaken, mor dat is nou ainmoal niks veur hom.
Nee, hai mout t mor ais aans pebaaiern. Eerst gaait e te waark en hoalt Jurrie’s boksem van stoul of en hangt ter ain van zien aigen weer hin. Hai knivvelt nait in zokzulf, nee, t gaait almoal gelieke kaalm en bedoard. Din nemt e n knoedeltje ketoen en hoalt dij n moal of wat goud deur de strooppot hin. Veurzichtig, hail veurzichtig, lopt e noar t ber en net as Jurrie zien “oooo” der weer oetdraait, stopt Elzo t knoedeltje mit stroop tussen zien lippen. Even vertrekt Jurrie zien gezicht, mor din zogt e net as n kind aan lor. Hai sabbelt en smakt dat n oard het en noa n zetje lopt stroop hom aan ale kanten om kin tou.

Mor nòg slept e deur. Elzo vertrekt gain spier van zien gezicht, dij dreuge! Hai het bepoald t veujoar in bainen, want nog is e nait tevreden. Hai prakkezaaiert even, lopt din mit grode voamen noar boeten, gript n olle emmer, dut ter wat lege vlezzen in en zöcht din nog n beste kaai op. Emmer zet e bie Jurrie veur t bedstee, pakt kaai in baaide handen, dut aarms omhoog en mit ain smak gooit e de vlezzen aan diggels. Een hels lewaai!

Jurrie komt in ainmoal overind, wil wat roupen, mor lippen zitten hom stief op mekoar plakt. Hai wait aal nait wat e d’r aan het. Hai trilt as n ruske en zicht Elzo ook nait, want dij is hom smeerd. Jurrie strikt zok over kin en vuilt dat handen d’r aan vastbakken. Hou kin dat nou! Hai spijt en sputtert net zo laank tot e t knoedeltje katoen kwiet is. Din inains vernemt e dat e neudeg noar plaank mout.

Mit n ruk brengt e zien körte baintjes over bedsteeplaank en mit n plofke komt e net op raand van emmer terecht. Tied om te prakkezaaiern het e nait, want hai mout as de drommel moaken dat e boksem aankrigt. Mit ain hoal trekt e boksem van stoulleunen en stapt ter in. Hai trekt en trekt, mor hai kin nait verder kommen as drijkwart piepen. Hai begript ter gain spier van….. dat is zien boksem toch! Veul tied het e nait meer en doarom moakt e bovenste knoop vaast, trekt piepen wat omhoog en net wil e op n run tou deur oet as ain van piepen ofzakt. Jurrie vuilt in ainmoal dat bain hom steken blift en veur e zok vaast griepen kin, ligt e laankoet over drumpel.

Wonder boven wonder lopt t goud of en zo gaauw as t kin krabbelt hai weer in t in. Din komt Elzo der over tou, even kaalm as altied. Hai vertrekt nòg gain spier van zien lelk gezicht en net of e naargens van wait vragt e op zien gewone bedoarde menaaier: “Wat nou jong?”
Man, goa vot, ropt Jurrie, ik mout ja zo neudeg… Dat most zulf doun, zegt Elzo en gaait n stap oet zied. t Is dien schuld, zegt Jurrie, as e meer as glin weerom komt. Bist ja net n kwoajong mit dien fratsen, mags die wat schoamen en dat magst. k Haar bainen wel breken kend en dat haar k wel. Kin ik t helpen dast mien boksem aantrekst, zegt Elzo hail kaalm.

Jurrie zegt mor niks meer. Hai is spinniedeg, mor as postloper Blaauw n uur of wat loater komt mit n braif zitten baaide jonges al weer te kovviedrinken. Blaauw drinkt nog gaauw even n kopke mit, alhouwel hai laiver bedanken doun wol mit t oog op de voele kopkes.
“n Braif veur ons, vragt Jurrie, wat zevve nou beleven!”.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

“Kom, k goa mor weer verder”, zegt Blaauw. Eerst bedankt veur de kovvie.
Baaide bruiers vergeten om hom goindag te zeggen, zò vol zitten ze van dij braif.
“Dou mie bril ais even, Elzo !” zegt Jurrie. “t Zel mie ais benijen wat t ol mins schrift”.
Hai is nog mor even aan t lezen as e zegt: “Verdold nog aan tou, doe bist ja joareg, bruier. Da k dat vergeten kon. Van haarten hur en nog net zo’n pozzie joaren der bie!”
Ze langen kander haand en verder wordt ter nait over proat. Mainstied denken ze d’r aal nait om en as heur ol taande nait schreven haar, was t weer net zo goan.

Taande Maagie is ainegste taande van bruiers. t Is n zuster tou heur overleden voader en z’is nooit traauwd west.
Ze is wat ollerwets en as z’heur zin kregen haar, was ze bie baaide bruiers introkken om dij wat te bemoudern. Mor doar kon haildaal niks van en zodounde is ze mor hoesholster bleven.
Nog mor kört leden is heur boas oet tied kommen en dij het heur t hoeske en n mooi kaptoaltje moakt. Asmis komt ze nog ais over om te kieken hou t mit jonges gaait. Ze is n leutje seuventeg joar, mor zo kloar as ain van sesteg.

“Och gommes doagen!” zegt Jurrie in ainmoal onder t lezen deur, nou wil ze ook nog kommen vandoag. Lovve mor gaauw moaken bruier davve t spul hier n beetje hemmeln, want mit elf uur bus kin ze hier wezen! “Wat, komt z’over vandoag?” vragt Elzo. Din hevve t nog lang nait had. Almoal goud en best, mor krigst mie nait zo ver da’k n stubber in hand pak.
Da’s dien waark, doar heb ik gain verstand van. “Nou, goa din mor gaauw noar bakker Mousker en hoal wat koekjederij op, want wie hebben gain spier in hoes.”
Elzo naart nog wat, mor op n duur gaait e toch op stap.

Jurrie begunt as n gek deur koamer te runnen. Hai wil alles tougelieks doun. Ber opmoaken, deel aanvegen, joa wat nait.
Van alles mout ter gebeuren, want t is ain stofnust. As Elzo der weer is vlogt Jurrie mit stofdouk deur koamer, mor doar is hoast gain ofkommen aan. Hai, wat is t ook n stofnust in zok olle hoezen.

Om n uur of tien hebben ze t spul zo n beetje op stee en din zitten ze elk aan n kaant van toavel te prakkezaaiern.
En hou mout dat nou mit t eten, zegt Jurrie n ogenblik loater. k Heb ter nog wel n paan vol snert stoan, mor dat kin k t ol mins toch nait veurzetten?
t Is goud eten! zegt Elzo en der zit spek genog in.
Nou ja, zegt Jurrie, as t nait hoger of leger wil bak ik straks nog n poar pankouken, kloar is t!
Dat dij ol sekreet t’r aan docht het, zegt Elzo, dat muit mie aldernoast. t Is aans n zet goud goan, mor nou is t mis, dik mis ook!
Ze kriegen der hoast roezie om wel t ol mins ofhoalen mout en t lopt zo of dat ze baaiden zitten blieven.

Doar komt ze aan, zegt Jurrie n zetje loater. En jô hur, taande Maagie komt t’r aan stappen.
In ain haand het ze n raaiten kovvertje, in aander haand dragt ze parepluu. Ze het n houd op dij ze zeker twinteg joar leden ook al druig, mor dat paast nou net bie heur.
Zo, doar was ik , zegt taande en stapt koamer in.
Dat zaive! zegt Jurrie.

Taande stapt op Elzo of, laangt hom haand en veur e goud en wel in de goaten het wat ter gebeurt, bakt ze hom der n beste veur.
Elzo zakt in ainmoal weer in stoul, zò verbalderaaiert is e. Mit n lelk gezicht veegt e zien nadde waang of, harregat!
Din nemt taande t woord. Elzo mien jong, geluk ter mit hur. k Hoop da k ter nog laank getuuge van wezen mag. Ie vinnen t zeker mooi hè da k ais bie joe op verziede kom en doarom heb k mor onnaaiert om vannacht over te blieven, din kin k mörnvroug wel weerom goan.
Wàt zeg ie taande? Baaide bruiers springen tougelieks in t in. Jô, as ie laiver hemmen da k nog dag of wat laanger blief, din wi k joe wel n plezaaier doun hur. Is niks wat op mie wacht, môje mor reken.

“Mor woar willen ie din sloapen, taande?” Elzo begunt hom al te kniepen.
“Din mout taande mor bie die sloapen, Elzo”, komt Jurrie der hail dreug achter aan. “Bie mie?” Elzo staait op springen as e dat heurt.
Taande dut net of ze niks in de goaten het en havvelt aan ain stuk deur. “k Bin mooi op tied, nè? k Wol eerst nog wat veur die koft hemmen, Elzo mien jong, mor t is mie weer deurwaaid. Mor holst t tegoud hur. Kiek es aan, wat hemmen ie koamer ja mooi schier vandoag. Mor most dien sloatje nait altied op vinsterbaank hinleggen, Elzo, dat vin k mor n swieneboudel.
En doe Jurrie, hest n drup aan neus en dat liekt maal. Hai stumper, k bin toch bliede da k zit.
t Is n dikke raais veur n ol mins. Hou gaait mit t peerd, Elzo? En eh…..oh jô, dat wo k ook nog even vroagen, woar is dij bolkaalf hingoan dij k leste keer zain heb? n Mooi kaalfke was dat nè? Hij je al kovvie kloar jonges, k heb ainlieks wel zin aan n bakje noa zo’n dikke raais. Aans wil ik t ook wel even doun hur.”

Zo havvelt t ol mins mor deur. Elzo kikt Jurrie aan en Jurrie kikt noar Elzo. Ze willen asmis wat weerom zeggen, mor ze kommen aal nait aan t woord.
Jurrie zit zok suf te prakkezaaiern hou e taande n zetje vot kriegen kin, want hai mout neudeg mit etenspot aan gaang.
Mor zel wel niks aans opzitten, kovviepot mout eerst op toafel. Jurrie het n hekel aan potkiekers, mor hai zicht gain meugelkhaid om taande n zetje vot te kriegen.
Elzo zit ter mor n beetje sloereg bie. Hai sabbelt op zien sloatje, spijt aalgedureg even in kwispeldoor, mor doar blift t ook al bie. Ol taande slurpt net heur viefde kopke kovvie op. Jurrie legt heur der ieder bod n stuk of drij koekjes bie en t gaait ter allemoal glad deur.

Taande heur moag is best in order. t Olske vuilt zok recht op heur gemak. Ze teut mor aan ain stuk deur. Asmis zegt Jurrie n woord of wat weerom, mor neudeg is t nait. t Olske kin t allain wel of. Ze het t alledeegs over poletiek en doar het ze n apaarte kiek op.
“Kiek es”, zegt ze, “as der gain oorlog weerkommen zel, mouten ze t aans aanpakken. Zo’n hikhakkerij is mie wat van niks. Ze mouten dij sictoares (president maint ze) van Amerikô noar Moskou sturen en dij mout doar alles te zeggen kriegen. Dij kerel dij nou in Moskou zit, waaist wel Jurrie, dij mit zien grode snor (taande is nooit staark west in t noamen onthollen) sturen ze din noar Amerikô en dij wordt doar de boas. Nou en din is t kloar nè!”
“Hou kloar?” vragt Jurrie onneuzel.
“Nou, da’s toch dulek genog! As ze die nou boer muiken op n aander stee, kostoe t din wel over dien haart kriegen om dizze ploats te vernailen? Nee, toch zeker! Nou, dat is mit dij hoge mieters toch net zo. Dogstoe nou din dat z ain bom op heur veureg stee gooien luiten? Niks heur, kwam niks van in, kwam gain oorlog weer.”
“Krekt zo”, zegt Elzo. Dij is ter glad mit ains.

“Mor eh…” zegt Jurrie d’r over hin, “wollen ie t laand ook nog even zain, taande? Elzo wil wel even mit joe goan!”
“Wel.. wat.. ik.. eh..!” Elzo springt in ainmoal overind. Ook dat nog. Hai mit taande bie t laand langs!
“Jô, dat kivve wel even doan, mien jong”, zegt taande en komt in t in.
Elzo gript mit n hellege kop zien pet en lopt mit grode voamen tou koamer oet.
Taande koiert kaalm achter hom aan.
Zo, denk Jurrie, dij bin k kwiet.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Nou mor gaauw mit etenspot aan gaang. Eerst gaait e te waark en reukelt kookkaggel wat op. Din gaait e in kelder en hoalt de snertpot.
Zie zo, dij kin op t biegat mooi waarm worden. Mor nou verder… Hai kin t ol mins toch allain gain snert veurzetten! Der mout nog wat biekommen, mor wat?
Gain liflafferij, doar het e gain spier verstand van. Eerst mor even piepsmoken, misschien dat t in wat beter gaait.
Dat dij taande van hom ook nait wat eerder schreven het, din haar e der teminzen reken mit hollen kènd. Pankouk is ook n iezelk stuk waark, mor aans wait e vot ook niks.
Vooruit, gain gezoes, din mor pankouk. Veul verstand het e nait van pankouk bakken, mor t zel wel weer löslopen.
Jurrie gaait overind en hoalt t spul bie mekoar.

Zo, eerst meel mor ais aanmengen. Hai dut n beste praan meel in emmer, gooit ter n stuk of zeuven, aacht aaier deur en holt din melkkan der boven. Hai het wel wat riekelk meel nomen, ducht hom, want onder in emmer is meel nog zo dreug as wat.
Niks aan te doun, nog mor n stroal melk ter bie. Jurrie ruiert dat t ‘n oard het: t zwait lopt hom van neus of. Asmis vaalt ter wel n drup in emmer, mor zo naauw kin men nait kieken.

Zo, da’s bestöt. Nou paan mor op kaggel. Hai dut n beste stroal eulie in paan en doar gaait t hin. Hai wacht even tot eulie goud hait is en din gaait de eerste klodder meel in pan.
Kerel, wat knapt dat ter lekker over. Pankoukbakken is ook gain heksentoer vernemt e wel, as t mor goud aanpakt wordt.
Wat gek, dij pankouk wil aal nait broen worden. Hai het bepoald te veul eulie in paan doan. Afijn, alles leert, aander keer beter.
Hai wacht nog even, mor op n duur mout pankouk toch draaid worden. Eerst pebaaiert hai t mit mes, mor pankouk is wat riekelk groot worden, dat doar kin e niks mit begunnen. Mor wat donder, is hai nou kok of is e gain kok! Zien moeke dee dat vrouger ook aans, schut hom in t zin.

Dij gooide pankouk mit n beste zwaai omhoog. Mor ja, t is mor n leutje kereltje en hai het wel riekelk stief gooid… Veur e goud en wel begript wat ter gebeurt, strikt pankouk hom net bie neus langs en vaalt tussen zien aarms deur op deel.
Van schrik let e paan valen en de haile boudel zit onder de eulie. Wat e din zegt, staait beslist nait in Ter Loan’s woordenbouk, en dàt zegt wat!
Neus dut hom ofgemieterd zeer; n beste brandbloar vernemt e wel…
Mit n zucht bukt e zok en pakt pankouk van deel of. Dat vaalt nait of, zitten wel wat stofkes aan, mor dat hindert de bakker nait. Roege zwienen dijen op t beste.

De rommel op vlouer let e mor eerst liggen, dat dreugt wel weer op. Eerst mout e zörgen dat e t pankoukbakken doan krigt, veur taande en Elzo weerom kommen. Hai dut nou wat minder eulie in paan en moakt pankouken nait zo dik. Kiek ais aan, nou gaait t ook al veul beter.
Hai bakt mor deur, mor t is ja net of emmer mit meel nait mindert. Hai het toch wel wat riekelk meel nomen, ducht hom.
As e vattien pankouken kloar het, is emmer haalf leeg. Hai schaait ter mit oet. t Overschot mout zwien mor hemmen, din het dij ook ais wat.

Donder, wat dut neus hom toch zeer! Hai het boudel goud en wel op toavel stoan as taande en Elzo weerom kommen. Elzo kikt zo zwaart as n pachter. “Zo, en hou leek t, taande?” vragt Jurrie.
“Hol op mit t zeggen”, begunt taande, “da’s ja iezelk! t Is ain kweeknust! t Is schaande da ‘k t zeg, mor t is zo! Foi toch!”
Jurrie vernemt dat t verkeerde kaant opgaait en zegt: “Lovve mor eerst ais eten. Ie zellen wel zin hemmen noa zo’n raais. Ie doar mor taande, achter toavel. Zo, k zel joe eerst n bord snert geven mit spek!”
Jurrie schept as n volleerde kok de borden vol en as dat kloar is zegt e: “Lovve even stil wezen!”

“Eet smoakelk kinder”, zegt taande en begunt mit heur snert. Mor ze het nog gain vief lepels op of ze springt mit n gil in t in: “Harregat, wat drift doar in mien snert!
n Moes, harregat nog aan tou, n dooie moes!”
“Wat wol ie din”, zegt Elzo, “dat e leventeg was?”
“Din mout dij der in kelder al in kommen wezen”, zegt Jurrie, “wie stikken hier in de moezen!
Wacht mor taande, k zel joen bord even leeggooien, din kin je wel nije kriegen!”
“Ik gain snert meer”, zegt taande. “As k ter goud aan denk kin k wel kokhaalzen.”
“t Smokt best”, zegt Elzo. Dij het pet ter bie op en smakt ter over. Hai het t vet om kin touzitten, zò lekker smokt hom t.

Even loater komt pankouk op toafel. Dat taande doar nait veul van hemmen wol lag nait aan moezen, nee, dat kwam deurdat Jurrie t zolt vergeten haar en mainste pankouken van binnen nog raauw wazzen. t Is schaande! zegt Jurrie. Ze smoaken best, zegt Elzo der over hin en nemt zien viefde pankouk…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Wat is bruiers dij nommerdag laank valen, mor op n duur is t toch oavend worren.
Jurrie het kachel der bie aanböt, want taande kluig over kolle vouten.
Zo zitten ze mit heur drijen om toavel. Elzo het t vouern net doan. Blinden zitten dicht en petreulielaamp geft licht en waarmte tougelieks. Jurrie smookt en taande zörgt wel dat kovviepot leegkomt.

Toch is t net of bruiers op haite kolen zitten.
Jurrie is bie zetten t spoor haildaal biester, zò zit e te prakkezaaiern.
Elzo is niks op streek. Aans kin e zo lekker op zien sloatje smakken, mor vanoavend spijt e allain mor en schoft sloatje onverschilleg van ain waang noar aander.

Taande maarkt naargens wat van. Ze havvelt mor aan ain stuk deur en of ze beschaaid krigt of nait, t is heur der gelieke goud om. Ze het t over vrouger joaren en as ze doar over begunt, is ze nog lang nait oetproat. As ze t over dij jong het dij heur bedonderde, is t gemoud heur nòg vol. Jô, doar het taande lelk mit zeten.

Jurrie krigt moud. Hai koggelt n moal of wat, kropt din achter n beste kwaalm rook bezied en zegt: “Hou mout dat nou mit sloaperij, taande ?”
Elzo kikkert in ainmoal weer op. Dòàr het e nou haile oavend al op zeten te wachten. Hai wol der zulf al over begund wezen, mor din mos e zo’n zet achter mekoar proaten.
“Wol ie wel bie Elzo sloapen taande ?” zegt Jurrie der vot achteraan.
Elzo zicht nait dat Jurrie der bie knivvelt en hai zit votdoalek op peerd.
“Komt niks van in”, zegt Elzo, mor hai stoekt as e zicht dat Jurrie braidoet laagt.
“Kroep ie mor bie mekoar, kinder”, zegt taande, “din goa ik wel op t aander ber”.

Mor dat pakt haildaal verkeerd oet.
“Gommes doagen”, zegt Jurrie, “wat wol ie mou mit ons omhaans hebben. k Heb niks op bruier tegen, mor k sloap laiver bie t swien as bie hom.”
“Foi Jurrie”, zegt taande, “is dat ook n toal ? Foi, schoam die wat, t is dien bruier!”
“Mie krekt geliek woar k sloap, as k mor nait bie bruier sloapen huif. Man, doar wor k gewoon stoapelgek van. Aal dat gebler om ‘oopoeoe’ moakt mie roazend.”
“De wàt”, vragt taande. Zoveul woorden van Elzo achter mekoar is z’hail nait wend.
“Wait je wat”, zegt Jurrie, “ie kroepen elk mor in n bedstee, din moak ik mie wel n kermisber bie kachel.”
“Dat zuik ie mor oet”, zegt taande, “mor ik wol wel op ber. Ogen valen mie der hoast bie dicht.”

t Olske gaait nog even achteroet en as ze weerom komt, gooit ze bedsteedeuren open.
Ze snovvelt n moal of wat en trekt din n loaken van ber of.
“Mien laive tied, hou laank ligt dat bérgoud der al op. Doar kroep ik nait onder. t Stinkt ja, hai, wat n swieneboudel.”
“Da’k doar nait aan docht heb”, zee Jurrie.
Zo’n deugenait. Nou het e smörns bér net opmoakt en dou was t hom teveul waark om der schoon bérgoud op te doun.
Taande let zok gain rad veur ogen draaien. Ze aggewaaiert net zo laank tot ter schoon goud op ber ligt en din wil ze zok ainlieks oetklaiden.

“Kom Elzo”, zegt Jurrie, “wie zellen nog even noar swien kieken. k Heb mie vanmörn verbeeld dat e wat oet order was!”
t Vaalt Jurrie tou dat Elzo zo gaauw in de goaten het wat ter te doun is.
t Zwien is net zo gezond as wat, mor ze mouten taande toch even de gelegenhaid geven om zok oet te klaiden.
As ze ‘n ketaaier loater weer in koamer kommen ligt t ol mens al onder de wol.
Jurrie moakt zok zo goud en zo kwoad as dat gaait n kermisbér veur mekoar en din klaiden ze zok in t donkern oet.
“Welterusten kinder”, zegt taande as ze der goud en wel onder liggen.
Der wordt wat morrelt en din wordt t stil in koamer. Zo verlopt ter ‘n uur of wat. Ain van blinden staait op gloep en zodounde vaalt ter n streep moanlicht in koamer.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Taande en Elzo sloapen as koien, mor Jurrie wuilt mor al deur t bér.
Hai ligt zo ongemakkelk op vlouer en hou e zok ook draait, t helpt gain spier.
Nou ligt e weer op rug en kikt persies tegen n dreuge schink aan, dij mit n hoak aan baalk hangt.
Kerel, wat krigt e in ainmoal zin aan n plakje dreuge schink. Hai draait zok om, mor ieder bod mout e weer noar dij schink kieken.
Ain zo’n plakje schink, wat zol dat ter lekker invalen. Hai wil wel leuven dat e din ook veul beter sloapen kin.
Hai kin best gijhonger hemmen! Doarom kin e bepoald ook nait sloapen!
Mor hou krigt hai doar nou n plakje of… Zulf is e mor klain en beun is nogal hoog.

Elzo zel der makkelk bie kinnen as dij op toafel staait, mor mit hom zel t nait zo makkelk goan.
Jurrie kin t op n duur nait langer volhollen. Hail veurzichteg kropt e onder dekens vot, lustert of taande en Elzo nog vast sloapen en hoalt din zien knipmes oet boksembuus.
Taande en Elzo snurken aingoal deur, dus dat is in order. Hai schoft n stoul bie toavel en hail veurzichteg kropt e zo omhoog.
Even loater staait e midden op toavel, net onder schink. Hai moakt zien mes open en wil n beste plak van schink ofsnieden.
Mor dat wil nait mit ain haand, vernemt e wel.
Aander haand mout biespringen, mor dat zit nait zo glad, omreden doar mout e onderboksem mit vasthollen.
Zo gaauw as e mit twij handen aan t waark wil, zakt onderboksem hom op hakken. Hou nou!
Wacht ais, as e nog n beetje hoger stoan gaait, wil t vast beter.
Kerel, wat het e toch zin aan zo’n dreug plakje schink…
Hai weer van toavel of en din gript e n stoof. Ziezo, nou zel t wel beter goan.

Wèèr kropt e op toavel, mor nou kin e der toch beter biekommen, vernemt e wel.
Toch vaalt t nait tou, zo mit ain haand snieden. Aander haand pakt weer tou, mor doar gait onderboksem weer omdeel.
Heurt e taande? Nee, ze slept nog rusteg deur. Ze het zok misschien even op aander zied gooid.
Mor is hai nou boas of is e gain boas! Hai zel en hai mout n plakje schink hemmen.
Man, hai wordt ja net zo flaauw as wat. Wacht ais, dat e doar ook nait eerder aan docht het. Zo kin t ja mooi! Jurrie moakt onderboksem aan n knoop van bezoen vast, zodat e nou baaide handen vrij het.

Zo, nou gaait t vast beter. Net wil e t mes in schink zetten, as taande mit kop om bedsteedeur komt. “Kist beter n trappen nemen, Jurrie, t is zo wel wat onhanneg nait?”
Jurrie schrikt zok in ainmoal hoast n ongeluk. Hai let schink in ainmoal lös, draait zok n kwartslag om, stoof begunt te wiebeln en din het e gain holvast meer.
Mit n zwaai glidt e overzied en veur e goud en wel begript wat ter gebeurt, ligt e laankoet op vlouer.
Stoul nemt e in loop mit en stoof komt hom achternoa. n Hels lawaai!

Elzo schrikt wakker, kikt om zok tou en springt in ainmoal van bér of. “Wat is hier te doun!”
“Jurrie wol aan t zolder schonen, ducht mie”, zegt taande en komt ook in nachtjak van ber of.
“Mien gommes”, schrikt Elzo, “hai het t mes open in haand. Wat wost wel omhaans hemmen, Jurrie?”
“k Bin flaauw”, morrelt Jurrie. “k Wol mie n stukje schink ofsnieden, mor t is mie n beetje mishottjed.”
“Doe leerst t ook nooit”, zegt taande en kropt weer op ber.

Elzo is nog weer zo goud en snidt Jurrie n beste plak schink of en zo komt alles op n duur weer in rust…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

“Gelukkeg, dij ‘s weer vot!” zegt Jurrie en vrift zok t zwait mit buusdouk van kop of.
Hai het taande net noar bus brocht. Drij doagen is ze bleven en as ze heur zin kregen haar, was t nog laanger worden, omreden ze t best noar heur zin haar.
Mor jonges hemmen net zo laank aggewaaierd, dat ze op t lest toch mor oftrokken is.

“Ain is vot en aander komt ter weer aan”, zegt Elzo en kikt tou t vinster oet.
Jurrie kikt ook ais en zicht dat Sambo t haim opfietst.
Bie de Börgelieke Stand staait e inschreven as: Henderikus Johannes de Lange, mor op t dörp kin men hom nait aans as Sambo.
Lelker kerel is der vast nait te vinden, mor n grotere kurendriever ook nait. Wat dij al nait oetspoukt het in zien leven stekt aal nait naauw. Hai lust aibels geern n klokje en k wil ook wel leuven dat e zo dag en deur zien pozzie ook wel krigt.

Zit gain spier kwoad in hom en der is ainlieks ook gain mins dij n hekel aan hom het. Toch mout men zok altied veur hom woaren, want as e t aits flikken kin hoalt e joe der deur. Zo is Sambo! Jô en wat e veur de kost dut zok ainlieks nait veur woar vertellen kinnen.
Hai is hounderkoopman, vorrejeude, schoapenscheerder, zwieneslachter en as t nait hoger of leger wil, is e der ook nog kwakzaalver bie.
Der wordt beweerd dat e hail wat minsen van n kwoal ofhulpen het, mor doar wil k nait veur instoan.
t Is zo: overaal woar wat te verdainen is, is Sambo te vinden, as e der mor nait muide bie wordt.

Elzo het nait veul mit hom op, mor Jurrie mag geern n zetje mit hom kwedeln.
“Is hier volk!” ropt Sambo mor mit dat e t zegt, staait e ook aal in koamer.
“Goidag joe baaiden, is t olle fregat de hoaven weer oetzaild?”
“Gelukkeg wel”, zegt Jurrie. “Dat was n bezuiken jong! As vraauwlu op dij leeftied kommen is der gain hoes meer mit te hollen.”
“Net zo”, zegt Sambo. “k Kwam hier net langs en ik docht: k zel ais even kieken of der nog n stuver veur n aarme koopman te verdainen is. Hest nog vodden liggen Jurrie, of peerd’hoar? Old iezer kin k ook nog wel bruken, mor t kost nait veul tegenwoordeg. En as t wezen mout wi k die ook nog van remetiek ofhelpen. n Prima zaalfke jong, zo smui as botter.”

Elzo is ondertied tou koamer oetlopen. Dij mout niks van Sambo zien getjaauwel hemmen. Dij is hom te glad en te filain, doar kin e toch lang nait tegen op.
“Vodden heb k nait en remetiek ook nait”, zegt Jurrie. “Mor goa mor even zitten, hest t toch nait drok wel?”
“Och drok en drok…..de zoak mout deurdraaien nè! Most mor zo reken, Jurrie jong, Mammon en ik hemmen ain mouder!”
Nou is t nog lang nait doan. As Sambo mit zien dure woorden begunt het t oard. t Roast naargens op, mor volgens Sambo is t zuver Letien. Dat mout e kinnen mit t oog op zien medecienen.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

“Mor nou k hier toch bin Jurrie, wol k wel ais even stief mit die proaten. Kiek es, ik loop nou al joaren bie die over deel en zodounde wai k oareg goud hou dat ter biestaait”.
“Hou mainst dat”, vragt Jurrie.
“Lovve eerlijk wezen”, gaait Sambo verder, “joen laand komt om in kweek en ballast. Elzo kin t allain nait of en doe kist nait biespringen omreden dastoe veur etenspot en hoesholn zörgen most. Dat is gain kerelswaark! k Wait ja wel hou dat t mie tougaait. Ik heb ook gain wief, mor ik behelp mie gaauw. k Bin mor allain en boetendes hoal ik mien kostje mainstied wel bie de weg op. Is gaauw n vörk eten over veur n aarme koopman. Mor zo as dat hier gaait, nee dat kin nait. k Wil nait zeggen dat bie mie evangelie is, mor hier is t n zwieneboudel, dèr!”

“Nou… n zwieneboudel… zò slim is dat nog nait”, gaait Jurrie der tegenin. “Der zit hier of doar misschien wel n spinneweb en der ligt wel ais n stofke, mor t is toch gain zwienhok?”
“Nou, lovve aannemen dat n zwienhok op zien zundoags is. Mor nou de eterij! Ie zellen joen stukje spek en vlais wel op tied kriegen, mor veul ofwizzeln is der vast nait in t menu. Noppes de menage, hait dat in t Letien.”
Sambo komt op dreef. Jurrie zit ter mor wat sneu bie. Hai vuilt wel aan dat Sambo geliek het, mor wil dat ook gain woord hemmen.
“En din de waskerij”, gaait Sambo verder. “Ie zellen asmis wel n schoon hemd aantrekken, mor geregeld gebeurt dat vast nait. Dien bezoen is bie wieze van spreken net n menukoart. Soep, eerappels, snert, vet en aal wat ter meer biekomt. Dat kin nait jong! Ik zeg t oet gouderbest, want ik heb ter ja niks meer of minder om. Mor as goie vrund kin k dat nait langer veur mie hollen. Zel ik die ais wat zeggen, Jurrie? Doe most n wief opzuiken!”

“Hèèèè?” As t insloagen was haar Jurrie nait meer schrikken kènd. “Ik traauwen? Gain hoar op mien kop dij der over prakkezaaiert.”
“Dat wil k wel leuven”, zegt Sambo, “want hoar hest nait meer. Mor doe bist ja nog splinterjonk. Goud viefteg joar. Man, kist nog wel n wief kriegen van daarteg, dèr! Ie himmen n mooie stuver in kamnet en as ol taande oet tied komt krieg je der nog n mooi stommeltje bie. Stel die veur jong, wat zol dat mooi wezen. Altied, dag en nacht, zo’n jonk wiefke om die tou dij veur die zörgt, dij de boudel hier schoonholt en dij veur die wast. Niks gain gedonder mit etenspot meer en mit joe baaiden kin je din noar t laand goan.”

Jurrie schoedelt op stoul hin en weer. Hai wil t gain woord hemmen, mor t liekt hom aibels mooi tou. n Wiefke van daarteg joar… hai mout ter nait bie stilstoan!
Sambo vuilt dat e vat krigt en hai knivvelt in zokzulf. Stel joe veur dat e Jurrie zo ver kriegen kin. Der vul vast nog wel n stuver te verdainen en boetendes: wat zol t n mooie bak wezen.
“Kiek”, gaait Sambo verder, “nou gaait dat nog wel. Mor as ie older worren, din wordt t aans. Op n duur zai je overaal tegen aan en doar gaait hin. En as nait trouwen wist, neem din in elk geval n hoesholderske.”
“Dat nooit”, zegt Jurrie. “Hoesholsters binnen mainstied veul te rij en as ter goud op aankomt, gaait t heur allain mor om n kerel te kriegen. Nee, lovve t mor net zo loaten as t is. En doar komt bie, wat zol bruier der van zeggen as ik over traauwen begon. Nee, Sambo jong, hail best aanboden, mor k duur der nait op aan.”

“k Wait t nait… k wait nait…!” Sambo vuilt dat e deurpakken mout. Jurrie zegt van nee, mor inwendeg liekt hom t wel mooi tou.
“k Vuil wel das ter tegen aan zichst, Jurrie, mor huifst vot nog nait traauwen jong. As die t nait goud touliekt kist dien stikken nog weer optrekken. Is gain mins dij die dwingen kin. Waist wat, lovve t ais pebaaiern. Ik geef n advertentie op onder t nummer en hoal de braiven op dij der op kommen. As ons t goud touliekt, schrief ik ter op en wie loaten ze kommen, as Elzo noar t laand is. Gain mins wordt ter wat van gewoar en dat movve hemmen!”
“Jò, mor eh…!” Jurrie wil nog mit bezwoaren kommen, mor vuilt gain grond meer. Hai is haildaal verbalderaaierd.
Sambo let hom gain tied om tot zokzulf te kommen. Hai spaigelt hom veur hou mooi dat t is en aal zowat meer. Hai speert mit aarms en bainen, gooit mit dikke woorden en havvelt mor aan ain stuk deur.
As Jurrie wat zeggen wil is Sambo hom ieder bod net n slag veur en op n duur mout Jurrie zok wel wonnen geven.
t Zwait staait hom veur de kop, zò benaauwd het e t.
Ondertied het Sambo n stuk pepier tou buus oethoald en din moakt e n stompke mit zien tong nat. Hai schrift:

Landbouwer, middelbare leeftijd, niet geheel onbemiddeld,
zoekt langs deze weg kennismaking met jonge vrouw
of weduwe zonder kinderen, om na wederzijds goedvinden
een huwelijk aan te gaan. Br. Fr. met foto, die op erewoord
wordt teruggezonden, te richten onder nr…
aan het bureau van dit blad.

“Zie zo”, zegt Sambo, “das veur mekoar. k Zel wel zörgen dat dizze braif op stee komt en din movve mor ofwachten.”
“t Mout toch mor over goan”, stint Jurrie. Hai is over zien zenen hin…
Sambo paast ter wel veur op dat Jurrie nait langer deursoezen kin en moakt dat e vot komt!

“Wat kiks ja maal”, zegt Elzo as e weer in koamer komt.
“k Heb n beetje liefzeer”, jeuzelt Jurrie en lopt noar boeten.
Doar sjaauwt e van ain stee noar aander. Was e der mor nooit mit begonnen, want hier komt ielenne van.
s Nachts is t al drij uur, din het e nog nait ainmoal zegd van oooopoe! Hai kin nait in sloap kommen… n Jonk wiefke van daarteg joar, hòl toch op!….

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Postloper Blaauw wait aal nait wat e d’r aan het. t Mag hom nait heugen dat e ooit n braif veur Sambo had het en nou verachtjond al n dag of drij achter mekoar.
Aan de heer A.J.de Lange staait ter ieder bod op t kevort, want zo staait Sambo op t Gemaintehoes inschreven. In t dörp kin men hom aans nait as Sambo, mor vanzulf, dat zet men nait op n braif.
Blaauw prakkezaaiert zok suf wat t wezen kin, want dat t wat bizunders is, staait as n poal boven woater. As t nou om ain braif ging was t nog wat, mor mit dizzen der bie wordt t al wel n stuk of zes, zeuven.

As Blaauw t haim van Sambo opfietst, staait dij hom al in deur op te wachten. Goeimörn Sambo, zegt Blaauw, ik kin t padje hier wel zo’n beetje waarm hollen. Hai trekt zien tas noar veuren, zöcht ter even in om, bekikt braiven nog ais weer en langt din drij over.
Mmmm, k haar docht dat ter nog meer kommen zollen.
Nog méér? Nou wait Blaauw hailemoal nait meer wat e der van denken mout.
Jô, wait ie din nait wat ter te doun is?
Blaauw wol net weer votgoan, mor nou draait e zok nog even weer om. Te doun is? Nee man, k wait naargens van.
Jô kiek, zegt Sambo, k heb mie aanboden as boakerske en dit binnen almoal aanvroagen. Is bepoald veul verlet om.
Blaauw lopt in ainmoal rood aan as e vernemt dat Sambo hom der deurhoalt en mit n glinne kop trekt e of.
Sambo kikt hom lagend achternoa en hai laagt nog as e in zien kroakstoul zit.

Op de advertentie binnen ain’n twinteg braiven kommen, compleet mit pertretten. Jurrie wait ter nog gain spier van, want Sambo het dat zoakje zulf behandeld. n Stuk of wat braiven wazzen van wedevraauwen mit kinder en dij het e zó weerom stuurd. Dat is toch niks veur Jurrie. Wat hom nait goud touleek het e an zied gooid, en zo binnen der noa laank schiften n stuk of zeuven overbleven. Dij het e stuk veur stuk beantwoord en der bieschreven, dat hai allain bemiddeloar is, omreden zien cliënt de kat eerst even oet de boom kieken wil. Hai het nog t ain en t aander vroagd ( vanzulf, hai wil waiten wat veur vlais dat e in de koep het ) en nou Blaauw weer drij braiven brocht het, binnen ale antwoorden binnen.

Zie zo, nou het e van elk n pertret mit twij braiven. Nóú mout Jurrie der mor heer.
Hai ropt n kwoajong van weg of, geft dij n dubbeltje en stuurt hom noar Jurrie tou. Hai mout zeggen dat Jurrie votdoalek kommen mout, der is hoast bie!
Ondertied gaait Sambo tewaark en legt pertretten op n rieg op toavel, mit braiven der onder. Hai vrift zok ais in handen; kerel op peerd, wat het e t zoakje nuver aan de rol.

n Ketaaier loater komt Jurrie t haim oplopen. Hai kikt nait hail bliede, want hai vuilt mit zien lutje toontje wel wat hom te wachten staait. Hai het leste nachten gain wenk in ogen had. Dat e ook nait wiezer west is. Luit e zok deur zo’n halfmaal van n Sambo op riddel joagen. Mor toch… inwendeg denkt e der ook wel ais n beetje aans over. Zo’n jonk wiefke moije ook nait wegpoesten, o zo!
Zo, bister aal, zegt Sambo. Goa zitten jong, din kink van waal steken. Hét neusje van de zaalm! Wat zeg ik? Van de zaalm? Nee, nog fijner! Het beste van het beste. Van achttien tot achtentachteg, mit of zunder kunstgebit! Zwaart, blond, rood, gruin, gries, kist mor in keur goan. Der binnen gounent bie dij gain noagel hemmen om heur dinges te kraben en der binnen poar bie, dij der waarm biezitten. Jurrie jong, het paradies gaait veur die open. Kiek dizze pertretten nou ais. Om der in te bieten, wat zeg ik? Om der raauw in te bieten, dèr! Fenomenaal, à la bakker, zol de dichter wel zeggen. Hierzo, nummer drij! Vaierndaarteg joar, nooit traauw west en n snoetje as n volbloud peerd bie wieze van spreken. Stel die veur dastoe nou zo’n jonk wiefke bie die over vlouer krigst! Wos ter nait kold van! En nou most dizze braif ais bekieken. Wat n mooie haand van schrieven nait? Joa jong, ik heb dat nog nait zo slecht bekeken. Doar komt bruloft van, zowoar as ik Sambo hait, ain grode bruloft. De vlaag komt oet, dèr!
Aarme Jurrie! Hai staait mit ogen te knippern as n koater in mörndaauw. Hai wil wat zeggen, mor Sambo let hom nait aan t woord kommen.

Dij spijt en sputtert en aggewaaiert as n maartkoopman. Jurrie het mit n oogopslag even noar de pertretten keken, mor om eerlijk te wezen: hai duurt nait kieken! Hai is totoal verbalderaaierd! Hai geft zok t’r of en dat dut e! Dat is gain menaaier van doun van n man op zien leeftied. t Is ja net n pittjekeurn, aal dij vrouwluu op n rieg. Mor toch… Aalgedureg kikt e even mit n schaif oog noar nummer drij. Vaierndaarteg joar en nooit traauwd west. Zo ain dag en nacht om hom tou. Stel die dat nou even veur, Jurrie jong. Gain eten koken, gain deel aanvegen, gain bermoaken, niks meer van dat alles. Op tied n schoon hemd aan… Jurrie miemert mor deur en heurt aal nait meer wat Sambo brabbelt. Hai verget alles om zok tou, zo ver is e vot. Hai wil nait kieken, mor dat daarde pertret let hom nait mit vree.
Vaierndaarteg joar, mompelt Jurrie.
Krek zo, vaalt Sambo in. Splinterjonk en n snoetje as ain van achttien. Mor zet alles vot nait op ain peerd, Jurrie. As t niks wordt mit dij, din hest nog n poar achter haand. Dij most ook nait wegpoetsen, jonge, jonge, echte renpittjes! Kiek nou toch ais aan, melk en hunneg, allerlaist mooi speulgoud. Mor waist wat, dij van vaierndarteg schrief ik eerst. Ze mout hier mor ais kommen. t Kin best, as Elzo noar t laand is, wordt gain mins der wat van gewoar. Ik help die wel even op streek en din most dien boontjes zulf mor verder doppen. Huifst ja niks beloven, kist t kaalm aan doun. Wacht mor even, k zel wel even n braifke schrieven.

Of Jurrie wat zegt of nait, t is aal aingoal. Sambo het pin en papier weer veur n dag hoald en schrift n mooie braif. Hai zwut ter van, mor Jurrie zwut nog slimmer. Hai wil der wel of… mor ook wel nait! As e n haalf uur loater weer op hoes aangaait, wait e dat de slag valen is.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Hennie de Boer het gain mooie jeugd had. Dou ze vattien was kwam heur voader oet tied en heur moeke, ze was al nooit staark west, haar dij slag hoast nait droagen kènd en was veur heur tied old worden.
Olluu haarn n beetje geld overspoard, mor toch lang nait genog om der stil van te leven. Eerste joaren ging t nog, mor dou ze achttien was, mos der aans in veurzain worden. Nou konden ze wel noar t Gemaintehoes goan om ondersteunen, mor doar haren moeke en zai nait tou kommen kend.
Moeke haar t naaien opzet en Hennie haar waarkhoezen zöcht. Ze haar knooid en pokkeld en heur mooiste joaren wazzen zo veurbie goan. Gelegenhaid om mit jonges in aanroaken te kommen kreeg ze nait en doar haar ze zok op n duur ook bie deellegd.

Nou, twij joar leden, is heur moeke in n zwoare longontsteken bleven en zo is Hennie allain achterbleven. Stil is t om heur tou worden… Aans kon ze alles nog mit moeke beproaten, mor nou het ze hailemoal gain aansproak meer. Ain dag is geliek aan aander, want as je vaaierndaarteg binnen, hij j as vrouw allain nait veul moud meer om hier of doar noar tou te goan.
Gebrek het ze nait, want ze kin mit heur waarkhoezen makkelk de kost veur zok allain verdainen. Ze het ter wel ais over docht om heur waarkhoezen op te zeggen, mor ze kin der nait best tou kommen. Ze is gain voutveeg zo as n hail bult en ze wordt ook nait as waarkster behandeld.
Mor toch, t voldut heur nait langer. Ze is altied allain en zo het ze der ook al over prakkezaaiert om hoesholster te worden. t Begroot heur din wel dat ze din heur meubels en alles verkopen mout, mor zo is t ook niks. Der komt bie dat ze best kans het dat ze minsen bie zok innemen mout en dat is hailemoal niks. Toch wait ze nait recht wat ze mout…

Din krigt ze de advertentie van Jurrie onder ogen. Eerst leest ze der zo even overhin, mor toch mout ze hom ieder bod even weer overlezen… t loat heur nait mit vree… In de waarkhoezen, woar ze geregeld komt, hemmen ze wel ais tegen heur zegd: Ik vroug n man in kraant, as k die was! Ze het t altied ver votgooid, mor as ze allain was, is ze er wel ais daiper op ingoan.
Per slot van reken was t gain schande. Hou voak las je dij advertenties nait en zai kon wel minsen dij op zo’n manaaier bie mekoar kommen wazzen en dat ging toch meroakel.
Ze haar moud ter nait veur, doar zat hom de kneep. De advertentie onder t nummer speult heur aalvot deur de kop. Wat geft t dat dij man wat older is as zai. As t op stuk van zoaken aankomt, is zai ook gain jonge maaid meer.
En boetendes, n boerderij trekt heur wel aan. Wel schrieven… nait schrieven… jò… nee! n Haalve nacht ligt ze wakker, mor aanderdoags schrift ze n braif en brengt dij ook vot noar bus. De eerste stap is zet…

n Dag of wat noatied komt t antwoord van Sambo en wéér schrift ze n braif. As der twij doagen loater weer n braif van Sambo komt is ze de kluts toch even kwiet. Zel ze hingoan? Nou t zo wied is, zicht ze der as de dood tegen aan. Woar het ze heur verstand had? Wel wait wat veur n kerel dat t is.
t Kin net zo goud n zwendelzoakje wezen. Hou voak las je dat nait in kraant? Weer ligt ze n haalve nacht wakker en as op n duur in sloap vaalt, dreumt ze dat n haile dikke kerel mit n gezicht vol dèllen heur vastholt. Ze wil zok lösrieten, ze ropt en din wordt ze wakker! Aal heur goie veurnemens binnen weg en toch…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

As Roland-bus om haalf negen van t Damsterdaip vertrekt, zit ter achterin n jonge vrouw. Ze is n beetje blaik en smaal in t gezicht en zenewachteg frommelt ze mit heur buusdouk.
n Vraauw tegenover heur het aal n poar moal pebaaiert mit heur aan proat te kommen, mor t stoekt ieder bod weer. Aan Jasper de condecteur vragt ze of e heur even woarschaauwen wil as ze der is, omreden ze der nait bekend is.
Zo ridt ze deur t Wold, mor van aal dat mooie wat ter te zain is zicht ze gain spier. t Haart klopt heur acht’ntachteg en ze het n kloet veur keel.
As Jasper heur woarschaauwt, schrikt ze. Even loater staait ze op weg.

En wel staait doar te wachten? Sambo!
Hai het zien nij pak ter bie aan en staait ter kant nuver op. Sambo zicht vot dat ze t is, zó sprekend was t pertret dat ze stuurd het.
Hai langt heur haand en t duurt nait laank of hai het heur volkommen op heur gemak steld.

En hou liekt bie Jurrie? Koamer zicht ter meroakel schoon oet, doar het Sambo zien waakster veur zörgd.
Jurrie zulf kin je der ook nait meer van. Op aanroaden van Sambo het e zok n nij pak koft ( Elzo haar moppert van geldvergraimen ) en n bonde strik komt nuver boven t vest oet. Sambo wol hom ook nog wat klonje op kop smeren, mor dat was gloeiend over goan.
t Was Jurrie zo aal mooi genog. Hai is aal wel vieftien moal noar t vinster lopen, zo zenewachteg is e. t Hemd trilt hom ( neem mie nait kwoalek da k t zeg ) veur t gat en hai het t zwait veur de kop stoan. Wéér lopt Jurrie noar t vinster en din is t net of t haart hom stilstoan blift! Sambo komt loan op en noast hom… O, laive tied, aarme Jurrie!

Hier mor in, juvver! As n man van de wereld holt Sambo deur veur Hennie de Boer open, mor hai kniest achter heur rug as e deur t vinster noar Jurrie zien gezicht kikt.
t Het wel wat van n voele schuddeldoud, zo miesdereg zicht ter oet. t Haart van Hennie de Boer klopt as ze over drumpel stapt. Van alles gaait heur deur de kop en ze is nait in stoat normoal te denken.
Veul tied krigt ze der ook nait veur, want as Sambo n twijde deur veur heur open dut, staait ze ook al in koamer. Mit ain oogopslag nemt ze dij in zok op en din kikt ze, n beetje baang hoast, noar de man bie toavel.
Ze zicht n klain kereltje, n beetje onwenneg in zien nije pak, dij mor aal staait te sloeken en zok aalgedureg over kop strikt, net of zien gladde schedel hom oet de benaauwhaid helpen kin.

Want benaauwd het e t, dij zulfde Jurrie.
Bie deur blift Sambo stoan. Hai laagt in zien voestje, dij vorrejeude. Man, zo’n bak het e ja nog nooit beleefd. Mor toch, inwendeg vuilt e hou n zwoare stried dat ter streden wordt, doar veur hom.
De poar seconden dij der zo veurbie goan, duren n aiweghaid. Mor din komt ter ain op klompen deur schuur vlaigen. Ale drij in koamer draaien zok om. Sambo schrikt zok hoast n ongeluk. Dat kin aans gainent wezen as Elzo.
En net zo is t! Beroerder kin t ook nait trevven. Nou zit dij verrekte bol van Knotnerus al weer in ons rog, Jurrie! Elzo ropt aal in schuur, zó is e van streek.
Elzo is de kluts hailemoal kwiet. Sambo redt hom oet de benaauwhaid. Hai pakt hom bie aarm en trekt hom mit noar boeten.
Ik goa wel even mit jong, wie zellen dij boer wel es even n toontje leger zingen loaten!

En Hennie de Boer? Dij wait nait meer wat ze der van denken mout. Ze staait nog aal op dezulfde plek, vot bie deur. t Gezicht van de man, dij zo onverwachts in koamer stoeven kwam, zicht ze nog dulek veur zok. n Lange, slongelachtege kerel mit n graauw, blaik gezicht. Wel was dat en wat haar hai mit dij man bie toavel oet te stoan? Vroagen, vroagen en nog ais vroagen.
Goa zitten eh… juvver, zegt Jurrie. Hai wait weer zo’n beetje wat e dut al is t haart nog nait recht weer op slag.
Hennie de Boer lopt op Jurrie tou en langt hom haand. Doar het e hailemoal nait op rekend en van verbaauwereerdhaid knipt e zo stief dat Hennie krimpt van pien.
O eh… neem mie nait kwoalek, dee k t wat stief?
Hennie gaait op de aanboden stoul zitten en zo zitten ze, zunder wat te zeggen, tegenover mekoar.

Hennie wil de man tegenover heur ais goud opnemen, mor veul kans krigt ze der nait veur, want Jurrie kikt omdeel. Hai prakkezaaiert zok suf wat e zeggen mout, mor hai kin gain begun kriegen. Het muit hom al laank dat e mit dij flaauwe kul begonnen is, want dat lopt nooit goud of. Sambo het hom maal op de koar nomen, hail maal ook.
Din komt ter n zaachte vraauwenstem dij zegt: Leuf ie ook nait dat hier n vergizzen in t spul is?
Jurrie schrikt op en din kiekt e heur liek in ogen. Aal zien verlegenhaid is vot en t gemoud wordt hom vol as e noar de vraauw tegenover hom kikt.
Hou ze doar zit, net n baang vogeltje. Veul verstand van vraauwluu het Jurrie nait, mor hai vuilt toch wel aan dat t gain kemediespeulster is dij tegenover hom zit.

Doarveur kikt ze te eerlek tou ogen oet.
n Vergizzen? Nee! Kört komt t leste woord over Jurrie’s lippen. Ik main t eerlek, mor k zai wel in dat t veul op n vergizzen liekt. De man dij hier zostraks invlaigen kwam is n bruier van mie. Wie hemmen hier altied al woond en wie kennen t best vinden mit ons baaiden, al zeg ik t zulf. Wie kinnen ons goud redden, mor hoesholn doun is gain kerelswaark. Mor wat moije? n Hoesholster wi k vergees nait hemmen en n vraauw zuiken doar heb k nooit gain moud veur had. As Sambo nait begonnen was, haar ie hier nait zeten, want dij het alles op poten zet. As ik alles waiten haar was k ter nooit aan begonnen. Doe bist zo jonk en mooi en ik.. och, ik ben mor n gewoon kereltje. k Bin goud vereg en zo, mor t oog wil ook wat hemmen, zo is t ja. k Heb nait veul hoar meer ( hai kon beter zeggen: ik ben koal ) en k ben mor n iepenkriet, klain van stuk wil k mor zeggen. En doarom… och, k wait nait recht hou k zeggen mout, ik main, doe zest wel nait veul kiek meer op mie hemmen.

Din wordt t stil. Jurrie kikt weer omdeel en Hennie de Boer blift ook aal in n zulfde hollen zitten. t Is allemoal zo vremd, zo onnoatuurlijk. Ze het t zok hail aans veursteld, ze wait t aal nait. Hai het geliek, hai is klain van stuk, mor toch…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Elzo is hailemoal van streek deur de bol van Knotnerus en zodounde is t hom al laank best dat Sambo mit hom gaait, alhouwel hai n grode hekel het aan dij vorrejeude.
Hai vlogt over loan en Sambo komt hoast oam te kört om hom bie te hollen. Wat is dat mit dij bol, stint Sambo onder t lopen deur.
Elzo blift even stoan en Sambo schrikt hoast as e hom aankikt, zó kwoad kikt dij tou kop oet.
Dij bol hè, begunt Elzo, is nou al n moal of wat lôsbroken en aiweg komt hai op ons laand terecht. n Hail stuk rog het e mie verpoasd, mor da s nait zo slim. Ons koien hè, da s veul minder. Aarme schepsels binnen kant van streek man. Mor k zel hom!
Mit zet Elzo zokken der weer in en Sambo mout, of e wil of nait, wel mit. Tong hangt hom hoast op schounen, zo muid is e. Kiek, doar hest hom, graauwt Elzo.

Doodkaalm staait bol heur mit zien lodderege ogen aan te kieken.
Is t n kwoaje, vragt Sambo. Dij knipt hom al n beetje. Hai mout niks van n bol hemmen en benoam nait van zo’n jonge. Is mainstied gain spier stoat op te moaken.
Zo, is Haijo weer n beetje aan t koiern?
Mit n ruk draait Elzo zok om en kikt in t gezicht van Knotnerus.
Ol boer kikt guteg over zien brilgloazen hin en sabbelt op zien krom piepke. Haijo aan t koiern…
Haijo aan t koiern, ropt Elzo. As joen bol zo hait mou k jô zeggen, mor hai koiert hier nait hail laank meer rond, dat wi k joe wel vertellen!
Nou, nou, kaalm aan mor Elzo. t Daaier dut gain mins kwoad.
Gain kwoad, gain kwoad? Elzo windt zok hou langer hou meer op. En mien rog din? Moije ais kieken hou e dat verpoasd het. t Is ja n schandoal man en dat is t. Mor dit zeg ik joe: as ik dij rötbol nog ainmoal op mien laand aantref, din gaait e d’r aan!
Nait zo deursloagen, nait zo deursloagen, Elzo. Doe mainst t nait zo slim. k Zel n dikke kouket kopen en hom doarmit vastzetten, din is t wel doan. En astoe schoade hest, zeg mor wa k die schuldeg bin, want Knotnerus het nog wel n beetje klaingeld nè? En ie zellen wel n beetje bruken kinnen, benoem as Jurrie straks traauwen gaait. Ha,ha,ha! Ol boer schudt van t lagen, omdat e t zo mooi zegd het.

W..w..w..w..àt zeg ie doar? Jurrie traauwen? Wel zegt dat! Man, stoa doar toch nait zo te kniezen. Ik vroag joe: wèl zègt dat bruier Jurrie traauwen gaait?
Sambo kaauwt rusteg op n grassprietje en hai knivvelt n beetje in zokzulf. Zò gaait goud. Dr mout n beetje leven in de braauwerij kommen. Wacht, t vuurtje n beetje oppoken!
Nou, ik leuf t vot ook nog nait, zegt Sambo, mor der wordt wel wat van proat. Wacht ais… was dat Jurrie zien aanstoande misschain dij bie joe in koamer zat?
Nou komt Elzo pas in t zin dat ter n vraauw in koamer zat dou e der mit veul gebeer binnenvlogen was.
Zo… zo… is t al zover? zegt Knotnerus. Dij olle guut hè, zit nog achter de vraauwluu tou. Wel… wel… wel! Dat kin n mooie bruloft worden. k Zai Jurrie nou al schoeven in zien traauwpak. Ha-ha-ha!

Man schai toch oet mit dat gelaag aal, ropt Elzo. En hol nou mor op mit joen getjaauwel, want k leuf der gain spier van, gain spier, heur je dat? Jurrie kikt wel oet. Man, hai is ja as de dood veur n bos rokken. Mor wa k zeggen wil, wol ie joen bol nou weghoalen of mout e mie de boudel nog meer verpoazen. En as k hom hier nog weer tref din gaait e d’r aan, wat ik joe brom. k Bin der nou flaauw van, stinflaauw ook. En joen klaingeld mag je wel hollen, k kin mie zunder joen centen ook wel redden.
Nou, as t zo ver is mit de traauwerij, din heur k wel hè? Knotnerus laagt nog ais even en hoalt din zien bol weer op. Wat het e n lol, dij olle boer.
Al n dag of drij is der proaterij van west dat Jurrie traauwplannen het. Hou t proatje aan loop kommen is, wel zel t zeggen.
Sambo kaauwt mor aal op zien grassprietje, mor dij wait ter wel meer van, dij deugenait.
Hou kommen minsen der bie hè, begunt Elzo noa n zetje weer. Jurrie traauwen, hest t ooit op vioul speulen heurd?

Jô kiek ais, zegt Sambo, ik leuf der ook gain spier van, mor as der proaterij van is, zel der ook wel n beetje van woar wezen. Hou ging dat mit Jansje Smit? Altied vrijgezel west en tòch kwam ze aan de man. En ik vroag mie of: wat mos dij vraauw doar bie Jurrie in koamer? En woarom haar Jurrie zien beste pak aan? Nou? Wel donder, vaalt Elzo oet, geliek hest, mor nou wi k ter meer van waiten. Elzo zet zokken der weer in en vlogt noar hoes.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Doodkaalm koiert Sambo achter hom aan. Dij het gain hoast. As t goud en wel aan rol is, is hai der ook en din is t vroug genog. Haildaal achter poest komt Elzo thoes en hai vlogt vot deur noar koamer. En nou vertel mie ais, begunt e, wat mout dit betaiken? Nou? De woarhaid wi k waiten en aans niks. Wat bistoe van plan, Jurrie?
Eh… kaalm aan bruier… dit is eh… ik bedoul eh… dit is eh… ik bedoul eh…
Man schai toch oet mit dat getjaauwel en vertel mie laiver wat dij vraauw hier mout. En nou doalek, verstaaist?
Elzo van Dam, dij altied gelieke bedoard blift, dij gain drij woorden zegt as e t mit twij ofkin, dijzulfde Elzo is haildaal, mor din ook haildààl van de kook. Eerst dat geval mit dij bol, dou dij proatjes van Knotnerus en om de gört hailemoal goar te moaken, de steukelderij van Sambo, kiek dat almoal mit mekoar het hom oet zien gewone doun brocht. Hai kaauwt op zien sloatje as ter tou en as n rechter staait e veur zien bruier en Hennie de Boer.

Jurrie zit in n bultje op stoul, net n kwoajong dij de boksem vol het. Hai wait zok gewoon gain road, zò is e van streek. Hai was zo mooi op glee, mor nou is t mis, dik mis ook.
Is mor ain dij kaalm blift en dat is Hennie de Boer. Doalek het ze begrepen dat Elzo naargens van wait en inwendeg het ze meelieden mit Jurrie. Ze kin wel noagoan hou benaauwd dat e t het en ze wait ook dat ter mor ain meugelkhaid overblift: redden wat ter te redden vaalt. Zunder ainmoal mit ogen te knippern lopt ze op Elzo tou, langt hom haand en zegt: Loat ik mie eerst even veurstellen: Hennie de Boer.
Elzo is zo verbiesterd dat e verget heur haand weer lös te loaten en Hennie mout zulf heur haand weer vrijmoaken.
Ik zol zeggen, gaait ze verder, goa der bie zitten, din kivve beter proaten. Niks mit neudeg, zegt Elzo doarop, k wil waiten wat ter van dij proaterij aan is. Wat veur proaterij? Dat bruier traauwen gaait, gooit Elzo der oet.

En as dat nou ais woar was, zegt Hennie de Boer kaalm.
As dat woar was, as dat wòàr was, vroag ie? Din wai k nog nait wa k dee. Mor dit zeg ik joe: as ie bruier de kop gek moaken willen, din bin je aan t verkeerde adres. Zo woar as ik Elzo hait: hier komt gain vraauw over deel! Elzo is wit van drift. Hai spijt zien sloatjekwiel links en rechts en Jurrie zakt nog verder onderoet. En doe stuk verdrait, dou doe de koaken ook ais van mekoar, scheldt Elzo verder. Achter mien rug hè, din duurst, mor nou zitst ter bie ofst gain tien tellen kist. n Mooie kerel om te traauwen bistoe! Man, ze luip ja over die hin, doe olwief. Hou krigst t wel in dien kop, vroag ik mie of.
Jô kiek ais bruier, dat zit zo, ik bedoul… ik main eh… Sambo…, zegt Jurrie.
Ik main… ik bedoul… taimt Elzo hom noa, doe mainst niks! Ik heb hier dezulfde rechten as doe en ast traauwen wist: doar is t gat van deur, mor h i e r komt gain vraauw in hoes!

Wat staait joen koren der braid veur hè? Hail kaalm komt Sambo weer tou deur in.
Doe ellendege vorrejeude, da’s dien belaaid west, ropt Elzo. D’roet en onmiddelk! D’roet zeg ik die en woag t ais om hier weer n vout over drumpel te zetten, doe deugenait. D’roet zeg ik die en aans gooi k die der oet!
Gommes man, ik wait ja naargens van, zegt Sambo mit n onneuzel gezicht. Wat is der wel te doun? Wat dust ja roar, Elzo! Veur Sambo nog verder goan kin het Elzo hom al bie de kladden te pakken en veur dat e nog tegensputtern kin, ligt e al boeten deur.
Achter hom wordt grondel op deur schoven en trillend over al zien leden komt Elzo weerom. Zo, da’s ain en nou verder gain proatjes, aans gooi k joe der nog bie oet.

Mor Hennie de Boer is der ook nog. Ze is witter in t gezicht worden, mor ze is kaalm as ze op Elzo toulopt. Ze blift recht veur hom stoan en daip kikt ze hom in ogen.
Elzo, dij veur drij kerels nait baang is as ter op aankomt, wordt nou kèl in hoed. Onwillekeureg dut e n stap achteroet, mor de ogen volgen hom.
Goa zitten, zegt Hennie en verachtjond, Elzo dut t ook. Zien drift zakt net zo haard of as dat t opkommen is en uterliek is t weer dezulfde Elzo van altied.
Zò, nou kivve tenminzen proaten. k Wil eerst ain ding vroagen: het Jurrie zegt dat e traauwen wil?
Nee, dat nait… mor Knotnerus zee…
Wel Knotnerus is kin mie niks schelen en wat e zee nog veul minder, gaait Hennie verder, mor wat mie wel wat schelen kin is mien eer!

Wel geft die t recht om te zeggen dat ik Jurrie de kop gek moak? Veul geluk heb k nait had, mor k loat mie…
Din is t doan mit heur moud en mit t gezicht in handen begunt ze te snokken. Heur lichoam schokt en haite troanen druppen tussen heur vingers deur.
Veul hemmen de baaide bruiers mitmoakt. As der n grof woord deur koamer knitterde, werden ze der nait aans van, mor dit is nog nooit eerder gebeurd. Troanen… troanen van n vraauw! Verdrait, echt verdrait, van n jonge vraauw. Störmen binnen der over t ol spul hingoan, de gebinten hemmen wel ais kroakt, mor dat was kinderspul bie dit vergeleken. Ze kieken mor, de baaide bruiers, nait in stoat ain woord te zeggen. Het gript heur aan en binnen in heur wuilt wat rond wat ze in laange tied nait kend hemmen. Heur moeke was ook n vraauw…

Din gaait Jurrie overind en legt zien haand op heur hoar. Stil nou mor mien wicht, stil nou mor. Elzo het t nait maind, schraif mor nait langer. k Haar der nait op ingoan most, k wait t wel, mor t leek mie ja zo mooi tou, t was ook ja zo’n laif pertret. Stil nou mor, tou mor. t Is mien schuld, k wait t ja wel, mor zò heb t ja nait maind.
Langzom holt t snokken op en din kikt Hennie de Boer weer omhoog. Dankboar kikt ze noar Jurrie op en even strikt ze hom over maauw.

n Zwoare stried wordt ter streden in dij olle koamer… Wel zol t winnen?

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Dus… t was tòch woar! zegt Elzo kaalm.
Jô Elzo, t was woar! k Haar t zeggen most, mor k dus nait. Achternoa haar k ter nooit mit begunnen most, mor Sambo luit mie nait mit vree. Dij spaigelde mie dat zo mooi veur, mor k haar nait in de goaten dat e de gugel mit mie haar. Nou wai k wel beter!

Hennie de Boer is even achteroet goan en de baaide bruiers zitten tegenover mekoar bie toavel. Elzo is weer kaalm en ook Jurrie is de olle weer. Wie binnen te old bruier, gaait Elzo verder. Wie hemmen ons tied verzeten. Och, as ik allain in bedstee lag heb k t’r ook wel ais over prakkezaaierd, dat wi k wel woord hemmen. Wie redden ons mit ons baaiden, mor as ter goud op aankomt, wat hevve veur n leven? Doe dust dien best, mor t eten smokt mie nait altied even lekker. Doar komt bie: twijmoal in week bermoaken is nait voak genog en t aander spul krigt zien gerak ook nait. Mor dou ik van Knotnerus heurde dastoe traauwen wost, wer k wild. k Haar mie nait zo goan loaten most, mor k was over mien zenen hin, òòk al deur dij rötbol. En hier zitten wie nou mit de diggels, bruier.

Mor eh… as zai nou wel mit mie traauwen wil! hakkelt Jurrie.
Och jong, moak die zulf niks wies. Dat wicht het wel beter bonen op beun, leuf dat van mie. t Is n nuvere maaid, dat heb k al wel bekeken. As ze sesteg was zo k zeggen: hest kans, mor nou huifs ter nait aan te denken.
Mor stel die nou ais veur, holt Jurrie aan, dat ze wèl wil, wat zostoe din zeggen Elzo?
Wat ik zeggen zol? Och, dat wai k nait. Mor eh… keel wordt mie dreug van aal dat gerevel, k goa mie even vertreden. Proat doe die mor oet mit t wicht, dat liekt mie t beste tou. Elzo komt in t in en lopt noar boeten.

Even loater komt Hennie koamer weer in en gaait tegenover Jurrie zitten. Ze is weer de olle, moar toch blift t laank stil in koamer.
Heur ais Jurrie, zegt ze even loater, der binnen fouten moakt deur baaide partijen. Wie hemmen t goud maind, mor wie hemmen nait goud noadocht. Wat waiten wie ainlieks van mekoar en toch hevve al n bult ielenne had. Ik ben nait jonk meer, mor toch heb k t leven nog veur mie. Wat dat betreft bin k wèl jonk. Ik kin mie wel redden, doarom huif ik nait te traauwen. Misschien kin k nog wel n man kriegen van mien aigen leeftied, k wait t nait. Mor dit wait ik wel: dit is ainmoal, mor veur n twijde moal duur ik ter nait weer op aan.

As ik eerlijk wezen mout, begunt Jurrie, oet miezulf was ik hier nooit aan begonnen. Achternoa begriep ik mie nog nait woar k de moud van doan hoald heb, mor t is gebeurd. Sambo het zien rol oetspeuld, nou is t woord aan ons. k Heb ter mit bruier over proat, dij het ter ducht mie niks op tegen.
En hou denkstoe der zulf nou over Jurrie, vragt Hennie op de man of.
Ik?! Och wicht, k heb ter nachten over prakkezaaierd. Aalvot haar k dien pertret veur ogen en k heb mie veursteld hou t wezen zol astoe ale doagen om mie tou wast. k Dus der ja hoast nait aan denken! Doe bist zo mooi, zo zunneg, zo… och, k wait nait hou k t zeggen mout. Jô, wat leeftied betreft schelen wie nog al wat van mekoar, mor dat komt wel meer veur.

Even blift t din stil. Jurrie draait mit doemen mor opains zegt e: Zel wie t ais pebaaiern, wicht?
Nee Jurrie, pebaaiern kinnen wie t nait. Wie mouten waiten wat wie willen. t Is n besloet veur t leven, waist dat wel? Der komt zoveul bie te kieken. Der kinnen kinder kommen en…
Hè?! Kinder!! Jurrie vlogt van schrik mit stoul achteroet, zò verbalderaaierd is e. Doar het e nog nait bie stilstoan. Stel joe veur…
Dij meugelkhaid bestaait Jurrie, gaait Hennie verder. Och jong, der komt mèèr bie te kieken. As der n vraauw over deel komt wordt alles hail aans. Elzo en doe kinnen nou doun en loaten wat je willen, mor da s din doan. t Is nou n vrijgevochten bende as k dat zo bekiek, mor dat wordt din aans. Nait da k n haaibaai bin, mor k hol van n nedde boudel.

Dus eh… doe wist wel mit mie traauwen, vragt Jurrie bliede.
Dat zèg ik nait. Ik zeg allain hou t goan zel as ik wèl wil. Hou old bistoe ainlieks Jurrie?
Ik? Twij n viefteg bin k in febewoarie worden.
Twij n viefteg? Hennie zucht ter van. En zai is vaierndaarteg… Mor, wat dut t ook of. Ze staait allain op de wereld en ze wait zeker: veur n twijde moal woagt zai t nait weer. Altied allain blieven is ook niks en hier het ze n toak en n bestemmen.

Mor toch… wat wait ze van de man dij tegenover heur zit. Wat wait ze van zien netuur, zien karakter. En din… Elzo is der ook nog. Elzo, dij de kaalmte zulf is, mor dij, as t gemoud hom wild wordt, hoast nait tourekenboar is. t Is stoer, t is zo aibelse stoer! As ze nee zegt is alles veurbie. Din kin ze heur verder leven allain slieten. As ze jô zegt, mout ze deurzetten, wàt ter ook gebeurt.
Loat mie nait langer wachten, stint Jurrie, dit is ja nait vol te hollen. Dij aarme Jurrie. t Zwait lopt hom van de kop of en hai kikt of e zien doodvonnis aanheuren mout. Wat het e toch n kiek op dat wicht. Hai kin heur ja nait weer missen.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Nou naargens om, zegt Elzo en lopt koamer in, mor eh… zevve ook n moal eten. Moag rammelt mie as ter tou. Ie hemmen misschien genog aan dij flaauwe kul, mor geef mie mor broene bonen mit spekvet!
Broene bonen… mit spekvet. Och toe laive tied, doar het Jurrie nou haildaal nait over prakkezaaierd. Wel denkt ook aan eten in zòn toustand. Din het men ja n kloed veur keel zitten, zo is t ja! Mor Elzo, dij gain haartzeer het over n wief, denkt ter vanzulf n beetje aans over.
Mor Hennie de Boer komt t ook goud oet, nou kin ze teminzen nog even deeg over prakkezaaiern. Wait je wat, zegt ze as ze overind gaait, loat ik nou ais veur joe zörgen. Ik nuig miezulf der din mor bie.
Jô mor… begunt Jurrie. Niks te morren, eerst ais eten, din kivve wel verder kieken.
Mor k wil ja zo geern waiten…
Wat wie eten vanmiddag? Dat kin k die wel vertellen: broene bonen mit spekvet! Hennie de Boer vuilt best woar Jurrie hin wil, mor ze let t nait zover kommen. Astoe nog even spek hoalst Jurrie, din zet ik bonen over. Dij stoan al in t woater, heb k z evens zain.

Elzo nemt n kolle en Jurrie hoalt n stukje spek.
Hennie de Boer is achter aan t haaistern en zo dut elk wat.
Elzo vrift zok ais in handen. Het liekt hom meroakel tou, want dat wicht kin gaauw zo goud koken as Jurrie. En Elzo het mor niks laiver as n beetje goud en lekker eten.
Jurrie lopt mit n stukje spek noar achtern en hai floit alledeegs. t Is wel n beetje vaals, mor hai flòìt en dat zegt wat.
Hennie de Boer staait n beetje gebogen over geutstain en din kin Jurrie t nait loaten: hai mout heur even n tik veur t gat geven. Jô, de kuren binnen der nog lang nait oet bie Jurrie.
Hennie komt mit n ruk overind, mor ze kin nait kwoad worden. As ze noar Jurrie zien glundere kop kikt, mout ze wel mitlagen.
Het gaait ter wat heer, veuraal as Elzo even loater ook hail bedoard achter komt en zegt: Kiek wicht, hier binnen lucifers veur petreuliestel. Mit dat e t zegt stekt e heur haand tou en as Hennie, zunder der bie te denken, haand oetstekt, is t ook al gebeurd.
Harregat! Doe zwien, ropt ze, want Elzo het heur n ofgesabbeld sloatje in handen drukt. Din heb k bepoald in verkeerde buus vuild, zegt Elzo kaalm en zunder ain spier van zien gezicht te vertrekken, moakt e dat e votkomt.
Jurrie holt t lief vast van t lagen en hai dut de koaken goud wied van mekoar. Tè wied bepoald, want nou het Hennie mooi gelegenhaid om hom t lagen of te leren. In n vlucht bukt ze zok, gript t sloatje weer van grond of en din wil Jurrie mond wel dichtdoun. In ainmoal zit t sloatje zo n beetje veur in t keelgat. Hai spijt en sputtert en trekt zo n maal gezicht, dat Hennie zok aan geutstain vasthollen mout.

En nou moak mor dast votkomst, zegt ze even loater, ik kin hier gain potkiekers bruken. Jô mor, zèg mie din… stint Jurrie.
Wanneer davve eten?
Nee waist wel, ik main, ik bedoul…
O… mainstoe dat? Nou ik zol zeggen: moak mor eerst das ter oetkomst, want ik wil mit t eten aan gaang. En nou gaauw, aans krigst wat mit slaif.
Jurrie zicht wel dat ze der gain spier van maint, mor hai gaait toch mor noar boeten.

Elzo sabbelt hail kaalm op n nij sloatje en schoelt achter “Duurswold” dij e al wel drijmoal oet het. k Wait t nait bruier, k wait t nait… zegt Jurrie en gaait tegenover hom zitten.
Wat waistoe nait, Jurrie.
Of zai wel wil!
Nou, ik wait t wel, zegt Elzo.
Hèt ze t zegd? Tou Elzo, zeg toch ais wat.
Nee, zegd het ze t nait, mor n kind kin t zain. Man, ze is ja stoapelgek op die!
Och loop hin vent, scheldt Jurrie, want hai vernemt dat Elzo hom stroal veur de gek het.

Mit komt Hennie de Boer der weer in. Zo, din hest doe zin aan broene bonen, Elzo.
Jô, dat heb k! Nou, dij krigst, mor op ain veurwoarde. Doe gaaist eerst ais hin om die te wassen en din trekst schoon goud aan, want zo wil ik nait bie die zitten te eten!
Schoon goud aan, vragt Elzo verwonderd?
Jô, schoon goud aan! Man, doe zichs ter ja oet as n törk. Hest t eten van drij weken op bezoen liggen en scheer die ook mor ais. Kiek ais noar Jurrie, hou schier dat dij der opstaait.
Dat dankt die de koekoek, zegt Elzo, dij het ook traauwplannen, mor dij heb ik nait.
Dou t din om mie, zegt Hennie weer en kikt hom aan.
En doar kin Elzo ja nait tegen. Dij het ook al n lik oet de “de laifdespaan” had. Zunder ain woord komt e in t in en hemmelt zok.

En nòg is Jurrie niks verder kommen. Hai vertraauwt zok zulf nait meer, loat stoan n aander. Mor as zai nait wol, din bleef ze toch zeker nait te eten? En as z hom nait mog din begon ze toch nait mit hom te juchtern? Of juchtern, dat was t ainlieks nait. Mor mit dat sloatje din? Dat was nou nait bepoald n laifkozen, mor toch: der zat ducht hom meer achter. As vraauwluu n beetje aanhold hemmen wollen, begonnen ze te ploagen, haar hai wel ais heurd. Zo mos t al wezen. Jôzeker man, hai mos heur aanhoald hemmen, zò was t. En hai haar zok tou keuken oetsturen loaten, net as n kwoajong… Hai haar heur om haals vlaigen mouten, dèr! In ainmoal. Doar haar ze t vast op aanstuurd en dat haar ze. Zo miemert Jurrie mor deur en hai miemert nog as t eten op toavel staait.

Der ligt n schoon toavelklaid over toavel, de lepels blinken en t eten zicht ter nòg beter oet. Elzo het n nije oetkiek kregen en zo is t mit mekoar n schiere boudel.
Elzo het gain tied veur proaten, zó lekker smoakt hom t.
Jurrie duurt niks zeggen en Hennie wil niks zeggen. Dus, din blift t vanzulf stil. Toch het elk zien aigen gedachten. De bruiers denken aan Hennie de Boer en Hennie denkt aan de bruiers, benoam aan Jurrie. Ze kikt hom ais aan. Rusteg zit e te eten, n gelukkege glans op zien gezicht. Zien ogen zeggen meer as e zulf wait. Dij stroalen zò helder as van n kind dij n nij stuk speulgoud kregen het. En in ainmoal wait ze: ze kin dit alles nait weer missen. Ze kin zoveul gouds geven en weerom kriegen. En zunder dat ze der zulf aarg in het flustert zai: Jò, Jurrie…
Mor Jurrie het t heurd en as e heur aankikt, wait e dat e t goud verstoan het. t Is teveul in ainmoal, t is tè machteg. Hai wil zok nog goud hollen, mor kin t nait. Hai begunt te snokken…
Mien zegen hij je, zegt Elzo kaalm as altied, mor ik stel ain veurwoarde. Nou zel t dörp t ook waiten. Doe brengst heur straks noar bus Jurrie en zest heur in aarm pakken ook, zo woar as ik Elzo hait. En aans gaait t nait deur!
Jurrie verstaait t mor haalf…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Jurrie van Dam, dij aans altied zo vlog en bliede is, hai schraift nou as n kind. Nait van verdrait, o nee, mor t gemoud is hom tè vol worden. Ook gain wonder! As je twij’n viefteg joar allain stoan hemmen en ie vinden din nog n jonk wiefke dij mit joe traauwen wil en dat onverwachts zegt, kin t gebeuren dat je n beetje van streek worden.

Mor as je groag broene bonen mit spekvet luzzen en je hemmen mit t geval verder niks neudeg, och din puul je stoareg deur. Elzo dut krekt zo. Eerst het e even opkeken en n woord of wat zegd, mor nou zit e al weer te eten of der niks gebeurd is. t Vet lopt hom bie kin deel, mor dat dut aal niks of. Hai et nou broene bonen zo as e ze in laange tied nait eten het.

Hennie legt lepel ook hin. Stil kikt ze noar de man dij in t vervolg noast heur leven zel, dij bedstee mit heur dailen zel. Ze vuilt aan dat t teveul veur Jurrie west is. t Kwam ook zo onverwachts, haildaal zunder bedoulen.
t Was ja net of t van binnen oet heur kommen was, zo oet t haart. Toch is ze bliede dat ze t zegd het. Doarom komt ze in t in en lopt noar Jurrie tou. Even wait ze nait wat ze doun mout, mor din nemt ze zien kin in haand en tilt zien kop op.
Stil nou mor mien jong, nou is t ja goud. Geef mie dien buusdouk mor even. Mit zien aigen buusdouk wist ze hom, as was e n kind, troanen of. t Snokken holt op, mor Jurrie wait nait hou e zok aanstellen mout. Hai schoamt zok, da’s t hail geval. Wat dut t hom goud dat ze bie hom staait. Zo zel ze nou altied bie hom wezen, dag en nacht. Nou kin t weer worden zo as t vrouger was, dou zien moeke nog leefde.
Bruier en hai noar t laand en zai in hoes regaaiern. t Nat en dreug op zien tied en gain kopschraberij meer mit etenspot.
Laive tied, wat n oetzicht. Mor nòg het e gain woord zegd. Ze kin wel denken dat hom t muit! Wel begunt nou te snöttern bie zowat! Hai, n wazzen kerel van twij’n viefteg joar, zit ter net bie as n kind. Bliede mos e wezen, deur koamer dansen en heur om haals vlaigen, dàt mos e. Jô, dat zel wel nait aans kinnen… Hai zel heur wel n doetje geven mouten, dat heurt ter ja zo bie. In zien jonge joaren het e wel ais hier en doar vrijd, mor dat is al n dikke twinteg joar leden. Donder Detje, dat wordt nog wat!
Zo roazen de gedachten hom deur de kop. Hai is eerlek gezegd, schoon verlegen mit zokzulf.

t Is Hennie dij hom wat in muit komt. Ze trekt hom zachtjes omhoog, mor zegt niks. En din in ainmoal verdriest Jurrie zok. Hai slagt zien aarms om heur tou en drukt heur stief tegen zok aan. Zai dut ogen dicht en din volttrekt zok t grode gebeuren. Jurrie trilt as n kwoajong dij veur t eerst op vrijersvouten is. Onwenneg drukt e zien lippen op heur mond, mor din vaalt ale onzekerhaid van hom of. Ze rilt in zien aarms, mor ze geft weerom wat ze krigt. Wat joaren daip wegzeten het, komt nou te veurschien. Het bloud sprekt en baaiden ondergoan wat altied nij blift, krekt geliek wat ter ook gebeurt.

Paas op, Jurrie, doe smoorst heur! zegt Elzo der in ainmoal kaalm tussendeur en mit stekt e n nije lepel vol broene bonen in mond.
Din let Jurrie heur lös. Even ligt heur smale haand in zien haarde handen. t Is net of ze op t zulfde moment n belofte oflegt. Even kikt ze hom daip in ogen, hail even mor, din gaait ze weer zitten. Op heur gezicht ligt n nije glans, net of ze n last van joaren van zok ofgooid het. Ze wil weer begunnen te eten, mor ze komt ter nait tou. Stil schoft ze t bord van zok of. Ik zol zeggen, doar movve mor ais stief op drinken!

Mit dat dij woorden zegd worden, komt Sambo koamer in, net of der niks gebeurd is.
Wel donder nog aan tou, begunt Elzo, mor verder komt e nait. Woarom zel e ook, t is nou ja goud en ook haildaal: n borrel smokt best achter broene bonen aan. Mor hou waistoe…, vragt Jurrie.
As ie weer van dij akkefietjes hemmen, zegt Sambo, mòje gloazen dicht doun. k Haar der wel op rekend zai je en dou k Jurrie zo lekker knovveln zag docht ik: nou mout Sambo der heer. Laifde en draank komt mainste ielenne van, mor ik zeg mor zo: Alles mit moat, zee de snieder en hai sluig zien vrouw mit elstok. Jô juvver, ie kriegen n reuzen kerel aan Jurrie. En dat e goud knovveln kin, nou ja, dat hèje wel vernomen. En dit zeg ik joe: n kinderwoagen krieg je van mie! En n rammelkörfke van mie, komt Elzo der vot achter aan.

“Amor à la Bacchus “, gaait Sambo verder. Wat t in het wait e zulf nait, mor dat dut niks of. Hai is al even aan west omderwegens en dus begunt e mit zien dure woorden. Daar moet op gedronken, dronken worden! zingt Sambo en verdold, Elzo stemt mit in.
Hennie dut net of z oet neus blödt en roemt toavel of. t Is compleet n kemedie. Allain Jurrie zegt niks. Dij is nog tè vol van dij smokkerij. Hou older, hou gekker, zo is t ja.
Sambo hoalt n vles tou binnenbuus oet en Elzo hoalt raimerkes oet kaast. Hennie schenkt in en nemt zulf ook n klaintje mit n bult sukker. Ze wil gain spulbreker wezen. Op de gezondhaid van lutje Mainderd! zegt Sambo en holt t glas omhoog.
En op ons, zegt Hennie zaacht en holt Jurrie t glas tou. Proost laiverd, zegt dij. Heurst dat, Sambo, vragt Elzo. Woar hoalt e t weg. Mor, nou nog aans wat. Ik heb zegd: nou zel t dörp t ook waiten. Hai zel heur geaarmd noar bus brengen, wat zegstoe doar van Sambo. Noatuurlijk, noatuurlijk, dat mout deurgoan, zegt Sambo. Dat is ja net koren op zien meulen. Geaarmd noar bus, stint Jurrie.
En nait aans, zegt Elzo. Mor Hennie kin hier ja wel sloapen vannacht, din kroep ik wel op n noodber of desnoods in t heu. En din weer bie de schenk zeker, zegt Elzo.

Nee, zegt Hennie, ik mout noar hoes. k Mout nog t ain en t aander regeln en boetendes, der komt mor proaterij van as k blief. k Zel de boudel hier nog even wat opreddern en din brengt Jurrie mie noar bus. Krekt zo!, zegt Sambo, doar drinken wie nog ain op. Wat doe, Elzo. Bonen mouten nat blieven, zegt Elzo en schoft t glaske weer noar veuren. Jurrie dut bedanken, dij het genog aan zokzulf. Geaarmd noar bus, dat zel n plof ofgeven…
Sambo en Elzo binnen in ain joar kommen. Alles wat ter gebeurd is, is vergeven en vergeten en dus drinken ze mor op de toukomst. Ze smoezen hail wat of mit heur baaiden. Sambo revelt mor aan ain stuk deur en Elzo lustert wel. Allain wat t drinken betreft gait t geliek op.

Hennie is achter aan t ofwassen en vanzulf, doar is Jurrie ook. t Is zunde dat k t zeg, mor zo as dij Jurrie smokt hè, da s glad n meroakel. Hai wil bepoald zien schoa wat inhoalen en Hennie mout hom op n duur wat tempern, want aans blift heur ofwas stoan. t Binnen net n poar törreldoefkes, zoas ze doar aan de gaang binnen.
Tussen de bedrieven deur wordt ter overaal over proat. Vanzulf, der is hail wat te beproaten. Eerstens, het zai n aigen hoeshollen en twijdens: wanneer mouten ze traauwen? Jurrie wil gain dag langer wachten as neudeg is, mor zai bekikt t ook van de practische kaant. Overleg mout ter wezen.

Nou, ie redden joe wel hè?
Sambo kikt nog even om houk van deur en moakt din dat e votkomt. Hai het n nuvere sputter op, mor dat gebeurt wel voaker. Doen wordt e nait gaauw en zodounde spurt hai mit n beste gang op fiets vot. Hai het weer wat in t zin, dij smeerlap. Noa n leutje uur is Hennie mit t roegste waark kloar en din zitten ze nog even bie mekoar in koamer. Dij Sambo, zegt Elzo, ik zeg : dij Sambo, dat is mie der aine. Amor à la Bacchus, zee e. Wat n feest, wat n feest. Geef mie mor n kloare vrouw Bakker, ik bruuk gain draank. Wel haar dat docht. Zo’n olle knapzak op vrijersvouten. Wat n toustand, wat n toustand. Wat doe, schoonzuster? Ha ha, vrouw van Dam, woar lig ie mit joen schipke? Wie kinnen der niks aan doun, wie mouten t wel geworden loaten, zol Boukholt wel zeggen. Mor ik zeg mor zo: hou stiller hou beter, zee t wief en zat mit gat in branekkels. O, Suzanna, en wat is het leven wonderschoon…
Ie huiven nait vroagen wat Elzo nog meer had het as broene bonen, dij zwemmen wel hail goud. Och stumper, hai krigt ja nooit n borrel en nou in ainmoal zoveul. Mor geaarmd goa je noar bus en nait aans! Doar hoamert Elzo mor aalvot op deur. Dat zit hom boven in de kop en doar is e nait of te brengen. Wat Jurrie der ook op zegt, het helpt almoal gelieke veul. Hai het zok dat nou ainmoal veurnomen en dat mout deurgoan ook.

Komaan, zegt Hennie, het wordt mien tied. Dus doe komst aander week bie mie in stad, Jurrie? Jô wicht, dat gaait deur. Wie mouten t spul ja wel wat regeln en din zel dat t beste wel wezen. Kom, k zel dien goud even hoalen. Even loater stoan ze kloar om vot te goan. Jurrie is nait hail rusteg. Hai vuilt dat hom der wat boven de kop hangt, mor wat? Nou Elzo, ik goa der weer vandeur jong. Kroep mor gaauw onder de wol, want doe hest last van broene bonen, ducht mie. Hennie laagt mor wat en langt Elzo haand. Ik op ber schoonzuster? Gain sproake van! Ik wil zain hou bruier der bie lopt. Nou wicht, bedenk die nog mor n moal wast dust. En goie raais, ze k mor zeggen.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

En zo gaait t span op stap. Boeten deur zegt Hennie: Kais nou mor de verstandegste weg, Jurrie en dou dien bruier zien zin. Zoveul te eerder as ze t waiten, zoveul te beter is t. Och en wat dut t ook of, t haalve dörp wait t al wel, doar het e… Sambo wel veur zörgd.
Wacht, ik zel wel inhoaken, zòò. Op loan gaait t nog, mor as ze op vaste weg binnen, begunt t al. Wel komt doar aan koiern? Knotnerus! Jurrie zicht hom al van vèrren en kleur schut hom oet. Hai wil wel deur grond zakken, dat wil e.

Zo, zo, begunt Knotnerus as ze noast hom binnen, zo, zo, k haar t wel docht. Nou Jurrie jong, haars ter wel minder oetzuiken kènd. Wel haar dat docht, ik zeg: wel haar dat docht. Ol schudkopt nog ais en kikt heur laank achternoa. Wat toch n mooie bak, wat toch n aibels mooie bak. t Is net of der veul meer volk bie pad en weg is as aans. En Jurrie lopt net of e broek vol het. Elk knivvelt, zicht e wel.
Padij, dij naargens wait van hemmen, kieken wel n moal of wat achterom. Dat was Jurrie van Dam toch? Dij zel toch woar nait traauwen goan?
Hennie de Boer dut net of t de gewoonste zoak van de wereld is. Ze proat hail bedoard over ditten en datten en ze nikt minsen tou, net of ze z’al joaren kin.

Zo binnen ze al gaauw bie bushalte. Dat is mooi, mor minder mooi is t dat vlak bie dij halte Westrô zien scheerwinkel het.
En nòg minder mooi is t, dat doar zoveul volk zit. Der binnen klanten bie dij zo glad binnen as wat, mor toch blieven ze zitten.
Wel doar schuldeg aan is huif je nait te vroagen, want midden op baank bie wand zit… Sambo. Noast hom zit Kees Maaier en din nog n stuk of wat dij ook niks laiver doun as wat lol schoppen. Oetgerekend n mooie ploug.
Doar binnen ze, zegt Job Bosker dij op oetkiek stoan het. Nou kin t begunnen…

Achter in scheerkoamer staait n grode krans. t Is n ind droad mit gruin en bloumen der om tou en midden in hangt n stuk bordpapier en doar staait mit koien van letters op : Ter Ere van Uw Verloving! Vanzulf, aal Sambo zien waark.
Dij wil der votdoalek mit noar boeten vlaigen, mor doar hollen ze hom van weerom. Zowat zol ja veul te ver goan. Ze hollen wel van gekhaid, mor t mout ook gekhaid blieven.
As bus der is langt Jurrie Hennie haand en hai wuift heur noa zo laank as e heur zain kin.
Din wil e zok omdraaien om vot te goan, mor dat zit hom vanzulf nait zo glad. Goa s even zitten, zegt Kees Maaier, wie hemmen verlet om die!
Jurrie zicht in dat ter gain keur is en doarom stapt e veur Kees Maaier aan in scheerkoamer. Der gaait n “hoera” op as e d’r inkomt en din nemt de veurzitter t woord…

Inderdoad, Sambo nemt as veurzitter t woord. Doen is e nait, mor hai het toch zeveul op as e loeken en lasten kin. En as Sambo in zo’n toustand is kin e proaten as Brugmans in zien tied. Din goochelt hai mit zien dikke woorden as ter tou en din is der gain ho in. Minsen nog aan tou, zowat het Westrô in zien scheerkoamer nog nooit mitmoakt. Hai kin mes wel votleggen, is toch gain mins dij nou in scheerstoul zitten wil. As t stil is stekt Sambo van waal.
Vrienden, deze dag is een belangrijke dag geweest in het leven van ons aller vriend Jurrie van Dam. Deze dag is waard genoemd te worden, en daarom sta ik in uw midden om enkele woorden te zeggen.
Scheerhoesdeur gaait open en wel komt ter in? Elzo! Hai het pet achter op kop en n bloum in t knoopsgat. Hai laagt al as d’r inkomt, zò’n lol het e.
Kiek ais aan, wat ja n volk. Geef mie mor broene bonen, wat doe bruier? Elzo gaait ter bie zitten en Sambo gaait weer verder.

Zoals ik al zei, een belangrijke dag. Vandaag ben ik getuige geweest van het mooiste in een mensenleven, de Liefde, ik zeg: de Liefde! Jurrie van Dam, een jonge man in de bloei van zijn jeugd, (Kees Maaier zien koeltjes in waang worden ààl daiper) heeft vandaag de vrouw van zijn keuze aan het hart gedrukt. Jurrie van Dam is vandaag door de toverstaf van Amor in vuur en vlam gezet, ik herzeg: in vuur en vlam. Wij allen kennen de Gebroeders van Dam als rechtschapen mensen, als eerlijke, betrouwbare dorpsgenoten. Er mag dan bij hoge uitzondering een stofje aan de vloer gekleefd hebben, verder was er op die huishouding niets, maar dan ook niets aan te merken. Maar toch, die huishouding was niet compleet, er ontbrak iets: de zorgende hand van een vrouw. De broers konden uitstekend met elkaar over weg, maar een man is nu eenmaal niet geschikt om de huishouding te doen.
Wanneer de tijd er daar was dat Jurrie van Dam met ma-koe naar pa- koe ging, dan kon hij soms zo stil zijn als hij terugkwam. Dan voelde hij de leegte in zijn leven… Toen heb ik bij mijzelf gezegd: daar moet verandering in komen. Als man met begrip voor dergelijke dingen heb ik mijn voelhorens eens uitgestoken en het resultaat hebben jullie vrienden zojuist gezien. Een vrouw uit duizend, met appelwangen en lippen als… weet ik veel! In ieder geval, en lot uit de loterij, een juweeltje!
Een bloumke, gooit Kees Maaier der deur. Juist, gaait Sambo verder, een bloem. De allermooiste en duurste bloem, die er maar te vinden is. En nu vraag ik u vrienden: wie had dat achter onze Jurrie gezocht. Zie hem daar zitten, Jan Onschuld, maar u had hem moeten zien zoenen.
Ze smoorde hoast! zegt Elzo. Juist, zegt Sambo, dat is het woord. Maar u zult met me eens zijn vrienden dat we zo’n onervaren jongeman als Jurrie niet zonder goede raadgevingen in de huwelijksboot kunnen laten gaan. Hij moet ingelicht worden en zo nodig gewaarschuwd. Ik ben vrijgezel, ik heb dus geen stemrecht, maar ik zou zeggen: ik geef het woord aan Jans Hofman. Wat zegt die er van?

Jans Hofman kaauwt nog ais n moal op zien sloatje, knivvelt wat en zegt: n Zwien dij zat is en n vraauw dij zok stil holt, doar hèje op t minste mit te doun. Ik bin nou hoast daarteg joar traauwd, mor ik heb nog nooit n zwien zat kriegen kènd en mien vraauw nog nooit stil. Niks weerd, ze knorren altied aan.
En Kees Maaier? As Jurrie van Dam traauwen gaait din mout e hier om denken: s nachts binnen vraauwlu krekt engeltjes, mor as ze ogen open hemmen din baarg joe mor op. t Gaait mit vraauwlu net as mit draank. In t begun hail lekker, mor op n duur hol je der n male smoak van over. Mor hai zel t wel ondervinden, k heb hom woarschaauwd!
Dus Jurrie, gaait Sambo weer verder, deze mensen van ervaring wijzen jou op de moeilijkheden die je kunt ondervinden. Bedenk je goed, want als je voor de Burgemeester staat kun je niet meer terug. Jurrie zit mor stil op baank. Hai wait nait recht wat e d’r aan het. Ain ding speult hom aalvot deur de kop: dou mor net ofst nait wies bist, din hemmen ze d’r ook gain oareghaid aan.
Din stapt Sambo noar achtern en hoalt de “krans” op. Jurrie van Dam, namens de leden van de “baardclub” heb ik de eer jou deze bloemenhulde aan te bieden ter gelegenheid van jouw officieuze verloving. Ik spreek daarbij de hoop uit dat je een gelukkige tijd tegemoet zult gaan en ik wens je verder een voorspoedig huwelijk!

Mit dat e leste woorden zegt lopt e op Jurrie tou en hangt hom krans op scholders. Der gaait n hoera op en Elzo ropt boven alles oet.
Elzo is n luk beetje oet ket. Dij het de broene bonen te goud in waik zet. Meer hèje nait te zeggen, vragt Jurrie? Nee, meer hemmen ze nait te zeggen. Ze wazzen zòveul van plan, ze wollen zò n lol hemmen, mor mit mekoar mouten ze t ofleggen tegen Jurrie van Dam, omdat dij zok stil holt. Omdat dij vastholt aan wat e het en t geluk zicht woar t is.
Krans blift in n houkje stoan en mit heur baaiden goan de bruiers vot. Jurrie rechtop en vast, Elzo n beetje onzeker. Noast mekoar lopen ze noar hoes, zunder wat te zeggen. In scheerkoamer ligt n krans, dij dainst doun mos om de boudel goud op stelten te zetten, mor ainmoal getuge wezen zel van woarachteg minsengeluk en stil gedroagen verdrait.
Loater, moanden loater zel Jurrie van Dam aan dizze krans terugdenken…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Nacht is over t dörp valen. Rondom is t stil mor toch is der ver vot nog bedrieveghaid. t Het n poar doagen stief dreugd en omreden barometer nait veul gouds zegt, het boer Poortengô onnaaiert dat combain mor deurdraaien mout. Der staait nog n flink stuk koolzoad in hokken en dat mout as t kin dreug in zakken. Om beurten vörken Poortengô en zien bruier op en Hinderk Tollens, dij op tractor zit, kin hoast aalvot deurvoaren, zo haard gaait t. Mud noa mud komt op woagen te liggen en Poortengô vrift zok ais in handen: wat gaait t weer mooi!

Bie de Gebroeders van Dam is t ook nait rusteg. Aine haalfschaid draait zien “opoe” der weer lekker oet, mor aander haalfschaid wuilt mor aal deur t ber hin. Elzo van Dam het leste tied al voaker last had. Hai is wat sloereg bie zetten en is hoast gain dag vrij van pien. Voak het e last van steken onder in t lief, mor zo slim as vannacht het e t nog nooit had. Hai het t benaauwd zwait veur de kop stoan en aalgedureg krimpt e van pien. Wèèr gooit e zok op aander zied, mor t helpt niks. Hai het net t gevuil of e spijen mout en in ainmoal schut e din overind, mor t is al te loat. t Bergoud zit ter al onder.

Jurrie, Jurrie! Elzo ropt goud haard, mor Jurrie knort mor deur. Din mout ter hail wat aans gebeuren as dij wakker worden zel. Jurrie, help mie din toch! Jurrie morrelt wat in sloap, draait zok n slag om en let “t ol mins” weer stil heur gang goan. Nòg ais ropt Elzo en din wordt Jurrie wakker.
W… w… wat… eh… ruipstoe bruier?
Kom ais hier Jurrie, ik bin lang nait goud. k Heb ook al spijd en k heb zo n pien, oh ik heb zo n pien!
Jurrie stint ais n moal goud en kropt din tou ber oet. Hai, wat is t ook ja weer n boudel. Hai stekt petreulielaamp op en schrikt din as e Elzo zicht.
Hai bruier, wat bistoe ja wit! Och stumper, hest t bergoud ter ook al onderspijd ja. Wacht, ik zel even n blikje mit woater en n vaal hoalen.

Jurrie schut boksem aan en gaait op zuik noar n vaal en woater. Wat weer n spul ja. Elzo het veuls te veul jenever zopen, dat kin nait aans. Mor din huf e toch nait zo’n pien te hemmen…
As e weer in koamer komt stint Elzo t oet, zò n pien het e. Hoal dokter mor Jurrie, t is lang nait goud mit mie. k Kin wel doodgoan, zò beroerd bin k.
Mor wel mout din bie die blieven zo laank? Of wacht, k kin Knotnerus wel even wakker moaken.
k Mag kerel nait lieden, mor nood leert bidden. Gelukkeg slept Knotnerus nait zo vast as Jurrie en as dij hom de zoak oetlegt, staait e doalek kloar om mit te goan.
Jurrie runt veuroet en net zo haard as zien körte baintjes goan kinnen vlogt e noar dokter. Hai wordt aal omrusteger, want hai hangt meer aan Elzo as e zulf wel waiten wil. As ie joar oet joar in mit n kanner optrekken, din wordt dat ook zo op n duur. Hai wordt kèl as e op nachtschel drukt.

t Klinkt zo hol deur dat grode doktershoes. Ja? Boven wordt n roam openschoven en dokter kikt noar boeten.
Zol ie votdoalek wel mitgoan willen dokter? Bruier Elzo is lang nait goud!
O, van Dam! Wacht u maar even, ik ben zo beneden en dan kunt u mee terugrijden.
t Duurt mor even, din staait dokter al aangekled en wel mit zien tas boeten. Woagen noar boeten rieden is mor t waark van n ogenblik en even loater snorren ze deur de stille nacht.
Onderwegens vragt dokter t ain en t aander, mor veul wiezer kin Jurrie hom ook nait moaken.
Is er nog iemand bij hem, vragt dokter. Jô dokter, k heb Knotnerus ophoald. k Kon bruier doar toch nait allain liggen loaten.

Autolichten schienen ver veuroet en schokkend draait dokter loan in. As auto stilstaait is dokter der ook al oet en hai staait al bie t ber as Jurrie t portier dichtklapt. Gain wonder dat ze op t dörp wies mit dokter binnen. Man staait votdoalek kloar as je kommen en volgens zeggen van vrouw Smit mout e bizunder kloar wezen. Hou laank haar zai nait mit heur wichtje dokterd in stad en hai von t toch mor zo?
Waar voelt u de pijn, van Dam? Hier dokter, doar trekt mie t aal langs! Mnn… zegt dokter as e pols löslet, behoorlijk koorts. Zo, blijf nu maar even stil liggen.
t Is stil in koamer as dokter rusteg en zeker aan t onderzuiken gaait. Knotnerus het zok terugtrokken. As boetenstoander het e der nait veul onder te doun, mor Jurrie is oareg wit om neus.
Dokter richt zok weer op. Ik zal direct Groningen bellen. Van Dam moet zo spoedig mogelijk naar het ziekenhuis. Wat is t dokter, vragt Jurrie. t Woord “ziekenhuis” heurt hom n doodvonnis tou.

Hai net zo min as Elzo het ooit n zaikenhoes van boeten zain, loat stoan van binnen. En dat Elzo doar nou hin mout en misschien wel onder t mes.
Waarschijnlijk blindedarmontsteking, zegt dokter. t Zal wel op een operatie aangaan, maar daar hoeft u zich niet ongerust over te maken. Een dag of tien als alles goed gaat en van Dam is weer thuis.
Mout e ook nog wat mithemmen dokter? Mnn…nee, dat is direct niet nodig. Laat hij schone kleren aantrekken, dat is voldoende!

n Uur loater draait Gruine Kruus auto daam in en even loater ligt Elzo op brancard. Jurrie gaait mit en zo raaizen ze of. In t zaikenhoes wordt Elzo votdoelek holpen. Zusters stoppen hom in t bad (zò goud is e nog nooit wossen) en din gaait e noar operoatiekoamer. Tellen! zegt n stem en din is t of Elzo wegzakt, daip, hail daip. Nog even zicht e Jurrie veur zok, din is der niks meer… In wachtkoamer zit Jurrie, haildail oet stuur.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

As Elzo van Dam oet zien verdoven wakker wordt, ligt e op zoal. Zien eerste gedachten binnen bie Jurrie. Dij zicht e veur zok net as e hom zag dou e narcose-kap op haar en langzoam wegzakte. Eerst is e nog wat soezeg, mor al gaauw wait e woar e is en wat ter gebeurd is. Hai vuilt de pien van de wond, mor t is wel te droagen. Zien lippen binnen körkdreug, woater mout e hemmen, woater. n Zuster bogt zok over hom hin as ze zicht dat e zok beweegt.

Ze moakt hom lippen even nat, mèèr nait. Elzo begript dat e nog gain woater hemmen mag en legt zok ter bie deel. Din wil e zok verdraaien, mor dat vaalt nog nait tou. Hurre, hurre, wat trekt dat gemain. Even loater komt Jurrie mit n zuster zoal op. Jurrie kikt wat vergeven oet. Hai het pet in haand en lopt op hozevörrels. Hai s nog nooit eerder in n zaikenhoes west en aal dij ledikanten moaken hom miesdereg in hoed. Wat toch n zaik volk: men zol ja hoast denken dat ter gain zond mins meer op wereld rondluip.

Dag bruier, hou is t vragt Jurrie zaacht as e bie t ledikant staait. Best jong, k heb al weer zin in n sloatje en dat heb k! is t beschaaid. Elzo wil zok groot hollen, mor Jurrie het wel in de goaten dat t nait zo makkelk is as Elzo zegt. n Poar menuten mag e der wezen, din mout e weer vot. Hai mout nog even noar t kantoor en zuster zegt woar e wezen mout. Haalf sloaperg komt e doar aan en hai is bliede as t spul noa n bult vieven, zezzen veur mekoar is.

Wat kin n mins toch gaauw wat kriegen. Zo bin je zond en zo bin j in stad. En doar staait e nou as n kat in n vrumd pakhoes. Hai is nog nait voak in stad west en de keren dat e der was, mos e aan aander kaant van stad wezen.
t Wordt bie leutjen aan mörn. Stad wordt wakker en hier en doar gaait al weer ain noar zien waark. t Duurt nog wel n uur of wat veur dat bus votgaait en zodounde is e mit zokzulf verlegen. Nou haar e wel in wachtkoamer wachten kènd, mor doar wol e t laist zo gaauw meugelk weer vandoan. Din blift Jurrie in ainmoal stoan. Wat donder, dat e doar nait aan docht het. Hai kin toch noar Hennie goan? Hai mout ter toch hin en nou is e ja bie heur in stad.
Toch schrikt e der zulf van. Wat zel ze wel zeggen as hai doar zo vroug in mörn aanstappen komt. Mor ja, zel wel niks aans opzitten. Ze mout toch waiten dat Elzo in t zaikenhoes ligt, dat kin ja nait aans.

Wacht, hai het t adres wel in buus. Hai zöcht zien buutsen noa en op n duur vindt e wat e hemmen mout. Zo, t adres het e, wis e nou mor woar t was. Van aander kaant kommen twij agenten. Rusteg koiern ze noast mekoar, bliede dat ze put ter hoast weer oet hemmen. Toch binnen ze doalek hail geschikt as Jurrie heur beschaaid vragt. As ze vernemen dat Jurrie gain stroat wait, taiken ze hom t veur op n stuk pappier en as ze t moal of wat oetlegd hemmen, leuft Jurrie wel dat e t vinden kin.
Hai tikt even aan pet om heur te bedanken en gaait op zuik. Toch wel addenlieke luu in stad, benoam dij agenten. Aalgedureg kikt e even op t papierke. Man, t gaait ja meroakel. Zo, nog ain dwaarsstroat deur, din mout e der wezen. Hai kikt om houk even op muur en zicht dat e de goie stroat te pakken het. Nummer acht n daarteg, da’s aan rechterkaant. As e stoup staait zakt moud hom toch in schounen. Kerel, wat n laif hoeske en wat heldere gedientjes.

Schaarp zicht Jurrie t onderschaaid tussen dit hoeske en heur old nust aan t voutenind van t dörp. Hou kin zai dit alles opgeven veur t leven dat heur te wachten staait? Mor ook zicht hai de bekrompenhaid. Gain lapke toen, gain stee om mit goud fesoun n mat oet te kloppen.
Almoal stain en nog ais stain! Gain roeme velden mit n zuvere gezonde lucht. Gain loan woar men zok ais vertreden kin. Alles stoef op mekoar, hai, wat toch benaauwd.

Din bit e deur en drukt op schel. t Duurt gain twij menuten, din gaait deur open en staait Hennie veur hom, aangekled en wel. Ze is bepoald aal van ber of west, aans kon ze t nooit zo gaauw doan hemmen.
Hai zicht dat ze opkikt en n waarm gevuil kropt bie hom op. Wat is ze toch mooi!
Gommes Jurrie, doe hier? Kom der gaauw in en vertel mie wat ter te doun is.
n Poar tellen loater zit e achter n kop kovvie en bedoard vertelt e heur wat ter gebeurd is. Elzo in t zaikenhoes!
Hennie kin der hoast nait bie. t Is nog mor even leden dat ze bie hom votging en nou is e aal onder t mes wèst. Mor hou mout dat nou mit t vij, Jurrie?

Hennie bekikt doalek de toustand en bedenkt wat ter gebeuren mout. Doar het Jurrie nog aal nait bie stilstoan, mor ze het geliek. Der mout molken worden, t peerd mout zien gerak hemmen, alhouwel dij zok wel redden zel.
Is der ain dij telefoon het bie joe in buurt, vragt Hennie. Da’s ja nait neudeg wicht, ik goa straks weer mit eerste bus noar hoes, din kin k t spul nog wel regeln.
Jô, mor mien jong, doe bist hier nou ainmoal. Kist hier nou beter blieven vandoag, want wie mouten nog hail wat beproaten. k Heb ter ais stief over noadocht Jurrie. Wie mouten gain dag langer wachten mit traauwen as neudeg is. k Mag mie hier nait meer zain, nou k wait hou roem dat doar bie joe is en hou neudeg ie doar hulp hemmen mouten.

Jurrie kikt ais rond en hai schrikt as e zicht hou t spul der overaal biestaait. Meubels binnen almoal even mooi en t liekt Jurrie hoast overdoadeg tou, zo mooi is koamer. Der staait alledeegs n radio en dàt zegt wat! Jò wicht, mor nou ik alles zain heb en eh… nou ja, ik main, bie ons…
k Wait wel jong wast zeggen wist. Bie joe is t nait zo mooi hè, mor dat kin ook ja nait. Nooit gain vraauw over deel en ie haren gain behuiften omdat je nait wizzen hou t wezen kon. Mor dat wordt wel aans. Eerst mout vaarver der her om t spul wat op te klundern en din most mor ais kieken hou dat t wordt as dizze meubels der stoan. n Pelies wordt t, wat ik die zeg!

t Heurt tè mooi, vindt Jurrie, mor as Hennie hom even onder kin strikt mout e heur toch wel even knovveln.
n Uur loater het e Knotnerus aan telefoon. t Gaait wel wat onhandeg, mor hai krigt t toch zo ver dat dij begript dat e t vij veur n dag verzörgen mout. Hai kin der wel inkommen deur t zwienhokdeurtje, zegt Jurrie en zo wordt t, dat Knotnerus t waark dut op n keuterspultje en Jurrie zok verwènnen loat deur zien Hennie.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Jurrie het net opbeld noar t zaikenhoes en t leek meroakel best mit zien bruier.
Hai haar nog wel wat koors, mor dat was te verwachten west. Is dus gain voeleghaid meer aan de knikker en bliede zit e nou weer bie Hennie in koamer. Dij het t’r ook even van nomen en as n poar törreldoefkes zitten ze nou noast mekoar. Jurrie ligt loi achterover in n grode stoul en het zien smeugeltje der bie aanstoken.

Mor laive tied nog aan tou, wat is der n stuk lawaai in zo’n stad. Dat jagt mor vot en alledeegs in de stroat woar Hennie woont is t nog drok. Harregat, niks veur Jurrie zo’n haaidens keboal. Men het ja gain oareghaid om rusteg te proaten. Mor as z ainmoal goud aan proat binnen, vaalt dat toch tou.

En der is hail wat of te proaten; komt nog n hail bult bie te kieken. Jurrie is eerst wat stil mor in ainmoal vragt e: “Waist wel wicht wast begunst? Doe bist hier geboren en getogen, doe hest hier dien aigen hoeshollen en kist doun en loaten wast wist. Doe waist hou dat t bie ons is en doe waist ook hou wie binnen. Elzo en ik. n Poar roege dovvers en aans niks. Aarmoude zest bie ons nait kriegen, mor n roeme boudel wordt t ook nait. Nou ik hier alles zain heb, nou wait ik…”

“Doe waist niks”, komt Hennie hom in muit en veur e weer wieder goan kin zegt ze: “Der is n bult van woar, wastoe doar zegst Jurrie. Ik heb hier n bult en toch bin k aarm. Juust nait aarm aan geld, mor aarm aan bliedschop, aan geluk, net hou je t nuimen willen.
As ik s mörns van ber of stap bin k allain en as ik s oavends weer op ber goa bin k nog allain. k Heb gain hin of kraai woar k veur zörgen kin, k heb gain mins woar k mie ais mit oetproaten kin. k Heb t nooit zo goud waiten, mor nou ik bie joe west bin, wai k wa k te kört kom. k Bin t stadsleven wel wènd, mor toch: k oar hier nait!
k Mout roemte hemmen, k mout vrij wezen! k Heb ter laank over prakkezaaierd, veur da k op dien advertentie schreef, mor nou bin k bliede da k t doan heb.”

“Dou k bie joe was vuilde ik as t woare: doar is wat moois veur mie votlegd, doar is n toak veur mie. Roeg dat ben je, doe en Elzo, mor t is net as zo voak: n roege dop mor n blaanke pit.
Ik ken misschien nait zo van die hollen as dat t in bouken staait, mor toch, ik vuil mie bie die zo tevreden en gelukkeg. Eerlijk woar Jurrie, gelukkeg! t Is net of k die al veul laanger kin. Doe gefst zoveul vertraauwen, zo n eh… k wait nait recht hou da k t zeggen mout, zo n beschaarmend gevuil.
En t is doar bie die ja zo mooi, of t kin der teminzen mooi wezen. Ie hemmen t spul versloddern loaten, mor mit ons drijen kinnen wie der baauwen aan n nije toukomst!
k Heb vannacht n hail zet wakker legen en dou heb k doan, wa k nog nooit eerder doan heb. k Heb beden, haardop! k Lag doar in duustern, mor t wer binnen in mie zo licht. Dou wis ik da k nait weerom kon, nait weerom wol! Nooit meer Jurrie!”
Leste woorden worden flusterd en din is t n hail zet stil in koamer, doodstil. Elk miemert mor wat veur zok oet.

Jurrie zien haand glidt overzied en as e Hennie’s haand vuilt, slot e dij der vast in. Stille rust is over hom kommen. Ale tegenstriedege gedachten binnen vot. n Waarm, gelukkeg gevuil komt bie hom op. Piep gaait oet, hai vernemt t nait. Der ligt n nije glans op zien gezicht. t Is net of der n vrumd licht op schient dij hom joaren jonger moakt.

Din bogt Hennie zok noar hom tou en veurzichteg drukt Jurrie zien lippen op dij van heur. Hai vuilt dat ze trillen en as e heur weer löslet zicht e dat ze troanen in ogen het. Mien leutje schieterd! zegt e en in dizze poar woorden legt e alles wat ter in hom omgaait. Ale woorden dij jonge minsen tegen n kanner zegd hemmen, misschien nòg zeggen, valen weg bie dizze drij woorden.

n Grönneger kin zok nait makkelk oetdrukken en hai dut t ook nait gaauw mor as e t dut, din zit ter méér in opsloten as n boetenstoander denken zel. “Mien leutje schieterd”. Dat zegt Jurrie en zien haand slot zok nòg vaster om dij van heur. Laank proaten ze nog deur en veur ze t in de goaten hemmen, lopt t tegen de middag. Din komt Hennie in t in en moakt t eten verder kloar. Jurrie vuilt zok as n mug op mizze. Wel haar docht dat zokswat nog veur hom weglegd was, zo’n nuver jonk wiefke.

Toch vuilt e zok nait recht op stee as e zicht hou ze toavel kloarmoakt. n Snijwit toavelklaid, vörken, mezzen, lepels, schoalen, bakken en t ain glimt nog meer as t aander.
Jurrie kikt ais noar zien handen en hai schrikt as e zicht hou graauw dat ze binnen. Doar het hai nou aal dij tied mit rondlopen. Hai mout zok ja schoamen en dat mout e. t Is ja krekt of e zo tou misproam oetstapt is.
Hai gaait noar kroan en wast en bount net zo laank tot ze weer wat toonboar binnen. Zo, nou mout e nog even n bosschopke doun as t goud wezen zel.

Mor ja, woar zuik ie zokswat hin in zo’n hoes. Zeg wicht, k wol wel even n luk bosschopke doun, begripst wel. Woar mou’k wezen? Och doe slaif, staaist ter ja mit t gat tegen aan. Dij deur achter die. Jurrie trekt deur open, mor dut hom net zo gaauw weer dicht. Nee wicht, doar huif ik nait te wezen, ik main n plaank of zowat. Din laagt Hennie tot ze nait meer kin. Wat is t ook gozzel bie zetten. Leuf mie nou mor mien jong en goa doar nou mor hin. Bist hier nait op t dörp, wie hemmen hier modern raif. Zet deksel mor omhoog en kloar is Kees.

Zit niks aans op, Jurrie mout heur wel leuven. Zo het e weer wat nijs leerd en as e aan de noodrem trekt schudt e ais mit kop. Laive toetpot nog aan tou, wat mout dat wicht omstoan leren straks. Bie zo’n ding vergeleken is t bie heur mor n zwieneboudel. Mor t zel veranderd worden en dat zel t. Dat ze zulf n bult tekört kommen binnen wait Jurrie as e bie toavel zit. Doar zol men zok ja n ongeluk in eten, zó lekker is t.

Net as ze goud en wel aan t eten binnen wordt ter schelt. Wacht, k mout eerst even noar bel, zegt Hennie en vot is ze ook al. Koamerdeur let ze open stoan en Jurrie schrikt as e n stem heurt dij hom hail bekend veurkomt. Verdikke, da’s ol taande… Mien laive tied, wat wil dij nou weer en hou is ze Hennie heur adres aan de wait kommen.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Hai kin wel heuren dat taande nait hail monter is want t komt ter nog al wat franterg oet as ze vragt: “Woont hier misschien n juffer de Boer?”
“Dat bin ik”, zegt Hennie, “mor ik kin joe nait!”
“Nee, dat zel t wel nait”, vaalt taande in, “mor dat huift ook nait. k Wol allain mor even waiten: is Jurrie hier?”
“Dat komt goud taande”, zegt Jurrie en komt noar deur tou, “mor hou kommen ie hier wel verzaaild.”
“Hou ik hier verzaaild kom? Magstie ja wat schoamen doe grode lummel en dat magst.” Taande is nait meer te hollen en Hennie vindt t wel zo verstandeg om heur aan binnenkaant van deur te hoalen en dij dicht te doun.
“Jô, schoamen magstie”, gaait taande verder. “Ligt dij aarme Elzo in t zaikenhoes en ik wait naargens van. Hai haar wel dood goan kènd, zunder dat ik wis wat ter aan de haand was.” “Jô, mor heur toch ais taande…” begunt Jurrie weer, mor t helpt niks. t Ol mìns raagt mor deur. “Kom ik doar vanmörm op ploats en gain mins thoes. Der struunde allain n olle kerel rond. Knotnerus of zowat hin en dij vertelde mie dat Elzo noar t zaikenhoes goan was. t Was krekt of k deur de grond ging, zo’n laive jong.”

“Mor hou kommen ie hier din taande”, vragt Jurrie. “Hou k hier kom? Dat haarst nait docht nè? Knotnerus vertelde mie dastoe traauwplannen hest, stel die veur: traauwplannen, mor k wol der gain spier van leuven, haildaal niks. Mor hai huil vol en dou bin k noar dij slampamper van n vorrejeude goan en dij zee dat t woar was! Hai het mie dit adres ook geven en k bin votdoalek weer op bus stapt. Dochst zeker dat dat zo mor gaait nè, mor din bist de plaank wel mis. Taande is der ook nog, denk doar om. Magstie ja wat schoamen, dien bruier in t zaikenhoes en doe hier bie zo’n slet van n wief, bah!”

Hennie, dij zok aal stil hollen het, krigt n kleur bie dizze woorden. “Wel ie binnen, wait ik nait, wat ie van plan binnen wait ik ook nait, mor ik woarschaauw joe: denk ter om wat ie zeggen! Ie binnen hier in mien hoes en k loat mie alles nait veur de vouten gooien!”
“Zo, doe waist nait wat ik van plan bin, nè? t Is wel schaande dat dien bereken nait goud oetkomt. Mit n mooi proatje achter Jurrie toukommen nè en din mooi weer speulen van zien sìnten. t Kon mooi! En ik zeker mor gaauw dood goan, din wer t potje nog n beetje groter. k Heb die al laank deur!”

Taande is haildaal de kluts kwiet. Ze trilt t oet en heur ogen glinstern. “Heur es even taande”, zegt Jurrie, “ie waiten nait wat ie zeggen. Wor nou even kaalm din ze k joe alles oetleggen.”
“Goa mor mit in koamer”, zegt Hennie.
“Gain vout zet ik in koamer”, roast taande verder, “k zol mie ja schoamen. k Bin n eerboare vraauw en k heb baaide jonges t allerbeste altied veurhollen. Mor ze wazzen mie nait neudeg, ze konden zok zulf wel redden. Ze kwammen in heur aigen voel en ballast om, mor nee, taande mog nait kommen om heur te helpen. En din heur je van n aander dat Jurrie zok verslingern gaait aan zo’n stadsjuffertje, dij nog mor net mondeg is. t Ligt je ja dik boven op woar t heur om begonnen is! Mor t gaait nait deur. Ontaarven ze’k hom, dij deugenait van jong!”

Din is t oet mit Hennie heur geduld. Ze dut deur open, nemt taande bie aarm en zegt: “Doar is t gat van deur. Wol ie der vrijwilleg oetgoan of mou k joe der oetzetten. As ie kaalmer binnen mag je weerkommen en aans blief je der boeten.”
Taande wil nog wat zeggen, mor ze komt nait weer aan bod. Hennie wil niks meer heuren en veur dat taande in de goaten het wat ter gebeurt, staait ze boeten. Hennie en Jurrie blieven achter… mit de brokken.
Brokken, dij binnen der moakt, haile male brokken. Taande het gif streud en de oetwaarken doarvan is slim, hail bot slim. Stil, zunder ain woord te zeggen, lopen Hennie en Jurrie weer in koamer. t Eten is onder bedrieven kold worden, mor dat dut al nait veul meer of, want baaiden binnen z al meer as zat, zunder dat ze ain stukje had hemmen.

“Goa doe mor eten Jurrie”, zegt Hennie, “ik heb gain trek meer.”
“Och wicht, zet t eten mor vot, k lus ook niks meer. Zo’n olle serpent!”
Laank blift t din stil in koamer. Baaiden willen ze wel wat zeggen, mor ze waiten dat elk woord ainlieks te veul is. Der staait wat tussen heur, mor ze waiten ook nait recht wat t is. Taande’s woorden hemmen zeerder doan as zweep. Nóg binnen de dèllens nait te zain, mor ze mouten kommen, dat kin nait oetblieven.

Stilte wordt drukkend: Jurrie draait op stoul hin en weer, net as n hen dij t aai nait recht kwiet ken. Mit zien traauwe ogen kikt e Hennie aan net of e zeggen wil: zég din toch ais wat!
Din zegt Hennie: “vertel mie ais Jurrie, wat femilie is ze van die en mit wat recht speulde ze zo op en muik mie oet veur n slet.” t Leste woord komt ter mit n snok oet. Dát het heur zeerder doan as aal t aander mit n kanner. Jurrie vertelt hou de zoaken der biestoan, mor op heur leste vroag mout e t antwoord schuldeg blieven. Van recht is gain sproake, mor hai kin taandes woorden nait meer ongedoan moaken.

“Trek die der toch niks van aan wicht. Taande mainde t nait zo slim, ze was wat franterg in hoed, omdat wie heur gain tieden stuurd hemmen. Mörn is ze t weer vergeten!”
Nee Jurrie, zo is t nait. Zái zegt wat aardern denken. t Ligt der ja dik bovenop woar ze mie veur aankieken. Ze hemmen nou ja weer wat om te roddeln. Woar heb ik nog meer noar keken as noar dien centen. k Heur ze t al zeggen! k Ben der baang veur west, mor dat t zo slim wezen kon, dát haar k nait docht. Mor wat ter ook gebeuren zel, nooit zellen ze mie mit de vinger noawiezen, nooit! k Aarbai mie laiver krom inploats van op zo’n menaaier in de bragel trapt te worden! Wat bin k begonnen, o God, wat bin k… begonnen! Hier mós wel n stoeperd op kommen, dat kón nait aans! Mor zó? As n slet het ze mie oetmoakt, as n vraauw van slecht gedrag! Net of ik veur geld mien leven en toukomst votgeef! Ik… n slet!!”

As n aanklacht worden de leste woorden der oetgooid. t Is te veul veur Hennie en mit n smak let ze kop op aarms zakken en begunt te schraiven. Heur haile lichoam schokt onder heur snokken en aalvot flustert ze dat aine woord: “Slet!”
H i e r staait Jurrie machteloos. Hai wil wel wat zeggen, mor kin nait. t Is net of keel hom dicht zit; hai slokt, mor kin de kloet dij der veurzit nait wegkriegen. Hai kin nait meer denken. t Is net of alles leeg is… Hai kin taande beter as Hennie en hai wait dat ze t zo slim nait maind het. Ze is al wel voaker zo oetvoaren, mor op n duur draaide ze altied weer bie.

Op n duur holt t snokken op, mor Jurrie schrikt as e Hennie aankikt. Der ligt zo’n roadeloze trek op heur gezicht, ze kikt zó verdraiteg oet, dat e der wel oetlopen wil. Hai schoamt zok dat e niks zegt, mor mit de beste wil van de wereld kin e nog gain woord oetbrengen. Dat t ook zó goan mos. De haile mörn was t zo mooi west en nou mor zo dat lelke der tussen. Alles wol e wel geven om t ongedoan te moaken, mor hai kin nait. Hier kin minskehulp nait helpen.
Din begunt Hennie weer te proaten. Ze fluustert hoast, zoveul muite het ze der mit. “Most nait kwoad worden mien jong as ik die nou zeer dou. Most mie begriepen, tou Jurrie, blief asjeblieft kaalm en pebaaier mie te begriepen. Ik vuil wa k die aandoun mout, mor ik kin nait aans. Ik k i n dit nait verdroagen, ik w i l dit nait verdroagen. Jurrie mien jong, doe most weer votgoan.”

“Doe most mie weer vergeten, net doun of ik ter nait west bin. Dou mor net as taande en kiek mie mor aan veur n slechte vraauw. Doe zest t wel nait kinnen, want doe waist wel beter. Mor pebaaier t mor, dat is t makkelst veur die! Jurrie, ik mag die groag, doe hest mie ook nait teleursteld, mor ik kin t nait verdroagen dat ze mie veur n slechte vraauw aan kieken. k Zol gain leven kriegen op t dörp. k Zol minsen nooit vertraauwen, hou goud ze t misschien ook mainen. Jurrie mien jong, goa nou vot. k Zel die loater alles wel dulek moaken in n braif, ik kin nou nait meer. Tou Jurrie, goa nou vot, dou t din om mie! Ik kin dit ja nait langer verdroagen. Tou mien jong, kiek mie nait zo aan, ik wait ja wel wa k die aandou, mor begriep mie toch! Tou Jurrie, goa nou… vot!”

Nóg zegt Jurrie niks. Hai kikt mor wezenloos veur zok oet. Dat kin ja nait woar wezen. Alles weer doan? Aal dat mooie weer vot? Nee, dat kin nait, dat bestaait nait. Ze wil hom veur de gek hollen, dát zel t wezen. Ze het ja zegd dat ze mit hom traauwen ging…
Din begunt e te lagen, hail haard te lagen. In ainmoal holt e ook zo mor weer op en din wait e dat t wél woar is, dat ze t wél maint.

Votgoan, zee ze. Hai begript heur zo goud, hai wait wat ter in heur omgaait. Kaalm wordt e, hail kaalm. Hai bit zok lippen kapot om mor nait te schraiven. Nou mout e staark wezen en dat is t ainegste wat e nog veur heur doun kin… “goud wicht, ik zél votgoan. Ik begriep alles wel en k zel niks meer zeggen. Mor ain ding wo k die nog vroagen: goa doe even noar bruier tou en vertel hom alles. Dát kin ik nait doun…”
Din, in ainmoal draait e zok om en lopt tou koamer oet. Hai heurt nait meer dat Hennie nog wat ropt… Mit n smak vaalt deur achter hom dicht…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Laank, hail laank, noadat deur achter Jurrie in t slöt valen is, zit Hennie stil veur zok oet te kieken.
Aalgedureg krampt ter n snok oet heur keel, mor ze schraift nait meer. Ze het de moud nait om in t in te goan, alhouwel t toch tied wordt, want ze mout noar Elzo tou.
Heur hazzens kommen hoast in de bereken te kört, zò siddeln de gedachten heur deur de kop. Groag wol ze alles weer ongedoan moaken. Ze vuilt t stille pien, net of ze n stuk van heur leven verloren het. Nou Jurrie vot is wait ze dat z hom nait missen kin, dat e al n tè grode ploats in heur leven innomen het.

Woarom mos alles ook zo goan? Is der hailemoal gain beetje geluk veur heur weglegd? Ze wait wel, Jurrie kon der ook niks aan doun. Dij ston der hailemoal boeten. Mor dij olle feeks, dij het alles op heur gewaiten. Dij het alles kepot moakt, dij het aal dat mooie mit de vouten vertrapt.
Mor wel zegt heur dat ter nait wat achter zat dou t ol mins heur alles veur de vouten gooide? Misschien vuilde zai zok wel wat achteroet zet, zo haar ze zok ook hoast oetloaten.

Nou Hennie weer n beetje tot zokzulf komt, begunt ze de zoaken toch n beetje aans te bekieken. Is ze nait wat overhoast te waark goan? Wel wait wat Jurrie der onder te doun het. Hai kin zok wel verzoepen goan, hou voak heur je zokswat nait. Hai dee toch aal zo roar dou e votging, net of e ale hoop verloren haar. Straks komt e thoes, haildaal allenneg. Gain mins het e woar e mit proaten kin, want Knotnerus het toch de gugel mit hom.

Hennie zicht t dulek veur zok hou e deur thoes doolt zunder rust te vinden. Hou e zok aalgedureg over ogen vrift, net of t duuster is bie hom. Ze zicht hou e tou achterdeur oetlopt, t laand in. Hou e bie n braide meulenwiek stoan blift, hou e nog even omhoog en om zok tou kikt en din… bie waal omdeel glidt. t Woater slot zok boven hom en din…

Mit n gil springt Hennie in t in. Ze wil roupen, mor ze kin nait. Het ze dreumd? Ze het dulek zain dat Jurrie nog ainmoal omhoog keek veur e zok glieden luit… t Kold zwait het ze veur de kop stoan en ze mout zok aan stoul vastgriepen om nait te valen. Baang is ze, hail baang dat Jurrie wat overkommen zel. Kon z hom mor roupen, kon ze hom mor achternoa goan! Hom achternoa goan? Hennie krigt in de goaten wat ze docht het.
Dus… ze wil wel weerom? Hou kon ze hom din goan loaten, hou kon ze hom din vroagen om vot te goan? Wat mekaaiert heur ainlieks wel… Ze is toch gain kind meer? Ze wait toch zeker wel wat ze wil? Nee, dat wait ze nait!
t Haart en t verstand kommen mit n kanner in botsen en ze kin der nait tussen oet kommen. Din kikt z op klok en zicht dat t neudeg tied wordt om noar Elzo tou te goan. Ze zicht ter as de dood tegen aan, mor ze wait dat ze der nait omtou kin, omdat ze Jurrie t beloofd het. Omdat dit t leste is wat ze nog veur hom doun kin. Mit n zucht gait ze stoan en lopt even loater Oostersingel langs.

As ze poort deur is kikt ze even op t bord woar ze wezen mout en din lopt ze deur. Aan n zuster vragt ze woar Elzo ligt, mor veur dat dij t zeggen kin, zicht ze hom al. Zien ogen lichten op as e heur zicht, mor hai komt nait overind. Dag Elzo, zegt Hennie en geft hom n haand. Dag… schoonzuster! Elzo wil wel lagen, mor t gaait nait van haarten. Hest slim pien, mien jong? Och, t is wel te droagen, mor t blift altied n wond nè! Woar is Jurrie?
Din is t even stil. Hennie wait nait hou ze begunnen mout en Elzo wacht tot e beschaaid krigt. Elzo… eh… t komt die misschien roar aan, mor eh… och mien jong, ik kin t hoast nait zeggen, mor eh… t is doan! Wie goan nait traauwen Elzo. k Duur der nait meer op aan nou k wait hou ze over mie denken. Jurrie is noar hoes goan. Hai het mie vroagd of ik t even tegen die zeggen wol en Elzo… nou waist t. t Muit mie dat zo goan is, mor ik kin der ook niks aan doun. Dien taande was der en dij…
Stil mor wicht, k wait alles al. t Ol mins is net votgoan. Ast vief minuten eerder kommen wast, haarst heur hier nog trovven. Ze het mie alles verteld, ze was hailemoal oet stuur. Ze het t nait zo maind, ze wis wel beter.

En juust omdat ze wel beter wòs, het ze die dat allemoal veur de vouten gooid. Ze vuilde zok achteroet zet, dat is t hail geval. Huifst nait baang wezen dat minsen slecht over die denken. Zel ik die ais wat zeggen? Ze kinnen t nait hemmen dat Jurrie zo’n laif wiefke krigt. Want nou kist wel zeggen dat t nait deurgaait, mor doar mainst toch gain spier van.
k Wait wel, minsen maggen geern proaten, mor as der niks van die te zeggen is, begunnen ze vanzulf over n aander. Wicht, wicht, dou nou gain domme dingen. t Kooike is kloar, t wachten is allain nog mor op t doefke en dij is der ook ja.

Most mor zo reken: n goie doef komt altied weerom en zo gaait t ook mit die. k Wil wedden dat die t al laank muit. Joa, zichtst t wel? Nou kommen de troanen. Zel ik die ais wat zeggen? Ast hier vandoan gaaist, loop din vot noar bus en goa noar Jurrie. De minste is de beste, most mor reken. Wel wait wat Jurrie der onder te doun het.
Hai kin zok wel verdronken hemmen! Wèèr zicht Hennie t zulfde wat z in koamer ook zag. Doar huifst nait baang veur te wezen, Jurrie is baang veur t woater, doarom wast e zien vouten ook nait voaker.

Van Dam, u praat teveel. U bent vèèl te druk! U moet zich voorlopig nog rustig houden. Wil het bezoek afscheid nemen? n Zuster komt ter over tou as ze zicht dat Elzo zok zo opwindt. Zichst t wel schoonzuster, dij is ook al weer jaloers. Jô doe waist nog nait, mor wie hemmen t kloar mit ons baiden. Zo gaauw as ik tou t zaikenhoes oetkom, goan wie onder de geboden. Hè zuster?
t Zustertje zegt mor niks meer en lopt mit n hoogrode kleur verder. Hennie mout, of ze wil of nait, wel lagen.
Nou Hennie, waist wa k zegd heb. Wees nou mor maanjeminst en zeg dast t nait zo maind hest. Moakst drij minsen blied: diezulf, Jurrie en mie! Die ook Elzo? Jô wicht, k was der eerst gloeiend tegen, mor nou k die kennen leerd heb nou wai k wat wie altied mist hemmen. Tou mor wicht, denk ter nog mor ais over noa en… dou t vandoag nog!
Goud Elzo, k zèl der over noadenken. Misschien… Meer zegt ze nait. Ze langt Elzo haand, strikt hom nog even onder kin deur en gaait din vot, vol tegenstriedege gedachten…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

En, zegt Knotnerus, hou was t mit bruier? Och kerel, nait best ducht mie, zichst ter ja zo vergeven oet! Haar e slim pien? Tou toch kerel, zeg toch ais wat. k Bin ja glin nijsgiereg!
Jurrie is net weer thoeskommen, mor hai is vanzulf nait hail bliede. Eh… hou main ie? Oh eh… Elzo? Nee, dat leek hail best. Nog wel wat pien, mor hai was toch goud monter. Dat lopt wel lös dunkt mie. En hou is t hier goan? k Bin joe slim dankboar dat ie zo goud veur de boudel zörgd hemmen.

Jô kiek es Jurrie, zegt Knotnerus, k wil mie der nait mit bemuien, mor as ol boer gaait mie t wel aan t haart dat ie de boudel zo omkommen loaten. Der ligt gain ding op stee en alles is even hoaveloos. Verdikkemie, ie as fikse kerels, ie maggen joe wat schoamen en dat mag je. Group zit nog haalf vol van vleden joar en t zwienhok is mit recht n zwienhok. Kerel nog aantou, k wis nait wa k zag.
Eh… doar hemmen ie wel geliek aan Knotnerus, mor dat komt ook dat Elzo nou in t zaikenhoes ligt. Och loop hin man, dij s net n dag vot. Nee, doar zit t nait in. Ie pakken de boudel verkeerd aan. Doe most mit over t laand en n vrouw veur hoeshollen. Mor dat zel nou wel aans worden. Ha, ha, ha, dij Jurrie! Hoalt mie der nog zo’n jonk wiefke oet. Man, k bin ja glad jaloers op die. Doar wol ik mien olle bonken nog wel bie waarmen. Leuf mor jong dat dij ofschient! t Zel hier nou wel evangelie worden. t Kin hier nog wel n modelboerderij worden, der! Mor net as ik zee, t wordt ook tied. Wa k zeggen wol, hou was t mit t wiefke? Bist ter vast nog wel even hinwest. Ha, ha, ha, hest nog even n doetje had? Ze smokt vast best nè? Tou dreuge, zeg toch ais wat. Man, as ik in dien stee ston dee k vlaag oet!

Knotnerus het t leste der oet veur e in de goaten het wat e ainlieks zegd het. Dat was ook gain mooi zeggen nou Elzo in t zaikenhoes ligt. Mor Knotnerus zit vanzulf vol van dij vrijerij van Jurrie. Dat is ja net wat veur ol boas. Nijskes binnen der toch mor betuun en op zokswat kin e weer n dag of wat teren.
Neem mie nait kwoalek, Jurrie, mor zo heb k dat nait maind, dat begripst wel. Mor nou in eerns, wanneer mout traauwerij wezen? Zeker doalek as Elzo weer thoes is nè? k Zol mor nait te laank wachten jong, ze kin zok nog ais weer bedenken.

Din krigt Knotnerus in de goaten dat Jurrie hom aal nait aanheurt, teminzen doar het t wel wat van. Hai kikt mor wat sloareg veur zok oet en t is ja net of e zok in n dag of drij nait wossen het, zo graauw en ellendeg kikt e oet.
Eh… ie worden bedankt, zegt Jurrie nog n moal en mit lopt e vot. Ol boer schudkopt ais. Dàt is de dank as ie ain tou de drek oethelpen. Mor ze kinnen d’r in as ze n koatje hemmen. Hai brandt zien vingers der nait weer aan…

Knotnerus is nog mor naauw vot as der n stoomfiets loan op komt. De knalpiep staait wied open en t heuren en zain vergaait joe glad, zò knittert dat ding over zandloan. Hai hobbelt deur de koelen, mor t dut aal niks of. Sambo is nait benaauwd. As dij op zien Indian zit het e gain kui of mui. Mit n grode draai komt e t haim op en even loater staait t gevoarte stil.

Sambo trekt klep van pet nog n beetje daiper in ogen, schraabt zien keel ais goud en din lopt e deur t achterhoes noar koamer. Hai vindt Jurrie in zien ol zörg, net n bultje ielenne.
Mien gommes Jurrie, wat krieve nou! Man nog aan tou, wat mekaaiert die wel. Kost in n dag of drij wel nait achteroet west hemmen, zò min kikst ja oet. Mor vertel mie ais, hou is t mit bruier? Hemmen ze t mes der al in had? Kerel, wat zel e piept hemmen!
Och, wat ze k zeggen, hai was goud monter, mor vanzulf nog n bult pien. Mor k reken wel dat t wel löslopt.

Hest taande nog zain Jurrie? Ze kwam bie mie aan, nait best. Ze foeterde en dee, net of ik t helpen kon. Mie dunkt jong, doar lopt nog wel bloud oet, want as dij olle sekreet t op zin het kin ze maal goud opgeven.
Der is al bloud oetlopen, zegt Jurrie sneu. Ze het Hennie veur alles wat mor lelk was oetmoakt en dij wos nait meer wat ze d’r aan haar. Ze duurt ter nait meer op aan Sambo, ze het mie de koop opzegd. t Is doan, hailemoal doan! Man, ik ben der kepot van! Alles komt ook bie mekoar. Eerst dij zaikte van Elzo en nou dit weer. k Mos der nooit aan begonnen wezen Sambo jong, dat kon nooit goud goan. n Man op mien leeftied mout nait meer over vraauwluu prakkezaaiern, benoam nait over n jonk wiefke. Mor t muit mie, hail bot slim.

Wat zegstoe doar? Het ze die de koop opzegd? Doar leuf k gain spier van. Doar mout wat achter zitten. Vertel mie ais, wat is der ainlieks veurvalen. Wat het t ol mins zegd dat Hennie zok doar zoveul van aantrekken kon.
Jurrie legt hom zo goud en kwoad as dat gaait oet wat ter gebeurd is en wat Hennie en hai beproat hemmen.
Sambo let hom stil oetproaten en as Jurrie opholt, het Sambo zien plan al weer kloar.

Doar mout ik wel even maank Jurrie, veur dat ter nog meer brokken kommen. Hennie is wat overspannen west, aans haar ze zokswat nait zegt.
Misschien muit heur t al wel… Mor doe waist hou vraauwluu binnen. Ze bieten zok laiver n vinger of instee dat ze tougeven.
Waist wat? Bus in net vot, wie vlaigen even op stoomfiets noar stad. Nee, nou nait tegenproaten, dou nou mor wat ik zeg. Ie binnen verdold net klaine kinder. Kin joe gain wind dwaars zitten of ie zitten al in zak en aaske.
Mor ik zeg mor zo: proat mit Sambo en ie goan noar de haaien!

Zovve doar wel goud aan doun, Sambo? Ze het ja dulek zegd dat t nait langer kon.
Nee Sambo, k wil heur der nait mit ploagen. Loa k mie der mor bie deellegen, zel wel niks aans opzitten.
Nou most t hail gaauw waiten, aans goa ik achter heur tou en din is t binnen drij week bruloft, doar stoa ik die börg veur.
As ze mien mooi en laif gezicht goud bekikt, is ze weg, wat ik die zeg! Tou nou Jan Zeur, trek n jaas aan en din govve vot. Binnen twinteg menuten bivve in stad, want mien Indian lopt as n tuut!

Ik kom nait achter op motor, ropt Jurrie. Man, doe jagstie nog n moal hartstikke dood. En hest ook jenever had, dat kin k wel roeken!
Wezenliek nait Jurrie, k heb mien moterbril schoonmoakt mit spiritus en doar komt dij lucht vandoan. En nou most gaauw waiten: wist vrijwilleg mitgoan en aans bin k die op motor vaast. Der zel en der mout bruloft kommen en dit is de leste kans.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

En nou kin Jurrie mooi of maal proaten, Sambo smoest net zo laank tot e tougeft.
En zo vlogt de Indian van Sambo even loater veur twijde moal over zandloan, mor diz keer zit Jurrie der achter bie op. Motor hobbelt deur de koelen, mor Sambo het tanden stief op mekoar en geft gain krimp. Mit Jurrie is t aans. Dij is vanzulf nait hail monter. Sambo het wel zegd dat ter niks gebeuren kin, mor dij zien proatjes en vief centen binnen ook nait meer as n stuver weerd. Hai het zien dikke duvvel der bie aantrokken, want t vul volgens zeggen van Sambo nait tou stilzitten op zo’n stoomfiets. As n volleerd motorrieder draait Sambo grintweg op en din is hom der gain koar aan t gat bonden.

Hai vlogt mit n beste gang deur t loug en het dörp al gauw achter zok liggen.
Padij minsen kieken n moal of wat achterom as Sambo der langs vlogt. t Is net of ze mit leutje toon wel vuilen kinnen dat ter weer wat op til is. Doar het Sambo zulf ook n beetje schuld aan, want krekt geliek woar e komt vertelt e hou de zoaken der biestoan. Jurrie wil wat zeggen, mor hai kin zok beter stilhollen. Sambo heurt ter toch niks van.
t Gaait aal haarder en Jurrie het muite om zok vast te hollen. Mit ain haand trekt e pet wat daiper in ogen, want aans is e baang dat wind ter onder komt. t Is mor n veeg, din binnen ze bie t Winschoterdaip.

Nou komt Sambo eerst goud op dreef. Hai zet t gas wat wieder open en snort alles veurbie. Jurrie knipt ogen der bie dicht, zo haard gaait t. En din gebeurt t… Woar t daaier weg kwam wait Sambo vandoag aan de dag nog nait, mor in ainmoal het e n hond veur t rad. Mit dat e remt gooit e t stuur ook om, mor deur de gang kin e t spul nait hollen en draait stoomfiets hom onder t gat weg. Jurrie, dij der hailemoal nait op verdocht is, krigt n oplewaai en vlogt boven over Sambo hin. Sambo zulf kin zok zo n beetje op bainen hollen, mor krigt toch n male klap van t stuur.

Jurrie blift eerst besevveloos liggen, mor al gaauw krabbelt hai weer in t in. Hai het n beste boel veur de kop en blödt bie haals. De hond, dij alles op zien gewaiten het, staait n eentje verder te blavven; gain schramke het e kregen.
Sambo kikt eerst ais hou zien stoomfiets der ofkommen is en din gaait e noar Jurrie. Hou is t ol bui, gain bainen of ribben stokkend?
Och loop hin vent, k haar wel dood wezen kend.
Nou jong, k haar goud veur Hennie zörgd, dat beloof k die. Binnen joar haar k heur traauwd en as wie din n jong kregen haren, din haar k hom Jurrie nuimd, zo woar as k hier stoa.

Mor hou nou! zegt Jurrie. Hai kin wel vuur spijen, zò kwoad is e.
Sambo trekt zok ter niks van aan, dij laagt al weer. Hai mag der wel over, zo n akkefietje.
Hou nou, vragstoe Jurrie? t Spul draait ja nog. Stap mor weer op, din zevve zörgen davve in stad kommen.
Veur gain geld tou krigst mie weer op dat rötding. k Zel mie zeker doodrieden loaten.
Nou jong, din zest wel lopen mouten, want ik stap weer op. Wat donder, zaik is nog nait dood. t Zol mie wat wezen, zo n beetje ongemak. Din heb ik t al wel aans mitmoakt. Mor t is goud blief doe hier mor stoan, din goa ik noar Hennie. Mor dit zeg k die veuroet: ik bran die der of zo woar as k hier stoa. Wost dat törreldoefke nog langer wachten loaten zeker. Leuf mor voar da k heur doetjen zel. Man, as k ter goud aan denk lopen de rillens mie over rug.

Dat is teveul veur Jurrie. Hai wordt in ainmoal wit om neus, bedenkt zok nait en geft Sambo vot n beste katjewaai.
Doar is dij hailemoal nait op verdocht, want zò kin e Jurrie nait. Hai is zo verbiesterd dat e net zo stoan blift. t Bloud lopt hom bie de kop deel en as Jurrie dat zicht, is e even kaalm, mor t duurt nait hail laank.
Zò heb k dat nait maind Sambo jong, eerlijks nait. Mor k wil nait hemmen dastoe de gugel hest mit Hennie. Ze het al genog mitmoakt, doe huifst t nait slimmer moaken as t al is. Mor eh… waist wat wie doun? Ik neem n bus en doe stapst mor weer op stoomfiets en wie goan weer noar hoes. k Wait aal nait wat mie mekaaiert da k ook nog mit ging. k Mout mie ja schoamen en dat mou k. Mor t is almoal dien schuld. Doe hest alles op poten zet en doe hest de lol der mit. k Heb die nou wel deur lelijke knieneviller.
t Gaait die allain mor om wat lol en aans naargens om. Mor nou is t doan, in ainmoal. Doe en dien konzorten zellen nait laanger lagen om Jurrie van Dam, dou doar denken om. Wie hemmen ons altied red, Elzo en ik en wie zellen ons nou ook wel weer redden. En dit zeg ik die ook: van nou of aan zetst gain vout weer bie ons over drumpel. Blief doe mor bie diens gelieken, din kist steukeln zo haard as t wist.

Sambo, dij eerst t bloud wegveegde, blift op n duur mit open mond stoan. Zò het e Jurrie nog nooit oetvoaren heurd en dat e t maint ook kin e wel noagoan. As e nou wat wil mout e oareg nuver oppazen, dat het e wel in de goaten. Hai zicht in dat e te ver goan is, mor nòg geft e t nait over.

Jurrie is ondertied votlopen, mor as Sambo stoomfiets weer onder t gat het duurt t mor even en hai is weer bie hom.
Heur es even, Jurrie, dat gaait nait goud zo. Doe bist wat schrokken, mor dat t zò slim was haar k nait docht. Luster ais even! Doe waist net zo goud as ik ook da k altied nait main wa k zeg.
Ik flap ter mor wat oet, mor eerlieks Jurrie, k wil die nait veur t zoodje hollen. Leuf mie nou jong, doe most Hennie nait weer in steek loaten. Ie haren t ja zo mooi kloar mit joe baaiden, dat mag nait weer over goan. k Heb doezend gulden verspeuld as t nait veur mekoar komt. k Wil die t desnoods zwaart op wit geven! Tou nou jong, bruuk dien verstand nou toch. Stap weer achter op en goa mit. k Zel nait harder rieden as daarteg, fatteg kilometer. Mien haand ter op!

As Sambo zò begunt te proaten is Jurrie al hail gaauw van de koart.
t Duurt nait hail laank of hai begunt al aans. Eerst wil e der nog nait noar tou, mor op n duur het Sambo hom zo wied hin dat e t leuft.
Vief menuten loater is t veur mekoar en ridt de Indian richten stad mit Jurrie weer achterop. t Gaait nou stoareg aan en zunder ongelukken stoppen ze bie Hennie veur t hoes. As Jurrie overzied kikt zicht e dat Hennie veur t vinster staait. Mor hai zicht ook dat ze spierwit wordt en votlopt… Hest t wonnen, zegt Sambo en diz’ keer maint e wat e zegt.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Kom d’r in, zegt Hennie tegen Jurrie as ze deur open dut. Tegen Sambo zegt ze : Wil ie wel even wachten? k Wil geern even mit Jurrie allain proaten.
Komt dik in orde wicht! Mit n haalf uurke hoal k Jurrie wel weer op. t Komt goud oet, want k mout nog n stuk of wat bosschoppen doun in Stad en dat kin k nou mooi even woarnemen. Tot straks din mor!

Jurrie is vot deurlopen noar koamer en het al wel n moal of vief noar buusdouk grepen, zó zenewachteg is e.
As Hennie ook in koamer komt zegt ze: Ain ding Jurrie, lovve nou verstandeg wezen en gain domme dingen weer doun. t Is nou mooi genog west. Verdikke, wie binnen ja net n poar klaine kinder. Ik heb mie de kop gek moaken loaten deur taande en doe deur Sambo, want oet die zulf wast hier nait weer kommen, dat kin k wel noagoan. Mor k bin bliede das ter bist. Magst Elzo wel slim dankboar wezen jong, want dij het ter n bult gouds aan doan. Hai liekt soms zo sloereg, mor hai het de boudel beter in de kiekerd as wie denken. Nee, blief nou eerst even kaalm zitten en loat mie oetproaten. Mor gommes, wat scheelt die wel. Hest ja n boel veur de kop en och jong, dien haals blödt ook ja. Laive tied, hou komt dat ?

Jurrie vertelt heur wat ter gebeurd is en din is Hennie nait eerder rusteg veur dat ze t spul schoonmoakt en verbonden het.
Zo, nou liek t al weer wat beter. Kiek ais Jurrie, om nou verder te goan, as wie waiten haarn wat wie nog mitmoaken mozzen, haarn wie ons wel n moal bedocht. t Is te slim west jong, eerlieks woar. Mor misschien is t wel goud west. Wie waiten nou wavve aan mekoar hemmen. As je jonk binnen stap je over zokswat makkelker hin. Wie vuilen t dubbel, omdat ter bie ons zoveul van ofhangt. Waist wat mien ootje altied zee? Men wil nait eerder leuven dat branekkels prikken, veur dat men der mit t gat inzit. En zo is t ook jong. Wie hemmen ons dat zo mooi veursteld, mor wie hemmen ain ding vergeten. Wie binnen gain twinteg joar meer. Over n joar of vieftien bist doe n olle kerel, waist dat wel?

Mor goud en best. k Heb nait vroagd woarom dast hier kommen bist, mor dat kin k wel noagoan. Hest geliek ! k Heb t nait goud doan, dat wai k nou ook wel. Mor dou taande dat almoal zee, kon k wel grienen. k Haar hekel aan elk en ain en doarom leek mie t beste tou om der n streep onder te zetten en alles te vergeten. Mor eerlieks Jurrie, dat vul nait tou. k Haar alles zo mooi veur miezulf oetstukt, dat, astoe nait kommen wast, din was ik mörnvroug op bus stapt.

Dus e… doe wist nog wel!
Jôzeker jong en laist zo gaauw meugelk. t Is dat Elzo in t zaikenhoes ligt, mor aans om mie mit vattien doagen.
Och wicht, din is bruier al wel weer thoes. Mor dat is wel wat riekelk gaauw, omreden t hoes mout ook nog opklanderd worden. t Zel wel n cent of wat kosten, mor doar is niks aan te doun.
Ik kin hier gaauw ofakkedaaiern. t Hoes wordt wel weer verhuurd, der binnen laifhebbers genog en mien meubels en zowat hin neem k mit.
Waist wat ? Doe gaaist mörn votdoalek noar timmerman en vaarver om n accoord te moaken en ik zel t spul hier in orde moaken.

Jong, jong, het gaait nou wel deur. Wat n vetpot nait, straks zo’n jonk wiefke bie die op ber! Hennie strikt Jurrie even onder kin deur en moakt din dat ze votkomt. Ze wil even kovviewoater opzetten, omreden Sambo ook gaauwachteg weerkommen kin.
Jurrie zit mor wat veur zok oet te kieken. Wat is t toch n laiverd, datzulfde wicht! Wel haar dat veur n joar docht? Jurrie van Dam op vrijersvouten! Hai knivvelt mor wat in zokzulf, zo’n lol het e!

As Hennie der weer is proaten ze over alles en nog wat. Der is ook ja zoveul te beproaten. Overaal mouten ze reken mit hollen. As ze in Slochter traauwen willen, mout Hennie zok nog overschrieven loaten. t Zel beste wel wezen, want hou goud Jurrie ook is, diz keer drift e zien zin deur. Nait in stad traauwen, veur gain geld tou! Al zel t haile dörp din ook oetlopen, dát nog laiver dan noar t groot loug.

t Begunt op n duur al te graauwen en aal wel der weer is, Sambo nog nait. Jurrie het al n moal of wat op klok keken, want t wordt hom hoast loat genog. Hai mout ter niks van hemmen, bie oavend en ontied mit zo n stoomfiets bie t pad.
Op n duur zegt Hennie: wie mouten mor eerst ais eten, t kin nog wel n uur duren veur dat Sambo komt.
Hai kin best aan de zweef goan wezen, zoain liekt mie t net tou.
Och, hai lust wel n borrel, zegt Jurrie, mor k leuf toch nait dat e mie in steek let. Der zit niks aans op, ze mouten nog wel wachten.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Hennie het t eten ondertied op toavel hoald en Jurrie weert zok op kroag of. Hai het smiddoags gain hap had en moag begon hom din ook lelk te jeuken op n duur.
Nou alles achter rog is het e weer proats genog en ondertied puult e nuver deur.
Hennie kikt hom mit verstand aan. Laive tied, woar let e aal dat eten wel! Doar het zai wel n dag of wat genog aan. Mor ze het ter toch oareghaid aan dat e doar zo lekker zit te smikkeln.

Op n duur holt Jurrie der toch mor mit op en as e din weer op klok kikt schrikt e zok hoast n ongeluk. Laive tied, al zó loat? Dat waik nait Hennie hur, wat blift dij vent ja weer n zet vot. Dat is vast nait in orde. Waist wat? k Goa ais op stap om te kieken of k hom vinden kin, want k leuf nait dat e oet zokzulf weer thoeskomt.

Hennie gaait ter eerst tegenin, mor op n duur geft ze hom toch geliek. Jurrie knovvelt heur even en din gaait e aan rais. Mor t vaalt vanzulf nait tou om in n zo goud as vrumde stad ain op te zuiken. Boetendes is t ook al zowat duuster as Jurrie op stap gaait. Hai onnaaiert bie zokzulf dat t nait onmeugelk is dat Sambo hier of doar n borrel kocht het en dou ain trovven het dij e kin. As dat t geval west is, is de gört goar, dat kin e wel noagoan.

Jurrie swint ain stroat in en aander weer oet, mor aal wel e zicht, Sambo nait. Hai kin vanzulf ook gain mins vroagen, want zo roar is Sambo ook weer nait dat e opvaalt. Asmis kikt e hier of doar ais in n kroug, mor doar wordt e ook gain spier wiezer. In n veurnoam hotel huift e nait te zuiken, want doar woagt Sambo zok nait. Op n duur lopt e deur n smale stroat, almoal krougen. Harmonnicômeziek gaalmt tou deuren oet en asmis wordt ter bie zongen ook.
Dat zol net wat veur Sambo wezen, denkt Jurrie as e hier en doar ais rondkikt. De eerste de beste kroug lopt e in, mor van de vorrejeude gain spoor. Toch ais weer pebaaiern. Twij, drij krougen lopt e in, mor nog gain Sambo.

Jurrie is der op n duur hartstikke flaauw van en hai is net van plan om zunder Sambo weer op Hennie of te goan, as e in ainmoal n bekende stem heurt. t Is bie n leutje krougje, dij hoast aal nait opvaalt. Hai zol der zo veurbie lopen wezen as deur net nait open goan was. Jurrie bedenkt zok nait en stapt votdoalek tou deur in. t Is almoal rook en smook en hai blift eerst even stoan om der aan te wènnen. Ha, dij Jurrie, ik zeg: de toukomstege hoesvoader! Huiven nait te vroagen wel dat ropt.

Bie t toaveltje achter in houk zit Sambo. Pet op t ain oor, n dikke segoar in houk van mond en doar zit meneer achter n grode borrel. Aan t zulfde toaveltje zitten n stuk of wat vraauwlu mit n poar kerels, vijkoopluu zo op t oog. Stemming zit ter bepoald goud in, want ze binnen oareg rood in kaam. Jurrie wait eerst nait wat e mout, deurlopen of der weer oet goan.
Mor hai moùt Sambo weer mit hemmen, dus lopt e deur. Goa der bie zitten jong en drink n borrel mit, zegt Sambo. Ze binnen hier dun en ze glieden der zo mor deur. Wat doe leutje? Mit dat e dit zegt strikt e ain van vraauwluu even onder kin en dij giebelt mor wat.

Hou mainstoe dat mit dien toukomstege hoesvoader, vragt n dikke vijkoopman mit dubbele tong.
Dit is mien kammeroad Jurrie van Dam, begunt Sambo, en dij gaait bie leven en wel wezen aander moand onder de geboden mit n jonk wiefke, nee man, zoain vin je hier nait.
Dat kost hom n rondje, ropt dezulfde koopman der doalek achteraan.
Dij kin je kriegen, zegt Jurrie, mor k wol eerst geern even mit Sambo proaten.
Dat gaait deur as n riepe stainzwel, zegt Sambo en komt in t in.
Mor dat gaait nait zo makkelk, vernemt e wel. Donder, bainen doun oareg roar. Achter Jurrie aan lopt e noar n leeg toaveltje en doar spijt Jurrie zien gaal oet.

Dat t gain menaaier van doun is om weg te blieven en dat e zok schoamen mout veur Hennie. Dij vraauwluu deugen ook nait, wil Jurrie wel leuven. Welke fesounleke maaid gaait bie zoveul kerels in kroug zitten? En eh… hou denkt Sambo der over, wil e ook nog weer noar hoes of wil e soms in stad blieven?

k Bin hier net, logt Sambo. k Heb n poar bosschoppen doan en dou bin k hier nog even hinlopen. Mor hest geliek, t wordt tied. k Zel even ofreken en din goa k mit.

De luu aan t toaveltje roupen en reren as Sambo vot wil, mor t vaalt Jurrie genog tou dat Sambo zok nait overhoalen let. Jurrie komt nait van zien rondje of en hai zicht in dat t beste is om zien knipke veur n dag te hoalen.
Sambo rekent ondertied of, mor slagt ook nog gaauw even twij klokjes achterover. En din in ainmoal krigt e hom om. t Is net of e even doezeg wordt. Hai mout zok vasthollen aan t buffet, aans gaait e tegen de vlakte.

Jurrie, dij al bie deur is komt weerom en foetert dat t zo laank duurt. Neem n knakworst jong, zegt ain van koopluu dij wel in de goaten het dat Sambo zok nait lekker vuilt. Eh… dat dou k! Ain knakworstje veur dizze meneer, hakkelt Sambo. Akkerman betoalt wel! Ogen draaien hom in kop as e n worstje in volle voest gript en der ofbit. Hai nemt ook nog n twijde en Jurrie verbit zok dat t zo laank duurt.

Sambo rekent veur twijde moal of en din gaait t ook deur. Hai langt t gezelschop hail defteg n haand en din lopt e achter Jurrie aan noar boeten.
Op stroat krigt Jurrie eerst goud in de goaten hou doen Sambo wel is. Wel laive toetpot, ook dat nog. Hou mout e doar mit aan?
Sambo slingert van ain kaant van riep noar aander kaant en bepoalt zulf de koers.
Ho, Sambo jong, stuur hollen. Zò, n beetje stuurboord… ho… dat gaait verkeerd. Zooo… nuver! Ho… denk om dij poal. Wat donder, hest ja mor twij borreltjes had. Tou toch… ho!

Jurrie wait gain beter road en nemt Sambo in aarm. Zo gaait t beter. Sambo trekt hom wel wat hin en weer, mor ze kinnen t toch op bainen hollen. Din begunt Sambo te zingen. Eerst n beetje nuuntjen, mor op n duur oet volle borst.
Jurrie moant hom om zok stil te hoalen, mor din begunt Sambo hou langer hou haarder. Jurrie nemt de stilste stroaten, mor hai kin t noodlot toch nait ontlopen.

Woar ze vandoan kommen, wel zel t zeggen, mor in ainmoal stoan der n poar dainders veur heur.
t Lijkt me gewenst dat de heren ons maar volgen ! zegt ain van heur en din vuilt Jurrie zok bie scholders grepen en doar gaait t hin.
Sambo trekt zok ter nait veul van aan, mor Jurrie begunt te aggewaaiern.
Kalm aan jij, anders zal ik jou de armbandjes even omdoen, zegt de agent dij Jurrie bie aarm het.
Op t bero moaken ze körte wetten en veur Jurrie goud en wel begript wat ter gebeurt, zit e zunder heupzelen en buusmes in t hok.
Sambo vaalt vot in sloap, mor Jurrie nait. Hai begunt te roupen en wel zo haard dat ter n agent komt dij ropt dat e zok stil holden mout.
Mor luster din ais, schraift Jurrie hoast. Misschien dat de agent in de goaten krigt dat Jurrie toch nait zo doen is as t wel leek. In elk geval, hai dut deur open en din krigt Jurrie kans zok oet te proaten.
n Ketaaier loater staait e weer as vrij man op stroat, mor din is leste bus vot en slept Tammo zien roes oet in t hok.
Hou nou ??

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

En zo lopt Jurrie van Dam, de keuterboer oet t laand, as n hin dij aai nait kwiet kin deur stad. Och, och, och, wat is t ook n boudel as joe t zo tegen lopt.
Nooit haar e zok ophollen mouten mit zo n knieneslachter, mit zo n vorrejeude, mit zo n loezebos. Dèr! Dàt is t, n loezebos, n zoepkaalf, n deugenait, n slampamper. Te loi om wat te doun, mor altied kloar as e der ain deurhoalen kin. En mit zoain holt hai zok op! Schoamen mag e zok.

As zien ol minsk dàt nog mitmoakt haar, haar ze zok wis ogen tou kop oet schoamd. En Hennie… Ho, wacht ais! As Sambo der nait west haar, was e nooit mit Hennie in aanroaken kommen. Hai kin nou aal wel schèllen en foetern op dij vorrejeude, mor dij het hom toch mor even aan Hennie hulpen. Dat môje nait wegpoesten. As ie joe der al bie deellegd hemmen dat je as ainspaanjer joen doagen slieten mouten en der wordt joe din in ainmoal zo n fetuun in schoot gooid, din hèje mazzel en dik mazzel ook! Het Hennie nait zegd dat ze zok overschrieven luit en din mit hom onder de geboden ging?

Hai, Jurrie van Dam, in t bakje. Donder Detje, stel joe dat ais even veur. Dag en nacht zo n bloum om joe tou, want n bloum dat is ze, datzulfde wicht. En dij het hai toch mor even aan de hoak sloagen. As n jongkerel is e der op ofgoan en hai het heur smokt of t veur hom doagelieks waark was.

Nee, as t puntje bie t poaltje komt, het e n bult aan Sambo te danken.
En dij Sambo zit nou in t hok as n misdoadeger dij k wait nait wat doan het.
Jurrie schudkopt ais as e zo hail allain deur stad lopt. Asmis komt hom der nog ain tegen, mor veul lopt ter nait meer bie pad en weg. Jurrie dut ter n stapke bie.

Laive tied, wat zit e der weer lelk tussen. Bus vot en hai in stad. Hou komt e weer thoes?
Bie Hennie blieven dat kin nait, dat màg nait! Al zol hai t ook wel willen, Hennie vast nait.
Zokswat paast nait as je nait traauwd binnen. Der zollen mor proatjes van kommen en dij binnen der al genog in de wereld. Der mout wat op vonden worden, mor wat?

Zo, aal vol van gedachten, komt e weer bie Hennie’s hoes. Van verren zicht e al dat ze nog op is. Wel wait, misschien is ze wel haildail oet stuur. Mor naauw het e aan bel trokken of deur gaait al open.
Hai, k bin bliede das ter weer bist. k Zat ter al glad over in. Mor eh… woar is Sambo? Hest hom nait vonden?
Jurrie let deur in t slöt valen en lopt achter Hennie aan noar koamer.

Din begunt e te vertellen. Hai het gain mooie haand van vertellen. Hai haspelt t spul wel ais n beetje deur mekoar, mor Hennie wordt toch gewoar hou de zoak zok toudroagen het.
Dus, nou zit Sambo nog in t hok? Dij komt nait veur mörnvroug weer lös en din krigt e ook nog n flinke boute, dou doar mor denken om. Mit doen volk moaken ze körte wetten.
Laive tied, stel die ais veur dat ze die vasthollen haren vannacht. k Haar ja gain minuut rust in hoes had.

Mor hou kom k hier weer vot, vragt Jurrie.
Laive tied, dat is ook zo. Bus is zeker al laank vot. Joa, da s nait best. Kist hier nait blieven, dat gaait nait. Kist wel in Goarkeuken sloapen, mor din bist mörnvroug zo loat weer thoes. Baisten mouten heur gerak ook hemmen, dij binnen der toch al schoarem langs kommen leste tied.
Da s almoal goud en best, mor doar kom ik nait mit thoes, zegt Jurrie.
Jô, is vanzulf nog ain meugelkhaid, zegt Hennie, mit n taxi. Mor dat komt k wait nait hou duur. Toch Jurrie jong, der zel wel aans niks opzitten. t Begroot mie ainlieks wel, mor as t nait aans kin mou k mor deurpakken!

Nou, din nait langer soezen. Waist wat, ik zel wel even opbellen. Hier vot bie is n telefooncel. Wacht mor even.
Hennie is der nog gain twij minuten weer as der veur t hoes al toeterd wordt.
Heur, zegt Hennie, doar s woagen al. Nou mien jong, zörg mor dast thoes komst. Ik goa mörn wel even noar Elzo. Blief doe de eerste doagen mor stil thoes en zörg dat t spul op glee komt. En mien jong (as ze dit zegt strikt ze hom even onder kin deur) nog n week of wat en ik ben der om die mit te helpen.

Zo en nou most votgoan, want chauffeur wordt al ongeduldeg. Mit n poar doagen kom k wel even bie die. Din bogt ze zok veurover en geft hom n dikke smok.
Jurrie wil heur der nog n stuk of wat overhin geven, mor Hennie dut deur al open en din het Jurrie gain kans meer.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Chauffeur dut t portier open en Jurrie kin instappen. Hennie wuift nog even en doar gaait t hin.
Eerst het Jurrie nait veul sproakwoater, mor as e vernemt dat chauffeur ook gewoon plat proat, wordt t al gaauw beter. t Is mor n soes, din binnen ze bie t Winschoterdaip. Deur t Wold hin is alles oet en dood. Doar gaait t volk op tied aan sloapen.
t Is smörns weer vroug dag en woar kinnen ze t beter kriegen?

Kiek, zegt Jurrie, nou de eerste loan aan joen rechterhaand, doar mou k wezen. Mor ik kin bie weg wel oetstappen, din huif je nait achteroet.
Mor doar wil chauffeur niks van waiten en Jurrie wordt netjes veur deur ofzet. Bie t ofreken krigt Jurrie n male smoak. Donderkoater, wat trekken ze hom n poot oet. Afijn, hai s weer thoes en dat is ook wat weerd. Hai geft chauffeur der nog n doalder overhin en nòg zegt dij kerel mor naauw dankjewel.

Auto wordt draaid en doar gaait t weer hin. Zo, zo, wordt meneer mit auto thoesbrocht? En eh… wat is der veur nijs?
Jurrie kikt verschrikt achterom. Wel laive tied, doar komt Knotnerus nog aanschoeven. Dij ligt ook altied op luuster of der niks te beleven is. Men zol dij kerel toch kwait nait wat doun!
Knotnerus koggelt as n zaike kou. Hai komt zo tou n waarm ber oet, mor as der n auto achteroet gaait môje der bie wezen, zeg nou zulf!

Dat t bergoanstied is, zegt Jurrie niedeg en veur Knotnerus beschaaid geven kin is Jurrie al in hoes. Narend gaait Knotnerus weer op hoes of. Dat van Dam s volk kin je toch gain gedounte mit hemmen. Altied staait men veur heur kloar en as dank krieg je deur veur neus dichtgooid.

Zo komt alles weer in rust. Mor in t zaikenhoes in stad ligt ain glin wakker. Elzo van Dam wuilt mor al deur t ber hin. Wat zol dij nou weer hemmen??

t Liekt Hennie de Boer mor min tou as z op zoal komt. Elzo ligt plat op rug en hai kikt net oet of e haile nacht gain wenk in ogen had het.
Hai nikt even mit kop as ze noast t ledikant staait, mor verder toalt e heur nait aan.
Hai het wis weer last van wond, onnaaiert Hennie, aans zol e wel bliede wezen dat ter n mins kwam. Ook dom van heur om nait eerst aan n zuster te vroagen, din wis ze tenminzen van hou of wat.

Zo zit ze n menuut of wat stil hin, mor dat vaalt ook nait tou. As ze mor eerst n begun haar, din kon ze hom misschien wat opmontern. Mor mainstied is t ook beter om over zok soort dingen te zwiegen, want as je over pien en lasten begunnen moak je ter mor aal minder deur.

Elzo zulf het schienboar gain behuifte om n woord of wat te proaten, want hai ligt mor stil hin in t kuzzen. In ainmoal vlogt e vot ter noa in t in en hai bogt zok even overzied om beter t oog op deur te hemmen. Hennie wait nait wat ze der van denken mout, benoam nait as ze zicht dat e n zuster dij der net langs gaait, bliede tounikt en der bie laagt ook.

Toch let e zok ter vot op weer in t kuzzen zakken en din ligt e der weer net zo sloereg bie as doe ze kwam.
Hou is t mien jong, vragt Hennie zaacht as ze zok nait langer inhollen kin.
t Gaait wel wicht, t gaait wel. Asmis n beetje pien, mor t is wel oet te hollen. Hou old dochstoe dat dij zuster was dij hier net langs ging, dij mit dat pikzwaart hoar.

Nou wait Hennie almoal nait meer woar ze aan tou is. t Leek heur tou dat e n bult pien haar en din begunt e in ainmoal over n zuster. Of zol… t Gaait Hennie net as ale vraauluu. Ze het vot deur woar de schou knipt, teminzen ze rekent dat ze der nait wied of is as ze onnaaiert dat Elzo t net as Jurrie te kwoad het mit de laifde.
Hai, inwendeg mout ze der nog om lagen ook. Stel joe nou ais veur dat Elzo verkikkerd worden is op dat zustertje, want t komt heur der wel noar veur. Joa, wat mout ze der mit. As der ain is dij hom helpen kin is zai t wel, want aan n vremde zel e nooit vertellen hou ter biestaait.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Joa, dat wai k nait jong, zo goud heb k heur nait opnomen. Mor ast mie vragst, ik docht n leutje daarteg joar of even older misschien. Jonger in gain geval.
Zo, daarteg joar… n Flink vraauluu wicht, doar waist nait van. k Zag der eerst as de dood tegen aan as dij zusters mie wassen mozzen, mor as zai t dut vin k t aal zo slim nait. Ze is zo zaacht nè. k Wait aal nait hou t is…
Mor vertel mie ais gaait Hennie verder, wat scheelt ter ainlieks aan. Doe bist nait hail monter vandoag, prakkezaaierst wat aargens over? Vertel mie t din mor jong, ik bin nou ja gain vrumde meer veur die. Hest wènst van hoes? Tou mor, zeg t mor. Zò is t ook ja niks, foi kerel, kop nait hangen loaten. Nog n dag of wat en kist weer noar hoes goan.

Dat is t juust… och, wat dut t ook of, kin toch niks van kommen.
Woar kin niks van kommen, vragt Hennie verder. Tou toch jong, proat die ais oet. Doe hèst wat, dat heb k al wel laank schoten. Laagst mie nait oet as k die t vertel?
Die oetlagen? Kerel, hou komst ter bie! Doar kikst mie toch nait veur aan wel?
Nee, dat is ook zo… mor t is zo stoer wicht! k Mout mie ja schoamen en dat mou k. Kiek ais, dij swaarte zuster dij hier net langs kwam staait voak n zetje bie mie te proaten. Ze komt van t Knoal het ze mie verteld. Heur ollen binnen ook boer, n flinke ploats leuf k.
Ze is t hier ainlieks zat, mor ze het ook gain zin om weer thoes te kommen. z Is verloofd west, mor dij jong van heur het heur zitten loaten.
Om kört te goan, ze wil wel traauwen ducht mie. En nou Jurrie en doe t kloar hemmen haar ik docht dat ik… Nou ja, begripst mie wel. Wat ducht die wicht, zo k heur wel vroagen duren? Dit is nait vol te hollen. Dag en nacht heb k dat wicht bie de kop.
k Sloap ter s nachts nait van. Tou wicht, hou denkstoe der over…

Hennie mout alles eerst even verwaarken. Doar is de gört al goar, net wat ze docht het. Hou krigt ze hom der weer of, want dat t toch niks wordt het z al wel laank deur. Mor ze kin hom nait veur de kop steuten, din zol e nog daiper in put kommen. Wait zai der van Elzo hou of ter veurstaait bie die? Het ze misschien n beetje aanlaaiden geven?

Och, dat nait, mor z is altied hail oareg tegen mie. Mor nee, ze het naargens aanlaaiden tou geven. Mor k wol t zo geern wicht, din was ik straks nait zo allain as ie traauwd binnen.

Allain Elzo? Dat worst nooit en dat waist ook wel. k Zörg net zo goud veur die as veur Jurrie, doar huifst gain zörg over hemmen.
Jô, da s goud en best, mor s nachts en zowat hin bin k toch altied allain.
Nou, dat bist nou toch ook?
Jô, dat wel, mor e… nou ja, t dut ook niks aan de zoak of. Waist nait haalf hou n laive zuster dat t is.
Waist wat Elzo, ik zel ais mit dij zuster proaten, hou liekt die dat tou?
Nee!! Dat nooit, nee wicht, dat mou k zulf doun. Mor k duur nait recht. Hou dee Jurrie dat dou ie mekoar veur de eerste keer zaggen?

Dat dut niks aan de zoak of. Het gaait nou om die en nait om dien bruier. Zowat kinnen vraauluu onder mekoar beter regeln. As ik wait van hou of wat din kist doe ja verder wel mit heur proaten. Wacht mor, loat dat mor aan mie over.
Nou, tou din mor… hai, wat is t ook ja n boudel.

As de zuster even loater weerom komt holt Hennie heur even stoande en lopt din mit heur tou deur oet. Elzo duurt aal nait opkieken, zò schoamt e zok.
Hou zol dat ofkaalven? Kerel, kerel, wat is t ook n mooi zwaart zustertje. Stel joe veur… zoain dag en nacht om joe tou… om joe te schoedeln… dèr!

Even loater komt Hennie weerom. Ze het heur plicht doan en goud doan ook. Aan heur gezicht kin Elzo al wel zain hou of ter biestaait. Verloren!
t Muit mie jong. k Heb doan wa k kon, mor t mog nait zo wezen. Mor doe bist ook n mooie. Vertelst mie dat ze nait verloofd meer is en zai vertelde mie net dat t al laank weer veur mekoar is. Mor t is mor goud ook jong, want t is n wicht van niks, dat heb ik al wel vernomen. Zet die doar mor gaauw overhin, da s t beste wast doun kist. En dij zuster krigst nait weer te zain, dij gaait noar n aandere ofdailen. Elzo let zok versloagen nog daiper in t kuzzen wagzakken. Hai kin t ja nait leuven, mor Hennie zegt t ja en dij logt nait…

Nooit zel Hennie de Boer vertellen wat ze mit dij zuster besproken het. Al hèt ze tegen hom ook n beetje logen, t was veur hom in elk geval t beste zo. Zo n zuster ook, wat haar z hom mooi opdraaid… Mor zo gaait t as olle jonges op vrijersvouten kommen.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Ol Meer het ter nait veul zin aan en Jurrie mout hom aalgedureg n beetje aanpittjen aans komt e haildail nait veuroet.
Stoer het e t aans nait, want t is lichte grond en ploug glidt ter makkelk deur. t Vaalt Jurrie ook nait tou, want hai is t boerenwaark nait meer wènd. Hai het t zwait veur de kop stoan en aalgedureg mout e even poesten. n Daimd of wat staait nog op stoppel en dat mout neudeg om, veur vorst invaalt.

t Lopt Jurrie ook niks mit. t Duurt mit Elzo laanger as verwachten was, omreden wond nait best weer dicht wil. Hai is al n moal of wat mit dat nije goud inspoten en doar is t nait minder van worden. Hennie gaait mainstied even noar hom tou want Jurrie kin nait best vot. t Waark op ploats mout ook deurgoan en doar is leste tied nait veul aan doan.

Knotnerus het hom al n dag of wat hulpen, mor dat luip ook spoak op n duur. Ze kinnen gain vree hollen. Ol boer mag geern wat nittjen en doar kin Jurrie min tegen. t Is zo ver kommen dat e boer mit kwoaje kop wegstuurd het en nou staait e der weer allain veur.

Sambo komt ook aalgedureg ais kieken mor dij paast wel op dat e gain voele handen krigt. Dij kin der mit zien vodden en zowat hin wel kommen en woarom zel e zok t din drok moaken. t Weer is der de leste doagen nait beter op worden. t Is ale doagen regen en mainste oavends komt Jurrie deurnat van t laand.

Mainstied moakt ze zok din mor n beetje stoetenbrij kloar, want t is hom ainlieks teveul waark om eten te koken.
Nee, het vaalt nou tou as je der hailemoal allain veur stoan. Vot toch peerd, vot din toch! t Peerd krigt weer n klets mit lien, mor veul helpt t nait. t Is net of ol Meer aanvuilt dat ter n aander achter hom lopt, want mit Elzo ging t altied oareg nuver, alhouwel nait haard.

Donderkoater nog aan tou, vot toch peerd. Ik zeg: vot toch!
Hai man, wat zetten ie ter ja bie!
Ho! Dat huift Jurrie mor ainmoal te zeggen, want doar wil t peerd wel noar lustern.
Jurrie kikt ais achterom wel der nou weer is. Hai het nait vernomen dat ter ain achteroet kommen is.
Gommes doagen Bosker, binnen ie doar? Is der wat bizunders? Jô, der is net opbeld oet stad. Ie kinnen bruier mörn weerhoalen, mor t was t beste zeden ze dat ie mit auto kwammen, want Elzo mout nog n beetje kaalm aan.

Nou, din wô je bedankt veur bosschop. Bin k joe nog wat schuldeg?
Nee man, da s wel in orde. Mor vertel mie ais van Dam, wanneer goan ie ainlieks traauwen. d Ain zegt dit en d aander dat, mor t rechte wordt men nait gewoar. En dou k hier hinmos docht ik: nou zè k van Dam zulf ais vroagen, want aal dat getwaauwel van n aander wor k ook zat van. Nait dat k nijsgiereg bin, mor nou der toch over proat wordt, wi k ook geern t rechte van de zoak waiten. Ie kriegen n hail schier wiefke heb k heurd? Sambo haar ter in t scheerhoes over en dij snaarde der nog al wat van.

Kiek ais Bosker, k wol der ainlieks nait over proaten, mor nou ie mie zo op de man of vroagen mag k mie nait stil hollen. Wanneer ik traauwen goa wai k zulf nog nait, mor hail laank zel t wel nait meer duren. Zo gaauw as Elzo weer n beetje baineg is goan wie onder de geboden en din zel t ook gaauw wezen.

Zo, zo, zo! zegt Bosker, zo gaauw al. Och, t is beste ook mor van Dam. n Hoesholn zunder vraauw is niks, dat zeg k mit joe. Mor as k eerlek wezen mag, k haar t toch nait achter joe zöcht. t Is n hail oaventuur en dat is t. Mor komaan, k zel zörgen da k weer bie de vraauw kom, k heb mie al te laank ophollen onderwegens. Dus, din hoalen joe joen bruier mörn wel weer nè?

Dat komt wel goud Bosker en van haarten bedankt hur!
Doar nait veur van Dam, t was mor n klaine muite. Nou, eerst gegroet en beterschop mit joen bruier.
Eh Bosker, wacht nog even! Zollen ie nog wel even n bosschop veur mie doun willen in t loug? Ie kommen der toch langs en ik mout ter n apaarte raais om moaken.

Zeker wel man, zeg mor wat ter te doun is.
Rie even bie timmerman Mulder en vaarver Blaauw langs en vroag heur of z even bie mie kommen willen. t Spul mout hier onder handen nomen worden.
t Komt dik in orde van Dam, k zel bosschop doalek overbrengen.
Jurrie bedankt hom nog ais weer en din stapt Bosker op.

Zo ol, nou vot mor weer. Tou toch peerd, vot din toch! Ol Meer zet zok schrap en doar gaait weer hin.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Roulf Slagter ridt hail stoareg weer op hoes aan. Hai is net van t zaikenhoes kommen en as t aan hom lag wol e wel geern n beetje haarder, mor hai het Elzo van Dam in woagen en dij is nog nait recht weer op kloeten, zodat e doar reken mit hollen mout.
Elzo ligt loi achterover in kuzzens en Hennie de Boer zit noast hom en steunt hom zoveul as ze kin.
Jurrie, dij de raais ook mitmoakt, zit noast Roulf veurin en zo is woagen mooi ofloaden.

Is gainain zo bliede as Elzo. Noa dat geval mit dij zuster was e meer as zat van dij zaikenhoesluchtjes en hai het niks doan as soezen of e nog hoast nait weer noar hoes mog. Mor zo is ter din toch van kommen en hai vuilt zok as n mug op mizze in de zaachte kussens mit schoonzuster noast hom. Nou ja, t is nog gain eerliekse schoonzuster, mor der scheelt toch nait veul meer aan.

Ook Jurrie schoeldelt zok aalgedureg ais, zò bliede is e. Och man, wat was t ook n geknooi. Ale doagen allain en overaal tougelieks mos e wezen. Hai zicht ter glad hoamel oet en dat is ook gain wonder, want zien nat en dreug kreeg e nooit op tied. En der is nòg wat woar e bliede om is.
Omreden Elzo eerste tied nog kaalm aan doun mout het Hennie onnaaiert dat ter ainlieks hulp wezen mout en wel kin dat beter doun as zai?

Der is eerst nog n bult te doun west mit sloaperij, mor da s ook veur mekoar kommen.
Vrouw Blaik, dij toch allain is, het heur nachtverblief aanboden en dat het Hennie dankboar aannomen.
Overdag kin ze bie jonges blieven en s nachts gaait ze din noar t ol mins.
Heur boudel in stad het ze aan buren overloaten en zodounde is alles nuver regeld.

Gain wonder dus dat z almoal bliede binnen. Roulf Slagter wordt ook al aanstoken want hai begunt n deuntje te zingen. Roulf kin nait mooi zingen, mor wel haard. Wies kin e ook nait best hollen en as ter goud opaan komt het e ook muite om de woorden oet mekoar te hollen, zodat t ainlieks naargens op heurt. Mor hai zingt en dat is t vernoamste.

Noa t daarde laidje zegt Jurrie: Vertel mie ais Roulf, wat zingst doar ainlieks.
Kiek ais, zegt Roulf, dat wait k ainlieks zulf nait goud, mor k leuf dat n Engels laidje is.
Engels? vragt Jurrie verwonderd, mor mien laive man, doe kist toch gain Engels.
Nee, zegt Roulf Slagter, proaten nait, mor zingen wel! Snapst hom?
Jurrie snapt ter nait veul van mor t zel wel zo wezen denkt e en holt zok ter verder over stil.

Zo rieden ze nog n zetje kaalm deur en din binnen ze al gaauw in t loug. Gommes doagen, zegt Elzo inains, wat is t toch mooi bie ons. k Wol veur gain geld tou in stad wezen, k ging der dood ducht mie.
Dat zel wel goud kommen, gooit Roulf der tussen deur, mor dat gaaist hier ook! Mor hest geliek Elzo jong, t is ook mooi bie ons. Veuraal as je dij boerenploatsen bekieken. Kiek dij ploats nou ais woar wie nou op tou rieden, wat n kaptoal spul nait!

Jurrie knivvelt mor wat, want ze rieden net loan op.
Roulf het de gek ter mor mit, mor hai zol mit gain mins ruilen willen. t Is naargens beter as onder t raaiten dak van heur old nust. Mor wat is dat? Wat hangt doar aan lindeboom?
Mien laive tied, zegt Hennie, vlaag hangt oet. Da’s veur die Elzo jong, most ais kieken. Mor wel zol in vredesnoam dij vlaag oethongen hemmen?

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

t Antwoord let nait laank op zok wachten, want as auto goud en wel stilstaait komt de doader om houk zetten. Hou vindt e t oet, dij vorrejeude. Want t is vanzulf Sambo weer.
Nou zai toch ais aan, hai het slipjas der bie aan en och laive tied nog aan tou. Hai het hoge zieden der bie op. Gruin van olderdom, mor t dut niks of, t is n hoge houd. Hai het n bos bloumen onder aarm. Gain klain boeketje, nee man, n haile vracht. Alles wat mor op n bloum leek het e bie mekoar zögd en zo staait e doar hail defteg te wachten.

En… och minsen wat n toustand, hoan het n grode strik om haals. Wel wait wat e nog meer omhaans had het, want as hai ainmoal aan de gaang is holt e nait weer op.
Elzo krigt ter benaauwd van. Hai kin hoast nait lagen, want din dut wond weer zo ofgemieterd zeer, mor hai mout wel!
t Is ook gain gezicht, eerlieks nait.

Roulf Slagter stapt op n duur mor oet, want as e zitten blift doun koaken hom net zo goud zeer.
Jurrie schoft ter aan aander kaant oet, óók al van streek.
En woar is de kroamvraauw, vragt Sambo as Jurrie veur hom staait. En eh… hou is t mit t potje? Alles goud hoop ik?

Mor din is t ook doan mit de flaauwe kul. Mit mekoar helpen ze Elzo in hoes.
Jurrie rekent mit Roulf of en Hennie zet kovviewoater over.
Sambo het vanzulf t hoogste woord. Wat dij wel nait beleefd het, doar binnen inden van weg.

Elzo zegt op n duur dat e zok stilhollen mout, want hai kin t nait langer volhollen.
Ze binnen goud en wel op streek as der roupen wordt van : Volk!
Achter mekoar kommen timmerman Mulder en vaarver Blaauw der inlopen om te heuren van hou of wat.
Dat komt mooi oet, omreden Hennie der ook bie is en dij het vanzulf ook nog wel t ain en t aander te zeggen mit t oog op t oetbesteden van de verbaauwerij.

Papieren kommen der bie op toavel en doar gaait hin. Sambo gooit ter asmis n zet tussen deur, mor verder gaait t hail kaalm tou.
Jurrie schrikt zok hoast n oap as e heurt wat hom alles zo ten roegsten kosten mout.
Donder Detje nog aan tou, dat is gain kataai. Doar is ja hoast gain biekommen aan.
Mor as e heurt hou t spultje worden zel ( Hennie doktert hom dat nuver veur ) bekikt e t toch aans.

Joa jong, zegt Sambo, doe most ook reken hollen mit dien kinder loater.
Jurrie is nait gaauw verlegen, mor nou schut hom kleur toch oet. Hai, da s ja gain proat geliek. Stel joe veur…
En wanneer kin je begunnen, vragt Jurrie, k wil t spul laist zo gaauw meugelk veur mekoar hemmen, want nou ja, ie begriepen mie wel.

Timmerman Mulder kin t ainlieks nait best bezetten, mor as Hennie hom even laif aankikt tapt e al gaauw oet n aander vatje.
Vaarver Blaauw wil ook nog wat zeggen. Mor as Hennie hom even over houk aankikt begunt e te stuttern.
Blaauw is nog vrijgezel en nou nait bepoald driest bie vraauwluu. Dat, hai kikt mor gaauw aander kaant oet en morrelt wat van: Aander week vrouw… ik bedoul… eh juvver… ik wol zeggen…

Net wat ie zeggen, zegt Sambo. Dij vaarvers kinnen der asmis zo dulek mit veur n dag kommen.
Nou, din eerst gegroet, zegt Blaauw. Hai wol ainlieks nog wel t ain en aander vroagd hemmen, mor t wordt hom nou toch te benaauwd.

Soavends lopt Jurrie mit doemen achter t vestje t spul ais bielaangs en as e n haalf uur loater zien Opoeoeoe… der weer oetdraait is der gain gelukkeger man op wereld. Want hai dreumt… Och nee, wat dut t ook of wat e dreumt.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Doar wor je toch gewoon tureluurs van, onnaaiert vaarver Blaauw as e veur daarde dag bie de van Dam s over deel is. t Liekt wel of ze van t old nust n pelies moaken willen, zoveul fiebelekwenten hemmen ze. t Gaait hom om de verdainste, mor aans wol e der gain dag langer wezen.

Timmerman Mulder is der eerst n dag of wat west te haaistern. Boetenom mout ter nog van alles doan worden, mor dat het e mor eerst oetsteld. Hai het koamer mor eerst veur mekoar moakt, want doar was t mainste verlet om. Blaauw mag wel geern n beetje kwedeln mor as der deurlopend ain is dij joe op vingers kikt, krieg je oareghaid ter wel of.

Jurrie is noar t Gruine Kruus west en het n ligstoal veur Elzo hoald. Dij staait nou stoef bie kaggel en doar ligt Elzo nou de haile dag wat te kieken. Hai komt nait tou koamer oet, of hai mout al n neudege bosschop hemmen. As dat t ainegste nog mor was kon Blaauw der vree mit hemmen, mor Jurrie komt asmis ook nog even te broasken en nait te vergeten dat wicht, dij Hennie. Laive tied nog aan tou, dij wait wel hou ze t hemmen wil. t Ain is nog nait kloar of t aander het z al weer in kop. Wel het t ooit op vioul speulen heurd, zò n nijmoodse boudel in zò n old keuterspultje.

Blaauw wil wel leuven dat Jurrie der doodongelukkeg mit wordt, want vraauluu en renpittjes binnen hartstikke duur. Mor toch… kerel as dat wicht joe goud aankikt krieg je n kloet veur keel. Hou is t in de wereld meugelk dat zo n olle knapzak nog zo n jonk wiefke aan hoak sluig.

Jurrie lopt de haile doagen te nuuntjen of te floiten. Wat wòrdt t n mooi spultje. As Hennie heur meubels der ainmoal stoan is t n pelies in t klain, dèr! t Gaait Hennie ook meroakel noar t zin. Ze krigt ter aal meer oareghaid aan en ze wol veur gain geld tou weer noar stad. Jurrie is n bovenste beste en ze haar nooit docht dat dij olle guut nog zo flikflooien kon. t Wordt heur bie zetten aal te slim, want as ze Jurrie geworden luit kreeg ze nooit op tied t eten kloar.

Mit Elzo is t nait zo best. Hai blift mor sukkeln en dokter zegt ook nait veul. Al wol e ook weer aan t waark, t kon toch nait. Hai blift mor slap en hoamel. t Eten wil ook nait recht, alhouwel hai nog nooit zo lekker eten op toavel zain het. Nee, Elzo ligt t laist mor n beetje in stoul bie kaggel. n Beetje proaten mit Blaauw gaait nog wel en dat kört dag wat. Blaauw het bie hom in dezulfde klas zeten en doarover hemmen ze vanzulf n bult te vertellen. As Blaauw ainmoal op streek is, kin e wel aalvot deurproaten. Hai kin der asmis zo guteg mit veur n dag kommen, benoam as e over zien dainstied begunt. Din haauwt e mit vaarfkwast, net op dij t helpen kin. Want dij dainstied… Laive tied nog aan tou, wat haar e doar n grode hekel aan. Schaiten haar e nait kènd mor eten… Vief dikke borden vol snert gingen der makkelk deur en din zee t leste nog plomp! Want dat konden ze onder dainst, snert koken.

Ik lag in Millingen, begunt Blaauw, dou ik op n mörn bie de kompieskommandant kommen mos. Dat was n haile dikke kerel en… Net wa k docht haar, de soldoat is weer aan t woord. Mit dizze woorden komt Sambo koamer in. Zo jongeluu en hou gaait ter heer? Kerel Blaauw, wat mokstoe der n mooi spultje van. k Goa mörn votdoalek achter n wief aan, dat is ja meroakel spul.

Mor eh… wa k zeggen wol en nait laigen, ik heb heurd dastoe ook n beetje scharrelderij hest, Blaauw? Wat? Ik zol eh… Blaauw draait zok in ainmoal om en kikt Sambo aan. Nee, dou nou mor nait ofst naargens van waist, ze hemmen die al n moal of wat trappaaierd. Der wordt al over proat in t loug. Nait dat ze der kwoad van zeggen, mor men het ter toch over.

Jô, komt Elzo hom in muit, ik heb t r ook al proat van heurd. Dokter was hier guster en dij smoesde ook al over Blaauw zien scharrelderij. t Binnen almoal leugens! k Zit altied bie t ol mins thoes en doar komt bie, dij verkeren is al laank weer oet! Zichst nou wel, gaait Sambo verder, der is toch wat van aan west. Nee jonkje, kroep nou mor nait bezied achter bozzem, dat helpt die toch niks. De bewiezen binnen der ja. Binnen wel viefteg man dij die zain hemmen mit dat wiefke.

Woarzo? Blaauw zit op kast en doar mout Sambo hom net hemmen. Hai mag toch zo aibelse geern nittjen, dij olle struner. t Haile verhoal het e bie zien gat op bedocht, mor nou Blaauw zok ainmoal bloot geven het tamboert e vanzulf deur.
Jô, dat kin k vanzulf ook nait zeggen, want ain het die hier zain en aander doar weer. k Leuf vanzulf ook alles nait wat minsen proaten, mor der zel toch wel wàt van aan wezen. Mor t dut niks of jong, t is minselk.
Mor vertel mie nou ais, wie hemmen ter toch net over, wel is ainlieks dat wiefke woar ze die mit zain hemmen.

Nou ja… nou ie t toch waiten dut t ook niks meer of. Kiek, k heb wel n zetje verkeren had mit, nou ja… mit Lupkien de Groot, mor dat is nou weer oet. Ze dus der nait opaan, zee ze.
Wàt?? Mit Lupkien de Groot? Din hestoe dat nait goud aanpakt Blaauw jong. Man, dat wicht is ja stoapelgek op die. k Zel die vertellen, k heb ter guster nog n pongeltje vodden weghoald en dou vertelde ze mie zo tussen neus en lippen deur dat ze wel geern vrouw Blaauw worden wol. Jong nog aan tou, k mag hièr blind worden as t nait zo is!

Mit dat e dit zegt slagt e zok op borst. Elzo het t wel deur, mor Blaauw nait.
Zee ze dat eerlieks? Dat ze wel eh… hou zeden ie dat ook weer?
Zai zee dat ze wel geern vrouw Blaauw worden wol, haile geern. Dus ie dochten dat ik…
Wis en woarachteg, ze wacht nog altied op die. Mor zai het zo onnaaiert: zulf was ze mor n arbaiderswicht en nou ja… doe bist de eerste de beste òòk nait! Vaarver mit n beste zoak en n nuvere sìnt op spoarbaank, dat doar keek ze wel n beetje tegen op. Blaauw jong, wat ik die zeg, der is gold veur die te groaven. Zwaarte Lupkien, man, n bloum van n wicht! Waist wat? Ik goa der verdikke zulf op of! k Bin laank genog allain west. En doalek, k heb nou de smoak te pakken!

Hail kaalm lopt e tou koamer oet en pakt zien fiets. Mor hai is nog nait bie daam of der snort hom al ain veurbie. Blaauw ligt veurover op t stuur. Hai is in bloot bezoen, verlust pet onderwegens, mor ridt as n gekke deur. Asmis kikt e even over scholder, mor Sambo zörgt wel dat e aalvot n meter of wat achter blift.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

En zo zicht veldwachter Kroeze baaide manluu deur t dörp vlaigen. Wa s dat? Doar mout e bie wezen! Der achter aan!

Veldwachter Kroeze kin zien waark mainstied wel op slovven of, want zoveul is der in t dörp nait te doun. Moord of doodslag kin e allain mor van heuren zeggen en às der nog ais stolen wordt, din blift bie n poar knienen of n stuk of wat ol hounder.
Asmis mout e s oavends bie n feest of zowat hin nog ais optreden, mor nee, drok het e t nait. Nou ja, hai mout zien plicht vanzulf doun en zo krigt e of en tou ain in t boukje.

Veul beleeft e dus nait en hai kikt ook oareg roar op as e vaarver Blaauw in bloot bezoen deur t dörp vlaigen zicht mit Sambo, de vorrejeude achter hom aan. Doar mout wat bizunders aan t haandje wezen, dat kin nait aans. Wel wait wat dij vorrejeude van plan is. Hai het Sambo nooit goud stoan, alhouwel dij hom nooit n strobred in de weg legd het.

Kroeze bedenkt zok din ook nait laank mor zet votdoalek de spurt ter in.
Stelmoaker Stainhoes, dij net in deur staait te kieken vlogt in hoes om zien spullen te hoalen, want der mout bepoald hier of doar brand wezen.
Geert Koeper, dij net mit fiets kloar staait om vot te goan, bedenkt zok nait en vlogt achter Kroeze aan. Wel wait wat ter te doan is, want zò haard het e veldwachter nog nooit fietsen zain, loat stoan vaarver Blaauw!
Jans van Timmern, dij zok net n klokje kopen wol, stelt dit mor even oet, want der is vast wat loos. Hai ropt Geert Koeper nog achternoa, mor dij het t veul te drok om beschaaid te geven. Zodounde springt van Timmern mit n zwaai op fiets en rie je nait zo hèje nait, zet de spurt ter in.

Vaarver Blaauw ligt nog aalvot aan kop. t Zwait lopt hom tappelings bie de kop deel en hai poest as n meulenpeerd. Mor opgeven, nooit ja! Hai wol nog laiver deelvalen as zok t kees van t brood ofeten loaten deur zo n kwakzaalver. Lupkien is veur hòm en doar mit oet.

Haalve nachten het e wakker legen om dat wicht: schraifd het e wel ais, schraifd as n kind! En nou e dè kans het mout e der biewezen, zo gaauw as e kin. Want dij Sambo môje ook nait wegpoesten, dij het al meer vraauwluu de kop gek moakt. Zo haalfmaalachteg as e ook is, Sambo is n wievedaif as gain ander.

Dat Sambo der gain spier van maint komt aal nait bie Blaauw op. Tied om te prakkezaaiern het e ook nait had, want Sambo was net zo gaauw vot as dat e t zee.

Zo, haalfschaaid het e te pakken, nog even deurzetten. De man, dij alles omhaans had het blift studdie n meter of viefteg achter vaarver aanfietsen. Donderkoater, wat ridt dij kwast aldergloepenste haard, doar is ja hoast gain biekommen aan. Toch mout e deurzetten, aans is lol der of. Blaauw ridt hou laanger hou harder en Sambo mout, of e wil of nait, ook wel n beetje meer gas geven.

Touvalleg kikt e even over zien scholder en din wait e nait wat e der van denken mout. Even achter hom ridt Kroeze en doar weer achter kommen nog n man of wat en almoal rieden ze as gekken.
t Duurt even veur Sambo deur het wat ter te doun is, mor din is de boot ook hailemoal aan. Laive tied, zowat het e nog nooit beleefd. Kerel nog aan tou, dat kin n bak worden. Nou volhollen! Al ridt dij vaarver ook nog ainmoal zo haard, Sambo dut ter nog n schepje bie op zodat e vlak achter hom komt.

Blaauw heurt dat Sambo vlak achter hom is, mor hai gunt zok gain tied om achterom te kieken. Hai komt asmis as n echte renner even van t zoadel of om meer kracht bie te zetten, want winnen mout e. Nog twijhonderd meter, nog honderd…
Hai is der hoast. Blaauw bit op tanden, hai kin hoast nait meer. Bie t hoes van Lupkien gunt e zok gain tied om zien fiets fesounlek hin te zetten. Hai gooit hom tegen heeg aan en vlogt noar deur. Hai het klink net te pakken as Sambo ook ofstapt en hail kaalm achter hom aankomt.

Mien gommes, wat zevve nou beleven, vragt Lupkien as ze op Blaauw zien rouperij noar deur komt. Eh… (n poest en n zucht) is dat woar dastoe… (weer mout e even oam hoalen) eh… hestoe zegd dastoe geern vrouw Blaauw worden wost? Zo, t is der oet!
Lupkien wait nait wat ze der van denken mout, benoam nait as Sambo ook noar deur komt en even loater Kroeze van zien fiets stapt en van Timmern en Koeper in de verte fietsen of heur leven der van ofhangt.

As Blaauw even om zok tou kikt wordt hom t gruin en geel veur ogen. Wat zel e nou beleven? Kroeze, van Timmern, Koeper en doar kommen nog n stuk of wat aanfietsen. Wat mouten aal dij minsen wel… Is e nou gek?
Wat is hier te doun, vragt Kroeze as e bie deur is.
Dat vroag ik mie ook of, zegt Lupkien. Wat mouten aal dij kerels wel en din pelitie aan deur, ik mout mie ja schoamen!

Eh… ik…, stuttert Blaauw, ik eh… vroag hòm mor! Mit dat e t zegt wist e op Sambo.
As ik mie din even heuren loaten mag, begunt Sambo, din wo k mor even zeggen Lupkien wicht, da k dij kaggel toch mor hemmen mout woar k om west bin. Hai s wel wat te duur, mor afijn, doar kom k ook wel weer over hin.
n Kaggel, vragt Blaauw haildail oet stuur. n Kaggel!!!! en doe zeest…
Nou, helpt Sambo hom, wat zee ik?
Niks, zegt Blaauw en moakt dat e votkomt. Nou het e deur dat dij vorrejeude hom weer veur de gek had het en t is n hail aandere vaarver dij weer noar zien kwastjes en zien vaarfpotten gaait…

Aan de achterblievers vertelt Sambo hou de zoak zok toudroagen het en allain Lupkien dut deur mit n smak dicht, want aandern hemmen lol. In t scheerhoes is t de haile dag feest. Kees Maaier krigt ter koeltjes van in wangen en dàt zegt wat! Mor der is ook nog aans wat om over te proaten, want smiddoags vertelt bakker Mousker dat e persoonliek van Elzo van Dam heurd het dat Jurrie mit Hennie de Boer onder de geboden goan is en dat hai t gebak veur bruloft levern mag!

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

As Sambo mit zien stoomfiets van t haim ofridt zicht e van verren al dat ter ain veur hom aanlopt dij e kin, dij e hàil goud kin.
Laive tied, as dàt ol taande nait is, mag hai n bok worden. t Ol mins is zeker net mit bus aankommen en wil bepoald noar neefkes tou.
Nou, doar zel t jonges ook niks op aankommen, want t ol mins het al genog ielinne teweeg brocht mit heur steukelderij.

Tied om verder te prakkezaaiern het Sambo ook nait, want din ridt e al vlak achter heur. Onverwachts drukt e op zien hoorn en t ol mins, dij niks in de goaten het, krigt hoast n flaauwte van schrik. Wel laive tied, doar hèje mien laiverd ook ja weer, zegt Sambo as e noast heur stilholt. Doe dikke deugenait dast bist, mostoe n ol mins zò schrikken loaten? Ze mozzen t verbaaiden en dat mozzen ze! Hai foi, de bainen trillen mie ja onder t gat!

Ie willen zeker noar joen neefkes tou nè? Wait je wat, ik zel joe wel even op stee brengen. Stap mor achterop, duo is groot genog. k Haar nog laiver…
Dat wost zeker wel nè, ik achterop en doe mor jikkern. k Heb gain verlet om die, goa doe mor noar diens gelieken en loat n ol mins mit vree!

t Ol mins stekt heur mummelmondje spits veuroet, trekt heur zwaart houdje nog wat vaster op kop en stapt weer deur. Zò n vorrejeude, wat zol e wel mainen! Hai het Jurrie op riddel kregen, zài zel wel beter oppazen. Sambo ridt heur mit n beste gang weer veurbie en stekt haand nog even omhoog.

Gain drij menuten loater staait e bie de gebroeders in koamer. Hennie, dij drok aan t haaistern is, het ter niks mit op om zo n proatjemoaker al weer op verziede te kriegen, mor ze kin hom toch slecht weer votsturen. Nee Hennie, kiek nou mor nait zo zwaart, ik goa vot weer weg. k Wol allain mor even zeggen dat je verziede kriegen.
Verziede, vragt Hennie? Mien laive tied, wel kin dat wel wezen. Lokst zeker weer, want k zol nait waiten wel bie ons kommen kin.
Nee, nee, ik laig nait, dat dou k boetendes nooit, mor nou hailemoal nait. t Is slim genog da k t zeggen mout, want zel joe der niks op aankommen. k Heb teminzen al pruddels van heur had en h heb gain twij menuten bie heur stoan.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Taande toch nait? schrikt Elzo.
Krekt zo, zegt Sambo. De vuurspijende baarg is in aantocht. Holt joe mor kloar want de barometer ston op störm.
Och gommes, zegt Hennie, ook dat nog! Mor din wait ik wel wa k dou, din moak ik da k votkom. Wel wait wat ze van plan is.
Dat most nait doun, zegt Jurrie kaalm. t Ol mins het leergeld betoald en ze zel veur twijde keer wel beter oppazen.
Ze zel wel even noar bruier kieken willen en din kinve heur deur nait waaigern.
t Is ook nait goud west davve heur nait schreven hemmen hou t mit bruier ging.
Nou, je waiten wat joe te wachten staait, zegt Sambo. Ik zel ais zain of der nog n cent te verdainen is. k Heur wel hou t oflopt. Tor kiek din mor weer.

Even loater stapt e op zien Indian en hai is loan nog mor net oet as taande in bocht van weg is. Ze stapt ter kregel over en ze kikt nait op as Sambo heur veurbie ridt.
Doar was ik, zegt taande as ze tou koamerdeur inkomt.
Even kikt ze koamer rond, din stapt ze noar Hennie, nemt heur kop tussen handen en geft heur n dikke smok.
Mien wicht, snokt taande. Meer zegt ze nait, mor t is ook genog. Heur stried, heur beter waiten, heur bliedschop, àlles legt ze in dizze twij woorden.

Hennie wait aal nait wat ze der van denken mout, zò verbalderaaierd is ze. Alles wat ze ook verwacht het, dàt nait. Even krigt ze n kloet veur keel, mor din is ze zokzulf weer.
Goa zitten taande, ie zellen wel muide wezen noa zo n raais. En wat zeg je nou van koamer? Is e nait opknapt?
Wonder, wonder, zegt taande. Doar hèje eer van, laive tied nog aan tou, wat is t hier mooi worden. Mor eh… hou is t din mit die mien jong?

Och… Zegt Elzo, t wil nog niks taande. k Bin nog zo slap as wat en k lig t laiste mor op ber. t Eten smoakt mie ook niks, alhouwel t nog nooit zo lekker smoakt het.
En jongeluu, gaait taande verder, wanner zel t nou wezen? Ie hemmen de spullen nou ja veur mekoar, dus woarom zèje nog langer wachten? Wie binnen guster onder de geboden goan, zegt Jurrie.

As alles mitlopt zel t de twij ntwingsten wezen. Hennie heur meubels kommen aander week en din zel Hinderk Lapke de gedienen en zowat hin wel kloar hemmen.
Zo, zo, zegt taande, da s nait maal. Nait da k ter wat mit neudeg heb, mor eh… slept Hennie hier nou ook al onder dak? t Dut niks of mor eh… nou ja, der wordt al genog proat mainstied, is t nait zo?

Dij slept bie mie, zegt Elzo, omreden ik s nachts nait allain wezen kin. Mor zeg t mor nait tegen Jurrie, aans wordt dij ook nog kwoad.
t Is wel goud taande, zegt Hennie. s Nachts bin ik bie vrouw Blaik en zo dag en deur hol k hier tou. Mor aan ain kaant het Elzo geliek. Hai kin s nachts ainlieks nait allain wezen en Jurrie is nait geschikt om woak te hollen. As ie hier nou ais bleven tot wie traauwd binnen, din kinnen ie op Elzo zien ber sloapen en din kin Jurrie wel n ledikant van t Gruine Kruus hoalen veur Elzo, want dij kin s nachts nait op zo n ligstoul sloapen.
As ik joe van dainst wezen kin, zegt taande, din wel groag. Thoes is der gain mins dij op mie wacht en kat is zo laank bie noabers.
Dat mout ter nog biekommen, morrelt Elzo, k bin nait seupel! k Kin mie best allain redden of docht je misschien da k n schone douk om hemmen mout s nachts. t Staait Elzo mor min aan dat t ol mins s nachts bie heur blift, mor doar denk e nog wel aans over…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

t Dörp is in rust. Ol torenklok het al n zetje leden twaalf uur sloagen en din ligt t mainste volk achter berdeuren. t Deugt ter ook niks! t Regent mor studdie deur en wind jagt over t veld as n haalfmaal.
Lanterens bie weg binnen net oet goan en t is nou krekt of wereld oetsturven is.

Hennie de Boer is om goud tien uur noar vrouw Blaik goan. Mainstied gaait ze eerder hin mor omreden taande der nou is, is t n beetje loater worden.
t Is nou dik in orde mit heur en taande. t Zat t ol mins nait op ain stee dat ze zo oetvoaren was en dat het ze zegd ook.
Nee, wat dat betreft is der niks te doun. Mor der was ook nog n aandere reden dat t zo loat worden is.
Elzo het de haile oavend liggen te kreunen van pien. Wond is zo’n beetje weer dicht, mor der zit bepoald nog aanswat, want zò slim is t ja nog nooit west.

Jurrie wol nog eerst hin om dokter, mor dou pien wat ofzakte is dat ter bie bleven. Elzo wil d r ook gain proat van heuren. Hai s veuls te baang dat e weer noar t zaikenhoes mout en doar het e tebak van.
Dat liggen doar is niks, mor laive tied, dij steertpan dij z asmis onder kriegen, doar mout e niks van hemmen. Hai foi, men is ja net n klain kind as men doar ligt. Ze wassen en hemmeln joe of je nog nooit wossen binnen en ze kommen mit de pot as t heur paast.
Nee, Elzo wil mor laiver thoesblieven as t aits kin. Mor recht rusteg is e der nait bie. Wel wait wat e weer onder leden het… dij pien mout toch aargens vot kommen.

Hennie is op n duur toch mor votgoan. As der wat gebeurt, is taande der ook nog. Dij is wel nait zo jonk meer, mor as t op aanpakken aankomt is ze der hailemoal. Jurrie het n ledikant van t Gruine Kruus hoald en zodounde kon taande op Elzo s ber sloapen. n Eulielampke staait op toavel en bedsteedeuren stoan open. Jurrie is al gaauwachteg in sloap kommen en hai kraait zien opoeoeoeoeoe… der oet of der niks te doun is.

Ol taande wuilt wat hin en weer, mor dat gaait mainst in sloap. Mor Elzo ligt glinwakker op t ledikant. Hai het op rechterzied legen, op linkerzied, op rug, mor t ain helpt zoveul as t aander. Hai kin nait in sloap kommen en zien ber is net n hondenust, zò het e rud. Hai het t zwait veur de kop stoan en zo waarm is t toch nait in koamer. Regen klettert tegen t glaas en wind giert om t ol spultje. Pien wordt weer aal slimmer en asmis kreunt Elzo t oet. Hai, wèèr zo n scheut. Mond vertrekt hom, zò bit e op tanden om t nait oet te gieren. Op n duur kin e t nait langer volhollen. Jurrie, Jurrie! Jurrie, wor toch ais wakker! Opoeoeoeoe!! t Is net of Jurrie ter om dut, want hai poest nog haarder as aans. Taande o !! taande, bin je wakker?

Eh… wat… woar bin k… o mien jong, ropst doe? Wacht mor, ik kom der al of. Hai foi, ik bin ja in sloap sukkeld en k wol aans wakker blieven. t Ol mins trekt zok aan berlichter omhoog, trekt heur nachtjak wat in t fesoun, slagt n omslagdouk om scholders en kropt oet bedstee. Even loater staait ze bie t ledikant. Hai mien jong, wat zwutst ja. Hest weer pien?
Dat huift ze aal nait te vroagen, want ze kin t aan Elzo zien gezicht wel zain. Stumper krepeert ja van pien. Roup Jurrie mor taande, dit in nait vol te hollen. De haile pokkel dut mie zeer. k Heb nog gain wenk in ogen had. Jurrie, Jurrie, wor toch ais wakker. Tou din toch sloapkop!

Jurrie knort ter om deur. Din mout ter hail wat aans gebeuren wil dij wakker worden. Op n duur gript taande hom bie aarm en schudt hom flink hin en weer. Jurrie blift in zien leste opoeoe stoeken, knort net as n zwien, vlogt in t in en kikt verbalderaaiert om zok tou.
t Duurt wel n poar tellen veur e goud en wel begript wat ter te doun is.
Mor as e heurt dat bruier weer zo n pien het, is e doalek glinwakker. Want Jurrie mag zo wezen as e wil, as ter goud op aankomt is e maal mit zien bruier.

Zulf is e altied zond en hai kin mor min zain dat Elzo lieden mout. Hai schut in loop omjazzen boksem aan en trekt n poar zokken om vouten.
k Wait t nait bruier- k wait t nait. k Heb n vrezelke pien, de haile oavend aal. k Docht dat t wat ofzakken zol, mor t wordt aal slimmer.
Ze k dokter even hoalen? t Is wel nait zo mooi midden in nacht, mor as t neudeg is din goa k hin. k Zel wel gaauw even op fiets hinvlaigen.
Nee Jurrie, gain dokter! Hai kin mie wel weer noar stad sturen en doar heb k t nait aan tou.
Mor wat din jong, doe kist hier zo nait liggen blieven, dat gaait nait.

t Kin wel remetiek wezen Jurrie, doar heb k al voaker last van had. Veur n poar winters heb k t ook zo slim had, waist t nog wel? Oh… wèèr zo n scheut. Asmis is t even vot, mor t komt ook vot weer.
Nou jong, din kin k dokter toch beter hoalen. Dij kin die wel n spuitje geven veur pien, din komst misschien wel in sloap. Taande wil die ook wel n poar kroeken kloarmoaken en aans goa k wat hoaver hait moaken in paan. Doar mit bruien mout meroakel helpen.

Waist woar ik al over docht heb, Jurrie? Astoe nou ais noar boer Joager gaaist. Waist wel, vrouw Blaik gaait ter ook hin. Dij kerel bestrikt joe noar ze zeggen en din trekt pien zo vot.
Niks weerd, begunt taande, k mout niks van zok kwakzaalvers hemmen.
Mor da s gain kwakzaalver taande, gaait Jurrie der tegen in. Man geft joe gain medesienen, hai hoalt joe pien mit zien handen of. Nee, t liekt mie nog nait zo gek tou. Mor ja, ik kin doar midden in de nacht toch nait aankommen.

As je slim pien hemmen helpt e joe wel, zegt Elzo. Oh… weer zo n scheut!
Tou Jurrie, goa nou even hin. Vroag of Joager votdoalek mitgoan wil!
Nou ja, zegt taande, as ie joen zin deurdrieven willen stel t din nait langer oet. Jong het t zwait ja veur de kop stoan van pien. Tou Jurrie, moak die kloar en goa hin. Ik zel ondertied n poar kroeken kloar moaken. Schaande dat je gain schoapen hemmen. Schoapekeudels in melk mout meroakel helpen, zee mien grootmoetje altied. Even loater ridt Jurrie deur de nacht, op raais noar Joager.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Doar is ain bie t glaas, zegt vrouw Joager as Jurrie veur de daarde moal aan t sloapkoamerglaas tikt het.
Eh… wat? Boer Joager slept nog haalf as zien vraauw t zulfde nog ais weer zegt.
Ain bie t glaas? Jô, nou heur k t ook. k Zel wel even kieken wat ter loos is.
In n roets is boer Joager tou ber oet. Hai schut gaauw n boksem aan, gript jaas van stoul of en gaait noar t glaas.
Wel is doar?
Van Dam, Jurrie van Dam! Zol ie wel even bie bruier kommen willen?

Wacht, ik kom wel bie deur, zegt Joager en even loater schoft e grondel van deur of.
Gommes van Dam, kommen ie doar midden in nacht aanzetten? Wat is der wel te doun?
Bruier Elzo komt om van pien. Hai s de haile nacht al in t in west en hai wil gain dokter hemmen. Hai s net oet t zaikenhoes kommen en nou is e veuls te baang dat e weer onder t mes mout. Nou hemmen wie heurd oet goie bron dat ie hail kloar wezen mouten bie zokswat en doarom wo k joe vroagen of ie votdoalek mitgoan willen, want bruier kin t nait langer oethollen.

Ja, t is n male tied, midden in nacht, mor wait je wat, k goa vot mit. k Zel mie even aanklaiden. Kom ter mor even in zo laank. t Is onder dak beter as boeten. Kerel, wat trekt t nog fien, nè? Zel wel vorst achter zitten ducht mie.
Vief menuten loater het Joager zok aanboid en din rieden ze mit heur baaiden deur t sloapend dörp.
Asmis zeggen ze n woord of wat, mor ze hemmen ainlieks nait veul zin om te proaten.

Taande wacht heur al bie deur op. k Bin bliede dat je der binnen, zegt t ol. Pien is wel wat ofzakt, mor t is nog lang nait in orde. Zo, din binnen ie dij wonderdokter? Mor eh… ie doun jong toch nait zeer nè? Stumper het al zo n pien!
Elzo veert op as Joager veur t ber staait. Wat bin k bliede man dat je der binnen.
t Vaalt nait tou, aalvot pien. k Heb de haile nacht al liggen te ruden.

Zo, zegt Joager, nou zevve ais kieken of ik kontakt kriegen kin. Blief mor rusteg liggen van Dam, dat is t beste.
Joager legt zien haand op Elzo zien haartstreek, gaait verder omdeel noar knij, rust doar even en gaait din weer omhoog. Ja, nou vuil k al wat! k Heb kontakt! Zòòò… Nou zel pien wel gaauw ofzakken.

Der gebeurt ainlieks niks en toch gebeurt ter ook weer n hail bult. Der ligt n glans op Joager zien gezicht, net of e in n aandere wereld leeft. Hai zegt niks, mor zien handen lieken aans as aans.
t Is krekt of der wat in hom is dat bie ons soort minsen ontbrekt of slept. Taande, Jurrie, Elzo, ale drij blieven doodstil ondertied dat Joager zien waark dut. En toch… der gebeurt wat!

Elzo zien gezicht krigt n aandere oetkiek. t Is net of hom der n last ofhoald is. Stil ligt e in t kuzzen… Langzoam trekt pien vot… t Is of t n aiweghaid duurd het as Joager weer overind gaait. Man het t zwait veur de kop stoan, mor toch kikt e bliede oet.
Ziezo van Dam, nou is pien wel vot nè ? Goa nou mor gaauw sloapen en as t weer slimmer wordt van week kom k nog wel ais weer.
Holt joe mor rusteg in de waarmte. t Leste heurt Elzo al nait meer, want hai is zo in sloap valen.
Op tonen lopen Jurrie en Joager noar deur en taande kropt weer onder t veren ber.

En wat ben k joe schuldeg, vragt Jurrie bie deur. Dat kinnen wie loater wel moaken van Dam, want k bin baang da k hier nog ais weer kommen mout.
Zol t remetiek wezen, vragt Jurrie.
Kiek ais van Dam, ik bin gain dokter mor as je mie vroagen din zo k zeggen van nait. t Liekt mie nait best tou, mor ik kin t ook wel mis hemmen. t Kin best wezen dat pien eerst weer n week of wat votblift, mor dat t weerkomt, doarvan bin k overtuugd. Mor komaan, k zel zörgen da k weer thoeskom. Mörn is t weer vroug dag. Din eerst welterusten!
Nou, din wôje eerst bedankt en wel thoes!

n Zetje loater ligt Jurrie weer achter bedsteedeuren, mor hai kin vot nait weer in sloap kommen. Joager het nait zegt wat zien gedachten wazzen mit t oog op Elzo zien kwoal, mor toch vuilt e wel dat t slimmer is as ze denken. Hai het zien gedachten der ook over goan loaten, mor hai wil der nait noar tou…
Dij kwoal kin t nait wezen, dat zol ja vrezelk wezen. Mor toch…

Jurrie, bist nog wakker?
Jurrie is doalek tou ber oet as Elzo hom ropt.
Wat nou bruier, hest weer pien?
Nee Jurrie, mor k mout even mit die proaten. Goa ais even bie mie zitten.
Kiek ais bruier, dou ik zee dat t wel remetiek wezen kon, wis k zulf wel dat t nait zo was. k Heb al voaker pien had, mor nooit zo slim.
Jurrie, k bin baang dat t kanker is. In t zaikenhoes deden ze ook al zo vremd, zo gehaimzinneg. Misschien kom k wel weer van ber of, wel zel t zeggen. Doarom Jurrie wo k geern dast mie nog n plezaaier doun wost. Doe en Hennie goan twij n twintegsten traauwen. Nou ik zaik ben hollen ie misschien gain bruloft en toch Jurrie, dat môje wel doun. k Wol zo groag mitmoaken. k Bin toch zo bliede jong dastoe Hennie krigst. Zai kin mie aan t inde brengen en as ik vot bin vuuilstoe dat nait zo slim. Nee Jurrie, loat mie nou even oetproaten. Ik wait dat ie al t ain en t aander regeld hemmen. Loat alles zo as t is! Dou net of ik zond ben, dat heb k t laiste. t Is misschien t leste wast veur mie doun kist. Wie hemmen ja roemte zat en doarom kinnen wie hier genog mit mekoar wezen. Prakkezaaier der mor ais over jong. Welterusten!

Stil gaait Jurrie weer op ber en as e der goud en wel ligt schraift e as n kind. Wat hai docht het, het Elzo zegd! Dus toch…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

As klok zes slagt is Jurrie van Dam al wel n moal of zes noar t hoeske west, zò zenewachteg is e.
Ze binnen mit mekoar op tied aan t sloapen goan en Hennie het veur ain nacht bie taande sloapen.
t Dee t ol mins glad goud en as Hennie nait opholn was, haar ze aal nacht deurkwedeld.

Om vief uur was Jurrie al in t ìn. Hai kon t op ber nait langer oethollen.
t Eerste wat e dee was klenderbladje ofscheuren. Twij n twinteg December! Wel n menuut of vief het e noar dij doatem keken, net of e dij goud in zok opnemen wol.
Joa jong, haar Elzo zegd, nou gaait ter op of der onder! Bist nait laank vrijgezel meer.
Jurrie haar hom gain beschaaid geven, was noar achtern lopen en haar bie ol meer alles nog ais deeg overdocht.

Zol der wel n gelukkeger mins wezen as hai? Mor toch… mor toch… op aal dat mooie lag weer n lelke domper.
Bruier Elzo wer bie dag minder. t Wol haildaal niks. Hai wer zo hol-ogeg en zag der net oet as n geep.
Nee, wat dat betreft was der nait veul oareghaid aan.
s Oavends haar e der nog ais weer mit Elzo over proat, mor dij huil vout bie stuk. Der mos bruloft kommen en nait aans.

Zevve eerst even kovviedrinken? Jurrie schrikt op oet zien miemeroaties as Hennie hom ropt.
Taande zit al kant en kloar achter toavel. t Olske vrift aal mit buusdouk onder neus.
Dij is óók al n beetje ààns as aans.

Mo k mie al kloarmoaken, vragt Jurrie as kovvie inschonken is.
Hou komst ter bie jong, zegt Hennie. Hest ja tied zat. Nee, wie doun t kaalm aan. Waist wat? Poets dien schounen mor even, din hest in elk geval wat te doun en din kinnen taande en ik t aander spul n beetje kloar zetten. Elzo mout mor n beetje toukieken of alles goud gaait.

Elzo knivvelt mor n beetje. Hai holt zok meroakel en is ainlieks de ainegste dij kaalm blift.
Wat het koamer n aander gezicht kregen! Vaarver en timmerman hemmen heur best doan en nou Hennie heur meubels n ploats kregen hemmen, is t n lust veur t oog. Ol klomkaggel, knopstoulen en nog meer olderwets spul het Sambo weghoald. Dij olle guut het ter weer goud mit had.

Jurrie wol eerst nog aan t pangeln, mor doar wol Hennie niks van waiten. Sambo haar wel t ain en t aander verdaind ducht heur en doar ging Sambo volkomen mit akkoord. Loat mie dat olderwets spul mor mitnemen, haar e zegd, doe krigst ter n jonk wiefke veur in ploats, dus dat kin altied oet!
In stad is t spul ook regeld. Wat Hennie nait ploatsen kon het ze verkocht en veur heur wonen wazzen vanzulf laifhebbers genog.
Nee, wat dat betreft is der gain voeltje aan de lucht.

Tegen n uur of tien komt postloper Blaauw. Sekuur kikt e alles noa veur e post ofgeft.
Nou, t is ook de muite weerd. Kerel op peerd, wat n koatjes! Minsen woar ze t aal nait van docht hemmen, felisiteren heur. Binnen ook n bult bie van nerendounden en zo, mor dij doun t vanzulf mit t oog op de klandizie.
Jurrie wil Blaauw vot n klokje aanproaten, mor as plichtsgetraauw postbode dut e doar bedanken veur.
Nou ja, n segoar kin e vanzulf nait ofsloagen.

Ze eten op tied, mor t is ainlieks onbegonnen waark. Elzo et aans al nait en aandern kinnen der gain stukje deurkriegen. n Bord zoepenbrij gaait nog, mor doar holt t ook mit op.
Jurrie kikt aal vief menuten op t horlozie en hai het Elzo al wel tien moal vroagd of klok wel goud gaait.
Zo, zegt Hennie, nou zevve ons ophaand mor ais kloarmoaken. Ze dut net of ze hail kaalm is, mor inwendeg is t störm.
Ze zicht ter eerlieks woar wel tegen aan. t Is verdold ook gain kataai! Stel joe veur dat ter ais wat nait goud gaait… Ze duurt ter nait aan denken.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Jurrie lopt van ain stee noar aander. Woar en woar is dat Hennie? Hennie het genog aan zokzulf en doarom mout taande Jurrie op glee helpen.
Jurrie krigt zien pak aan dij e kregen het dou e veur t eerst mit Hennie kennis moaken zol. Vol is der nog even weer instreken en zodounde kin hai wel veur n dag kommen.
Hai wil net boksem aantrekken as taande zegt: Jong wat wist nou. Hest ja nog gain onderboksem aan!
Elzo knivvelt haardop en Jurrie wait nait woar e t zuiken mout.
In kaast nait, op ber nait, naargens kin e onderboksem weervinden dij Hennie kloarlegd het.
Hai hèt ter mit lopen, mor woar e hom loaten het mag Joost waiten.

Taande gaait ook mit aan zuik en dij hoalt hom op n duur tou schuur oet, noast peerdstaal.
As e boksem en bezoen aan het mout taande der weer over tou, want hai kin boor nait vaast kriegen. Doar zicht taande ook gain kans tou en zo mout Hennie der nog weer heer. t Is mor n soes, din het dij t veur mekoar en as ze Jurrie zien beteuterd gezicht zicht, geft z hom gaauw n doetje.

Din gaait ze mit strik aan t knooien, zo n nijmoodse, zo n zulfbinder. Jô neem mie nait kwoalek, zegt Jurrie, mor hou mòje zo n ding ainlieks vaastkriegen. Laive tied, dat heb k ja nog nooit eerder beleefd.
Ik kom weer net op tied, zegt Sambo din bie deur en mit staait e ook al in koamer.
Wacht mor jong, dat zel ik wel even veur mekoar moaken. t Gaait mit hangen en wurgen mor op n duur krigt Sambo t toch veur mekoar. Sambo zel mit noar t Gemaintehoes. Hai het net zo laank soesd tot ze tougeven hemmen. Nou goan ze mit twij auto s hin.
Jurrie en Hennie in veurste en Sambo en Taande in achterste. Din liekt t teminzen wat!

Hennie het heur troost achter zöcht. Mit aal dij kerels kin ze vanzulf nait in koamer wezen en doarom is n dag of wat teveuren timmerman Mulder der west om achter n hokje of te timmern. Zo dag en deur kinnen ze doar best wezen, benoam bie zummerdag en din holt ze koamer teminzen n beetje op stee.

Jurrie begunt op noagels te bieten. Woar zol Hennie toch wel blieven? Aal ogenblikken kinnen auto s veurrieden en din mouten ze kloar wezen. Taande gaait ais kieken, want as ter op aankomt is z ook nijsgiereg.
Hennie het gain mins verteld wat z aantrekt, alledeegs Jurrie nait.
Net wil Jurrie ook noar achtern goan as deur open gaait en Hennie der inkomt. En din verget Jurrie mond weer dicht te doun en Sambo om mond open te doun en dàt wil wat hemmen…

Nou en hou liekt t? Hennie blift in koamerdeur stoan en mout wel lagen om de beteuterde gezichten van baaide manluu.
Ol taande komt vlak achter heur aan en t olske vrift zok mit schoet over ogen, zò is ze oet stuur.
Nou, t is ook gain wonder, want zo as Hennie doar staait is t krekt n jonk wichtje. Heur gezicht is ain glans en t is net of der gain gelukkeger mins op wereld is as zai.
Sambo is de eerste dij weer wat zegt. t Is zunde, zegt hai. Wat e doar mit maint wait e misschien zulf nait, want zo n proat roast ja naargens op.

Jurrie wait ainlieks nait goud wat e zeggen mout. t Komt allemoal zo onverwachts. t Is allemoal even nij en ongewoon. Zò het e Hennie nog nooit zain en hai krigt n kloet veur keel van de zenen. Hai s ook n beetje baang, omreden hai nou wel zicht dat e toch wel n olle knapzak is bie Hennie vergeleken. Hai kikt ais bie zien nij pak langs en din kin e hoast nait leuven dat ze straks n span binnen.

Zò mooi is Hennie aans aal nait optuugd. Mor de menaaier woarop zai t goud dragt geft juust dat bizundere der aan. Ze dragt n donkerblaauw mantelpakje mit n gries streepke der deur. n Wit bloeske dij ze der onder het, stekt ter mooi bie of. n Klain biepazend houdje mit n gedientje der veur het ze op en t hoar komt ter guteg onder vot.
n Poar mooie zieden kouzen en n poar van dij nijmoodse schounen. Pumps nuimen ze dij mit n dik woord, moaken t spultje kompleet.

n Boeket bloumen het ze over aarm liggen. n Nuver wiefke is t en nait aans. Duurst zò mit mie Jurrie, vragt Hennie as Jurrie nog mor aal niks zegt.
Jurrie slokt n moal of wat, mor t is krekt of e tong verloren het. Din lopt Hennie op hem of, slagt ain aarm om hom tou en geft hom n dikke smok.
Och mien jong, mor doe huifst toch nait te schraiven? Hennie wait aal nait wat ze der aan het as ze zicht dat Jurrie zok nait meer inhollen kin. Troanen lopen hom bie wangen deel…

Och loat mie mor even, snokt Jurrie en mit kop in handen schraift e zok in kroakstoul oet.
Hennie gaait noast hom stoan, heur haand rust op zien kop. Ze prat n beetje mit hom en din gooit Jurrie in ainmoal alles der oet.
Dit is tè mooi, dit kin nooit goud goan. k Bin ja n olle kerel as ik zo noar die kiek. Wicht, wicht, wat bist ja mooi. Bist ja net… jô, hou mou k dat zeggen, net n prinses dèr, n prinses en ik ben mor n olle knapzak. Wicht, wicht, wat bist begonnen.

Nou Jurrie, astoe der nait op aanduurst wil ik dat putje wel even opknappen, zegt Sambo en hai glundert over zien hail gezicht.
Doar kommen auto s al aan, zegt Elzo in ainmoal. Dij het aalvot oetkeken en hai het zok ook nait mishad, want t duurt mor even din stoan auto s veur deur!

Hou is t laiverd, bist hoast kloar? Sambo trekt ol taande aan schoetbaand, want ze mouten zò in auto.
Ast opholst mit dien proatjes is t goud, foetert t olske en aans wi k aal nait bie die in woagen. Magstie ja schoamen en dat magst, zo n ol minsk veur de gek te hollen.
t Olske dut schoet veur weg, trekt mandel aan en zunder noar Sambo oet of om te kieken lopt ze noar boeten.

Roulf Slagter holt deur veur heur open en niedeg schoft t olske achter in woagen.
Even loater let Sambo zok noast heur valen en doar zitten ze mit heur baaiden.
Hennie kikt nog even of alles in orde is en din keert ze zok noar Elzo.

Even gaait ze bie hom op raand van ber zitten en zaacht zegt ze: nou gaait t deur Elzo. k Wait zeker da k ter nooit spiet van krieg. k Zel goud veur joe wezen, òòk veur die mien jong.
En din gebeurt ter n wonder. Kaalm bocht Hennie zok veurover en geft Elzo n smok.
Elzo, dij de leste smok van zien moeke had het, blift ondanks dàt kaalm. Even holt e heur haand vast en zegt: Krigst n goie man wicht, en nou most votgoan!
t Leste komt ter kört oet, mor baaiden, Hennie en Jurrie, vuilen wat ter in hom omgaait. Din lopen ze noar boeten…

De nije Ford van Oarend Braauwer staait veur heur kloar en Oarend is der zulf bie. Mainstied gaait knecht mit, mor dit wol e zeker zulf doun.
Jurrie helpt Hennie bie t instappen (teminzen t hait: helpen!) en doar gaait t hin.
Stil zitten ze noast mekoar in de nije slee. Jurrie het Hennie in aarm pakt en aalgedureg knipt e heur even, net of e zeggen wil: nou gaait ter op aan!

Stoareg rieden ze deur t dörp. Toch is t te maarken dat luu der op wacht hemmen, want allerwegens stoan minsen bie mekoar te proaten.
Padij wuiven nog even, mor Jurrie kikt mor stief veur zok oet en Hennie kin minsen nog nait zo goud. Sambo vuilt zok as n keunink in achterste woagen. Hai zwaait noar elk en ain, net of hài noar börgmeester mout.
Taande het hom al n moal of wat woarschaauwd, want dij schoamt zok glad. As z alles waiten haar, was ze nooit mitgoan. Harregat, noast zo n vorrejeude, wel wait wat veur ongemak hai aan zok het.
Tòch, ze kin nait aans zeggen, hai zicht ter schier oet. Zien swaart pak is wel n beetje gruin bie steden, mor hai is in elk geval hail en schier.

Zo rieden ze deur t Wold. As ze Schewol achter zok hemmen begunt Jurrie toch wat meer te sloeken.
Hai gaait ais n moal verzitten, mor din krigt e n zeggen van Hennie, omreden ze baang is veur klaaier en nait te vergeten heur boeket.
As ze dicht bie Netoares zien hoes binnen brekt t benaauwd zwait Jurrie oet. Hennie het wel zo n beetje verteld hou e zok aanstellen mout bie börgmeester, mor doar is e t haalve al weer van vergeten.
Hai wil heur net wat vroagen as Oarend Braauwer voart mindert, omdat ze de leste bocht omgoan.
Jurrie kikt ais bie Oarend langs, laive tied wat ja n volk bie t gemaintehoes! Wel daarteg man as der nait meer binnen.
Oarend holt deur open en din mout Jurrie wel oetstappen, of e wil of nait.

Hai holt zok meroakel. Netjes helpt e Hennie bie t oetstappen, geft heur n aarm en tussen n riege dörpsgenoten en boetenstoanders deur lopen ze t Gemaintehoes in. Jurrie van Dam slot zien vrijgezellenleven of…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

t Benaauwd zwait brekt Jurrie van Dam oet as e mit zien Hennie aan aarm deur t Gemaintehoes lopt.
Konsjerje gaait veur heur aan trappen op.
Jurrie kin aal nait meer denken en toch gaait ter n bult in hom om.
Achter heur kommen n riege dörpsgenoten, allemoal even nijsgiereg.

Sambo het taande n aarm geven en t ol mins het t verdold toustoan. Is gain ain dij meer lol het as dij vorrejeude. Wat het e t toch mor even mooi veur mekoar moakt. Dat haar e zulf nait dreumen kend dat zo n mooi spultje worden zol. Mor hai mout tougeven: Jurrie het t nog nait zo gek bekeken.

Bie deur wacht ambtenoar van de Börgelieke Stand heur al op en brengt heur noar stoulen.
En doar zitten ze achter de gruine toavel. Jurrie duurt aal nait om zok toukieken, want hai heurt dulek hou der flusterd en knivveld wordt.
Din zel t begunnen. Ambtenoar schrapt zien keel ais, kikt even noar zien “slachtoffers” en begunt din oet t bouk te lezen.

Heden, den 22e December 19.. zijn voor mij, Ambtenaar van de Burgelijke Stand der Gemeente Slochteren verschenen: van Dam Jurrie, oud 53 jaren, van beroep Landbouwer, wonende…
Jurrie lustert mor mit n haalf oor want t gaait aal op ain dreuntoon deur. t Is net of e der mit zien kop aal nait bie is.
Zo gaait t n zetje deur en din inains vernemt e dat Hennie stoan gaait.
Jurrie vertraauwt mor op heur en dus gaait e ook mor stoan. Klain liekt e zo noast Hennie.
Din mouten ze n kanner n haand geven. As Hennie heur smale haand in zien grode knoest legt, vuilt e hou ze trilt.
Ze is zo wit as kriet en t is krekt of ze n vlij veur ogen het.

Wèèr komt ter n prevelement en din inains heurt Jurrie: Wat is hierop uw antwoord? Jurrie wait wat hom te doun staait, mor t komt zo onverwachts dat e stuttert: Eh… jô meneer!
Achter hom begunnen minsen te knivveln, mor ambtenoar gaait rusteg zien gang. As e Hennie de gebrukeleke vroagen stelt zegt ze hail zaacht: Ja!

Mor in dat aine woordje ligt ook alles opsloten. Men vuilt dat ze t maint en nou is t rondom net zo stil as wat.
As ze taikend hemmen dut ambtenoar zien bouken dicht, schrapt zien keel nog ais en din begunt e te proaten.
Wel wait hou voak e zo stoan het te proaten, mor t is toch altied weer nij. Nou is e gain ambtenoar meer, nou is e mins net as zai ook.

Smui kin dij man t zeggen. Kerel, kerel, wat kin dij man toch goud Ollands proaten. Hai stoekt nooit, t gaait aal van de rol of. Hai vertelt dat t veur hom nait allain n gewoontezoak is dat e minsen traauwt. Elk poar dat e veur zok krigt is weer aans. Soms jonge minsen, kinder nog hoast, dij nog aal nait begriepen wat t in het. Din is t veur hom gain mooi waark. Wat mout e tegen zok minsen zeggen? Mainstied kommen ze doalek in de ielinne, veuraal nou wonens nog zo betuun binnen. t Is altied n plechteg moment, da s nait aans, mor t kin nog zo ongeliek wezen. Zo proat man eerst meer in t algemain, mor din richt e zok in ainmoal rechtstreeks tot Jurrie en Hennie. Nou mout Jurrie weer sloeken, want dij man begunt hom op t gemoud te waarken.

Wanneer ik de gebruikelijke woorden stel dan weet ik bij voorbaat het antwoord, omdat dit nu eenmaal wettelijk voorgeschreven is. Maar toch maakt het enorm veel verschil hòe het woordje ja wordt uitgesproken. Ik heb ze hier gehad die met een onverschillig gezicht dit woord als het ware uitblaften, ik heb ze gehad die slechts met een snik het woord over hun lippen konden krijgen. Wanneer ik u als pasgetrouwd paar voor me zie staan, dan voel ik dat dit woord voor u ook meer betekend. U bent de jeugdige leeftijd reeds enige tijd gepasseerd, maar toch ligt er op uw beider gezichten een glans die de ernst van deze dag zo duidelijk doet uitkomen. U hebt waarschijnlijk niet meer die idealen die u tien jaar geleden had, maar toch ligt het leven nog voor u. Het huwelijk kan pas dàn goed zijn wanneer man en vrouw onder alle omstandigheden nààst elkaar staan en bereid zijn wederzijdse offers te brengen. In elk huwelijk komen wel eens mindere prettige dingen voor, maar met wederzijds begrip en steun zijn die moeilijkheden zeker op te lossen. Het bruidsboeket, onverbrekelijk verbonden met het huwelijk, ligt daar als een smetteloos kleinood.

Over enkele dagen zullen deze bloemen verwelkt zijn, omdat de natuur deze weg nu eenmaal heeft vastgesteld. Uw huwelijk is op dit moment als deze bloemen, nog vol beloften. Wanneer u deze betekenis beseft weet u dat uw huwelijksleven niet de weg van deze bloemen mag gaan: nu nog verblindend schoon, maar over enkele dagen droog en verwelkt. Besef de taak die u wordt opgelegd en maak uw huwelijk tot iets moois. Bruid en Bruidegom, ik hoop dat deze dag voor u het begin mag zijn van een gelukkige toekomst en ik wens u als eerste van harte geluk met deze stap!

As Jurrie van Dam de haand dij hom toustoken wordt aannemt, wil e man wel geern bedanken doun, mor hai kin nait. Alles wat dij man zegd het, het e in zok opnomen en as t aan hom ligt zel e dij woorden woar moaken ook.
Din kieken Hennie en hai mekoar aan en baaiden waiten ze dat ze t goud doan hemmen.
Nou ligt ter n leven veur heur woar ze baaiden noar verlangd hemmen, mor dij altied zo ver van heur vandoan bleef. Onder zien noam in t groot bouk het Jurrie n dikke streep zet, net of e zain loaten wol dat e t mainde.

As n keunink zo riek stekt e zien traauwboukje in buus en din moaken ze zok weer kloar om of te raaizen.
Mor dat gaait zo mor nait. Sambo is de eerste dij heur haand drukt en din komt taande.
Hennie krigt n dikke smok en Jurrie strikt ze even over waang.
Din kommen der nog n haile rieg achteraan. Binnen gounent bie dij der n apaarte rais om moakt hemmen, mor dat was mainst nijsgiereghaid.

Oarend Braauwer het woagen al weer veur stoan en onder hoerageroup stappen ze in.
Kaalm ridt Oarend weer vot en hai het wel zoveul leerd dat e nait omkikt as e achter zok wat heurt.
Zodounde kin e nait zain dat Jurrie veur t eerst zien wiefke in aarms nemt en heur smokt dat t klapt.

Mien jong, zegt Hennie hail zachtjes en strikt Jurrie even over zien koale knikker.
Zo zitten ze doar as n poar törreldoefkes achterin en ze bennen aal in Schewol as Jurrie in de goaten krigt dat z aander kaant op mouten, omreden ze nog op pertret willen.

Din mor weerom, zegt Oarend en bie n daam draait e even.
Sambo en taande snorren heur veurbie en t leste wat ze zain is Sambo zien rooie buusdouk.
n Uur loater kommen Hennie en Jurrie weer en as n gelukkeg span draaien ze loan in op weg noar t ol stee, dij störmen over zok hin goan loaten het en nou veur t eerst weer n jong span onder zien vertraauwd raaiten dak krigt.

Ol Meer hinnikt t oet as auto stil holt, net of e vuilt dat boas nait langer allain boas is.
Om t ol nust tou is t almoal even koal en noakend en neveldampen joagen over t veld.
Mor veur Jurrie van Dam is t veujoar, nèèèè… zummer!!!

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Ol Widde het net negen moal sloagen, as Sambo as leste gast tou deur inkomt.
Der gaait n hoera op as e over drumpel stapt, want nou kin bruloft eerst goud begunnen.
Da’s roar mit Sambo, as ze der op reken dat e eerste is, komt e vanzulf t lest.
t Kin ook wezen dat e wacht het tot kovvieboudel van toavel of was, want doar mout e nait veul van hemmen, benoam nait op n bruloft.

Jurrie wol had hemmen dat e doalek bleven was, mor dat kon nait onnaaierde Sambo, want hai mos hounder en knienen heur gerak geven. Mor Sambo is ook nog op n aandere ploats west, want hai het aal n nuvere borrel op as e der inkomt.
Hai het harmonnicô op rug, n twijrieger. t Is n old brakje, mor hai kin der nog op speulen dat t rabbelt.
Hai kikt eerst kring ais rond wel der aal zitten.

Jurrie en Hennie zitten aan t bovenind van toavel, haand en haand.
Noast heur ligt Elzo op ruststoul. Hai het n stuk of wat kuzzens in rug en zo kin e t wel volhollen, teminzen dat zegt e.
Ze wizzen eerst aal nait hou ze stoul ploatsen mozzen, mor zo was t veur hom nog t beste. Dicht bie kàggel en nait op tocht.
Taande zit aan ander kaant van Hennie en Jurrie en ze het al n dikke proat mit Knotnerus zien vraauw.
Ol boer is der zulf ook, al het t hail wat muite kost veur zien vraauw om hom zo ver te kriegen.

Verder zitten der: timmerman Mulder en zien vraauw, vaarver Blaauw, vrouw Blaik, Kees Maier en zien vraauw, Roulf Slagter (dij zien vraauw kon nait mitkommen omreden ze spit in rug haar) stelmoaker Koeper en zien vraauw, bakker Mousker en zien vraauw, leutje Kneels Vink, Hindertje van der Loan en as leste Wilm van der Tuun, de grootste proatjemoaker van t loug.

Verder binnen der nog n poar noabers van Hennie oet Stad, dij mit auto kommen binnen.
Aal mit aal is t nog n mooi gezelschop worden. Ze hemmen der laank over proat wel ze nuigen mozzen, want femilie hemmen z ainlieks nait.
Op n duur het Sambo (dij komt nou overaal ook bie te pas) n liestje opmoakt, want ze konnen toch nait mit n man of vief, zes bruloft moaken.
As de bruiers n reken betoalen mozzen, din gingen ze der bie winterdag mainstied mit heur baaiden op of en din bleven ze voak n haile oavend plakken.
Dat wazzen altied mooie oavends, want aans wizzen ze toch nait wat z aal oetvreten mozzen.
Zodounde haar Sambo zegd, konden ze niks beter doun as dij luu ais weer te vroagen, dat wazzen ze nou hoast wel verplicht.

Sambo het alles in orde moakt en nou is t wachten op de dingen dij kommen mouten.
Sambo schrapt zien keel ais, zet zien harmonnicô veur t lief en nemt din as eerste t woord.
Jongeluu, ik zeg: jongeluu, k bin bliede dat k joe zain kin. Nou Jurrie van Dam mit zien Hennie in t bootje stapt is, mouten wie vanzulf mit mekoar zörgen dat de boudel weer op komt, want ze hemmen drij n daarteg kan jenever, n haalve schenk, drij honderd en dattien kedetjes en din nog n deus mit toatjes.
As nood aan de man komt is der nog n vles mit zoere herens en n emmer vol metworst. Verhongern huif je dus nait, mor je mouten alles mit moat bruken, aans hij je mörn ingewanden van streek.

Zo as je aal zain hemmen, heb ik mien örgel al weer veur t lief hangen en doarom: lovve eerst ais zingen: Lang zullen ze leven!
Sambo zet in en doar gaait t hin. Vaarver Blaauw zingt boven alles oet. Hai kin nait mooi zingen, mor wel haard en al is e asmis n toon of wat in de waar, t dut aal niks of.
Ze hemmen lol mit mekoar en ze mainen wat ze zingen en doar komt t mor op aan.

Ziezo, zegt Sambo, t begun is der, nou movve deurzetten. Ik zol zeggen, nou mout timmerman Mulder mor ais aan t woord want k kin aan zien kop zain dat e wat op t haart het.
Hai zel wel weer n mooi stukje in mekoar timmerd hemmen, want dat binnen wie wènd.
Doarom: t woord aan de spiekerkoning!

Timmerman Mulder dut net of e naargens op rekend het, ze haarn hom zo loat nuigd, hai haar gain tied had, mor t duurt mor even din hoalt e n stuk papier tou buus oet en din zel t wezen.
Stoalen bril wordt goud mit buusdouk schoonmoakt, hai houst even, gaait stoan en din begunt e.
Mulder het nait veul leerd, mor riemen kin e, da s glad n meroakel.
t Slot persies in mekoar en allerdeegs ain dij naargens verstand van het kin wel heuren dat ter moat in zit.
Wat het e der weer wat moois van moakt.

Bakker Mousker holt t lief vast van t lagen, want Mulder verget niks.
Wel hom wat induzzeld het huif je nait te vroagen. Dat kin mor ain doan hemmen: Sambo!
Veural as Mulder over de raais noar stad begunt, rabbeln de gloazen op toavel, zò wordt ter laagd.
Mulder krigt ter aal meer oarighaid aan en hai speert mit aarms en bainen dat t oard het.
Stief wordt ter klapt as t stuk oet is. Meroakel!

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Din wordt t tied veur n zeupke. Vrouw Blaik gaait mit vlezzen rond, dij is dat wel aavertraauwd.
Mie mor ranja, zegt Sambo, din krieg k teminzen n groot glaas!
Mor as vrouw Blaik hom n kloare inschenkt knipt e t ain oog der bie dicht. Hai kin hoast nait wachten tot vrouw Blaik rond is, zò n zin het e der aan.

Zo, zegt Sambo, doar gaait e din.
Dat Jurrie en Hennie gezonde kinder kriegen maggen, proost!
Din trekt Sambo der mor weer n stukje meziek oet.
Mainst ollerwetse laidjes, dij z allemoal kinnen.
Ondertied gait vrouw Blaik nog n keer of wat rond, want kerels hemmen t glaas ook vot weer leeg.

Tou Blaauw, zegt Kees Maaier, zing doe dat verske nog ais, waist wel van dij verzopen zeeman!
Jô, roupen andern der tussen deur, Blaauw mout zingen.
Wat gain mins docht het gebeurt din.
Vaarver Blaauw gaait stoan, knupt n rooie buusdouk om haals en zegt din: Kiek ais, ik wil wel n stukje zingen, mor nait van dij verzopen zeeman. Doar is t nog te vroug veur. Nee, ik zel van mien dainsttied zingen, dou k nog in Zierikzee lag. Blaauw hoalt goud daip oam en doar gaait t hin:

t Was in de mob’lisatie, ik lag in Zierikzee;
Mijn hart zocht naar verstrooiïng, voor mob’lisatie-wee.
Toen leerde ik haar kennen; dat Zeeuwsche ” prachtstuk ” meid,
En sinds die tijd, vol zaligheid, ben ik mijn harte kwijt.

Ik heb mijn hart in Zierikzee verloren,
t Was in een zoele zomernacht!
Ik was verliefd tot beide oren,
Jij frissche Zeeuwsche, weet niet hoe ik smacht!
Want toen wij afscheid namen bij de haven,
Nam k in mijn hart de beelt’nis met mij mee.
Van jouw frisch mondje en je blanke armen, mijn hart dat slaat voor Zierikzee!

Wel haar dàt achter dij dreuge Blaauw zöcht.
Zingen kin e nait, mor ze lagen zok almoal de buuts oet. Hai moakt ter zokse roare meneuvels bie, net of e zien Zeeuwsche schone onder t zingen deur doekt en knovvelt.
Op n duur zingen ze t refrein allemoal mit en din komt ter stemming in.

Eerst mor weer n klokje, stelt Sambo veur en doar is gain mins op tegen.
Allain Elzo bruukt niks. Dij ligt rusteg achterover en laagt mor wat.
Net wil Sambo opnijs weer instemmen as deur open gaait en der n groot pak noar binnen schoven wordt.
Wel t dut kinnen ze nait zain, want deur gaait ook vot weer dicht. Ze heuren nog dat ter ain votrunt, mor din is t ook al te loat om te kieken wèl t is.

Net wa k docht haar, zegt Sambo, Sunterkloas. Hai s wel wat loat, mor t is toch mooi dat e nog aan joe docht het.
Wel wait wat ter inzit, mor wees mor veurzichteg, kin wel n bom of zokswat inzitten.
Pak doe t mor oet, Hennie, zegt Jurrie. Hai mout nait veul van zokswat hemmen en boetendes is e wat zenewachteg.
Ze binnen nou almoal in t in kommen, want ze binnen vanzulf veuls te nijschiereg wat ter veur n dag kommen zel.
Vaarver Blaauw dut niks as kuggeln en din het t oard.

Tou nou Hennie wicht, schait nou op, ik barst ja hoast van de zenen, zegt Sambo. Hai kin op zien vingers ainlieks wel noagoan dat t weer n bak is, mor t staait hom mor min aan dat e naargens wait van het.
Hennie hoalt n scheer veur n dag en din gaait gaauwer. As ze t eerste stuk papier der of het, komt ter n grote deus veur n dag. Mit mooie krulletters staait ter op te lezen: Voor het Gehuwde Paar!

Is gain mins dij nog wat zegt, want ze hemmen wel in de goaten dat ter nou wat lös komt.
Hennie staait ainlieks in twijstried wat ze doun zel, mor op n duur verdriest ze zok en hoalt t taauw om deus vot.
Din in ainmoal gooit ze deksel overzied, mor zicht nog aans niks as dun vloeipapier.
As ze dat ook vothoalt begunt Sambo in ainmoal te schottern van t lagen.
De krans, de scheerhoeskrans. Dij verropte Jans Hofman, doar het e mie niks van verteld.
Mor hai is goud en dat is e, schenk nog ais in vrouw Maaier!

Din kriegen aandern ook deur wat ter te doun is en alledeegs Jurrie laagt mit, al is t din nait van haarten.
Nuver inpakt hemmen de leden van de “scheerhoesverainen” Jurrie dezulfde krans stuurd dij z hom geven hemmen dou e verloofd is.
t Ding is hartstikke verdreugd, mor toch hangt e nog in mekoar. Ze hemmen hom weer n beetje opsierd, al is t in ook op n vrumdsoortege menaaier.
Van alles hangt ter aan. n Zoegvles, n stukje sokkeloa, n eentje metworst, n dreuge bukken, n olle scheerkwast, n stukje lekkeris en n boukje.

Hennie is de eerste dij dit boukje in de goaten krigt en nijsgiereg hoalt ze dij der of. Ook hier staait mit mooie krulletters op : Voor het Gehuwde Paar. t Is gewoon n klain boukje, mor ale bloaden binnen bemaggeld. Onder elk blad staait n handtaiken en zodounde kinnen ze noagoan wel de gevers binnen. Eerst Tuutje Nijneers, da s Jochem Boukweg zo t rekend. Dij het ter inschreven:

Twij hoanen in n hounderhok,
Kriegen dij t nou nait mit hin aan stok?

Din komt Jans Hofman. Dij het zok bepoald versloken in zien sloatje, want der ligt n grode broene klodder op.
Jans komt weer mit zien old taimke veur n dag:

n Zwien dij zat is en n vrouw dij zok stil holt,
doar hèje t minste mit te doun.
Nait te haard knorren loaten ol bui!

Kapper Westrô holt van recloame, want dij het ter inzet:

Goed geknipt en goed geschoren,
Kan de mooiste vrouw bekoren!

Zo hemmen z almoal n stukje schreven. t Ain is wat mooier as t aander, mor ze hemmen almoal heur best doan en doar komt t mor op aan.
Achterin staait n mooi schilderke. t Blad is verdaild in vaaier vakken.
Bovenaan n man dij zit te eerappelschillen (da s Jurrie vanzulf), din postbode mit n aarm vol braiven, (wat hemmen ze t mooi oetkiend) nummer drij n auto woar n man en vrouw in traauwgoud oetstappen en onderaan staait mit n groot vroagtaiken n waig.
Der staait n noam onder, mor is gain mins dij der wat van moaken kin.
t Is bepoald gainent oet t dörp, mor dat dut ook gain spier of. De scheerhoesklanten hemmen eer van heur waark en der wordt nog ais smoakelk om laagd.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Din pakt Sambo zien harmonnicô weer veur t lief en doar gaait t weer hin.
Vrouw Blaik schenkt nog ais in, want binnen gain nikslusders bie.
Man och man, wat gaait ter heer. Schaande dat Elzo nait mit doun kin. Hai het t laist mor dat ze nait mit hom proaten. Soms vertrekt zien gezicht even van pien, mor hai let t nait maarken.

Roulf Slagter komt in t in. Roulf het n nuver borreltje op, want aans dee e zokswat morzo nait.
k Zel n stukje veur joe zingen, zegt Roulf. n Ollerwets laidje, dij ik nog van mien grootmoetje leerd heb. Sambo speult vast wel even mit?
Doar gaait e din!

Op somb’re kerkhof zekeren nacht,
Zag men een meisje knielen.
Wijl vlokjes sneeuw zo stil en zacht,
Op t aardrijk nedervielen.
De graver ging het kerkhof rond
Toen hij een meisje knielend vond.
O geef mij Albehoeder
Wat doet gij meisje nog zo laat,
Er is geen mens meer op straat,
Ik vraag aan God mijn moeder.

Ik dwaal hopeloos straat op en straat neer,
Moest het mijn moeder weten…
Zij keerde wis wel spoedig weer…
Ik heb vandaag nog niet gegeten.
Ik vroeg aan gindse deur wat brood,
Men lachte en spotte met mijn nood,
Men joeg mij van de trappen.
Dat was de hulp die men mij gaf,
O man, ontsluit dit dierbaar graf,
k Wil bij mijn moeder slapen.

k Mocht in een vriend’lijk vaderwoord,
Helaas mij nooit verblijden.
Door zwoegen werd hij vroeg vermoord,
k Ben ook van haar gescheiden,
Die eind’loos werkte voor haar kind,
O, ze heeft me toch zo zeer bemind,
k Moest haar voor altijd derven.
Zij blikt nu zeker op mij neer,
O God, geef mij mijn moeder weer,
Of laat mij liever sterven.

De graver licht het van de grond,
IJlt naar zijn woning henen.
Geen zucht ontsnapt aan ‘s meisjes mond,
Hij hoort haar niet meer wenen.
Maar t is alsof hij nog het woord,
Van ‘t biddend stemmetje hoort:
O geef mij Albehoeder!….
De vrouw ontving haar in haar schoot,
Te laat… helaas ze was reeds dood,
Ze was bij hare moeder.

Din is t verske oet. Roulf krigt ter bepoald oareghaid aan, want hai begunt nog ais weer.

In Eng’land woonde een Koopman, rijk en machtig,
Die had een dochter, genaamd Elizabeth.
Zij beminde een stalknecht…

Mor vanzulf, dij vrijerij ging nait deur. Aan Roulf zien zingen kin je wel heuren hòu slim of t wel was.

Toen hebben zij haar in een kelder gesmeten,
Zij bonden haar al in die kelder vast…

Bakker Mousker het mond ter bie open, want t is eerste keer dat e t laidje in zien gehail heurt. Ie zain t gebeuren as Roulf zingt:

Zij heeft toen nog een brief geschreven
Die door twee kinderen aan haar minnar werd gebracht.
Daar stond zo duidelijk in te lezen,
Och geliefde minnaar, ‘k moet van deze wereld af.

Mor dij stalknecht was ook nait veur de poes. Paas ais op! Hai ging noar t kastail en zee dat e dokter was! Ja, ja, mouten t lef der mor veur hemmen.

Toen is hij naar het ledikant getreden,
Al waar hij stortte zo menig droeve traan,
Open uw ogen en ziet uw minnaar kermen,
Open uw ogen en ziet uw minnaar aan.

Mor t was te loat… want zai was dood. En din wordt t wel wat kèl! Mit bewogen stem zingt Roulf leste vaaier regels:

Hij heeft een dolk al uit zijn zak genomen,
En stak het diep al in zijn jeugdig hart.
O valse ouders, je zult nog aan mij denken,
En stort ‘toen bij zijn zoetelief in t graf.

Kerel, wat kin dij Roulf toch zingen. Sambo fiedelt wel mit en op n duur begunt e mit te zingen ook. Der zitten van dij mooie draaiers aan en as ze dij zingen het t oard.
Mor wat mekaaiert vaarver Blaauw? Dij zakt aal daiper in stoul vot.
Ogen stoan hom wat roar in kop en asmis schut e even in t in, net of e snok het…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Nee, vaarver Blaauw het ter nait veul oareghaid meer aan. Aandern hemmen t aal nait in de goaten, omreden Roulf zo mooi aan t zingen was.
As Roulf oetzongen is, blift t even stil. Timmerman Mulder kin der mor min over dat ter zokse laidjes zongen worden. Man, de griezel lopt joe ja over rog hin as je zokswat heuren.
Wat vrezelk nait, zegt vrouw Mulder, dat ter toch zok olders binnen!
Sambo het zien harmonnicô der even bie hinzet, omreden hai even spuilen mout.

Vraauluu begunnen al weer te havveln mor din zegt Hennie inains: Mien gommes, wat scheelt Blaauw wel?
Niks gain wonder dat ze t vragt, want t is ook n lelk gezicht. t Vaarvertje is haildail onderoet zakt en zo wit as kriet. Om de vief tellen schut e even in t in, want hai het ofgemieterd snok.
Hoal hom mor gaauw n stuk stoet mit n kop zwaarde kovvie, zegt Sambo, dat zel hom wel helpen. Gg.. ain st.. stoet, morrelt t vaarverke, k wil.. n.. noes… en dat wi k!

Och laive tied, zegt vrouw Blaik, zoveul het dij aarme jong aal nait had! k Heb ze nait teld, mor mit vief holt t wel op.
Paas mor op dat e t nait heurt, komt Roulf der tegen in, aans kon e wel ais maal opgeven. Dizze vles kin t wel aans vertellen! Roulf bukt zok en hoalt n vles bie toavelpoot weg.
Nee jonges, zegt Jurrie, da s gain mooi doun. Ie waiten wel dat e nait veul hemmen kin en din prent je hom t ook nog in. Woar komt dij vles vot?
Och, zegt Sambo, k haar nog ain in kelder stoan en ik docht: k neem hom mit, aans verslagt e misschain.

Zo n deugenait! Versloagen, zee e. Jô, doar is ook wel kaans veur bie hom. Gain dàg kin e n vles draank in hoes hemmen. Nee, der zit weer wat achter. Dat was ja net wat veur hom, om zo n vaarver Blaauw even zo doen as n tuut te vouern en zulf lol te hemmen.
Vrouw Blaik het ondertied n kop kovvie hoald en as n mouder zegt ze tegen Blaauw: Kiek mien jong, drink dat mor gaauw op, din knapst wel weer op. Tou mor gaauw, t is nou nog hait!

Blaauw komt overind en vrouw Blaik ondersteunt hom n beetje. Zo drikt e zien kovvie op. En nn…ou wi k nn…noes!
Wat movve, vragt Hennie. Zo kin t ook nait. Aarme jong is ja zo zaik as wat.
Ik zel hom wel even wegbrengen, zegt Sambo. t Is mien schuld ook ainlieks, mor zo haar k t nait bedould, eerlieks nait.
k Www..il hom nait mm..mithemmen, hakkelt Blaauw. k Zzz..el mie wel redden!
Mor din komt Roulf Slagter der aan te pas. Wacht mor, zegt dij, ik goa toch ook vot, want Remmerdien kin zok zo laank nait redden allain.
Spit in rug is nait mooi luu en benoam as Remmerdien t het is der gain hoes mit te hollen. Zeuven kroeken is nog nait genog. Komaan Blaauw, wie goan der vandeur. t Muit mie wel luu, mor dou k traauwd bin heb k mien Remmerdien beloofd da k goud veur heur wezen zol en doarom dou k t ook.

Ze helpen Blaauw in zien jaas, zuiken zien pet op en din is Roulf ook zo ver. Laive tied nog aan tou, wat kikt dij Blaauw toch min oet. Dij s vast wel n dag of drij zaik. As e allain mor n beetje lolleg was kon gain mins der wat op tegen hemmen, mor dit is te ver goan. Mor goud dat Roulf der bie is, aans konden der nog wel ongelukken van kommen. Nou luu, veul plezaaier verder en din tot kiek mor weer. Veur dat Roulf vot gaait lopt e nog even noar Elzo en geft hom n haand.
Elzo laagt mor wat, mor t gaait lang nait van haarten. Jong wol t zo groag dat ter bruloft kwam, mor t is ainlieks niks gedoan. Hai het ter stoer mit, dat is zo wel te zain.
Nou Elzo jong, hol die mor tooi en tot aander keer din mor weer. Bie deur zegt Roulf: Zo Blaauw, pak mie nou mor in aarm, din bivve der zo!

Blaauw het nait veul omdenken en t is hom ainlieks almoal wel noar t zin. As e n zetje in open lucht west is gaait t wat beter en as ze n eentje op vaste weg binnen krigt e al weer wat proats. Dat lopt nog weer oareg goud of.
Bie hoes vragt Roulf: Kistie allain wel redden jong?
t Komt best in order hur, wost bedankt!

Roulf is nog nait bie weg of achterdeur gaait open en doar staait ol vrouw Blaauw in nachtgewoad. Blaauw wil wat zeggen, mor t ol mins zegt: hol die mor stil mien jong, vertel t mörn mor. Eerst goan wie sloapen!
Vief menuten loater ligt Blaauw onder de wol. t Olske stopt hom der nog even goud onder, strikt hom nog even over kop en zegt: Sloap mor gaauw e mien jong, mörn is t wel weer over!
Dag Moeke, zegt Blaauw en din slept e ook al. Even blift vrouw Blaauw nog stoan te kieken, din gaait ze ook weer op ber. t Blift toch altied n moeke….

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Op bruloft komt gang der weer n beetje in. t Gaait eerst nog wel n beetje stroef noa dat geval mit Blaauw, mor Sambo zol Sambo nait wezen as e schot ter nait weer in kreeg. Hai trekt zien ol harmonnicô hoast oet mekoar en zingt as n liester.
Mor din het vrouw Mulder nog n stukje woar pandverbeuren bie te pas komt. Kin t nog mooier oetkommen? Sambo mout taande n doetje geven, mor doar komt niks van in.
Knotnerus zit te wippen op stoul, dat kin goud worden! Nee taande, zegt Hennie, eerlek is eerlek, doar kinnen ie nait of!
Of? Gain denken aan, zegt Sambo. Doar heb k nou aal oavend al op zitten te wachten. Gain flaauwe kul, dat doetje mou k hemmen.

En of ol taande nou hoog springt of leeg springt, ze aggewaaiern net zo laank mit mekoar tot ze bie Sambo op schoot zit. Dij het zok vanzulf nait aal te glad schoren en hai aait taande goud mit t gezicht om kin tou. t Ol mins reert t oet, mor t helpt heur allemoal niks.
En din, veur ze goud en wel in de goaten het wat ter gebeurt, bakt Sambo heur der n beste veur.
Harregat, doe jeneverhaals, doe vorrejeude!
Taande kokhaalst t hoast oet en as ter goud op aankomt is dat ook gain wonder. Mor wat dut t of. t Is mor ainmoal bruloft en din mout men nait zo naauw kieken.

Vrouw Blaik zörgt ondertied dat ze nait tekört kommen, al paast ze der nou wel veur op dat ain van aander kerels Blaauw nait achternoa gaait.
Eerst mor n harleke beet, onnaaiert zai noa t zeuvende klokje en din komt ze mit n schuddel vol worst.
t Is Sambo bepoald te dreug, want dij mout ter mit jenever deurspuilen. t Is toch compleet n wonder wat dij loeken en lasten kin.
Hai drinkt mor studdie deur en men kin nait zain dat e der aans van wordt. Allain wordt t speulen wat wilder en de laidjes dij e zingt binnen allemoal nait geschikt veur n jongedoameskostschoul.
Toch, wat kin e zien laidjes aans mooi noar veuren brengen. t Gaait hom allemoal gelieke smui of en al gaait e wel ais n moal over streep, hai holdt de moud ter mooi in.

Kees Maaier het nog nait veul zegd. Hai nipt aalgedureg even aan zien glaas, mor doar blift t ook bie. Gommes doagen Kees, zegt Sambo in ainmoal, wie hemmen die ja nog aal nait heurd. Hou wordt dat ol bui, doe hest mie t nog op handslag beloofd.
Jô kiek ais even, zegt Kees, tougelieks drinken dat gaait nog, mor tougelieks proaten kin nait en doe havvel hest dien mond ja aingoal veuraan, dat n aander kin mit goud fesoun ja nait aan t woord kommen. Mor as t wezen mout kin k joe nog wel n stukje vertellen. (vrij naar A.M. de Jong). Ik heb ais n bouk lezen en doar kwam n pervester in veur dij haar zok toulegd op t hazzens operaaiern. Kerel nog aan tou, wat was dij doar kloar in. Hai haar in oorlog west en zodounde haar e zo n kennis van zoaken. Dou komt ter op n dag man bie hom dij haar altied n vrezelke pien in de kop. Overaal was e al west, mor gain dokter kon hom helpen. Nou, dij pervester zol din wel ais kieken wat ter aan hoaperde. Hai holt hazzenspan der of, bekikt t spultje ais en zegt: dien hazzens binnen hartstikke voel, dat dij mou k hier wel n week of wat hollen om ze schoon te moaken.

Lokst zeker, zegt vrouw Mulder der tussen deur.
Wis en woarachteg nait, zegt Kees, t is woar gebeurd! Mor ik goa verder. Der was ofsproken, over n week of drij kon dij jong weerkommen, din was t spultje wel weer schoon. Afijn, dij pervester moakt dij hazzens net zo schoon as e ze mor kriegen kin en baargt ze din in n deuske op. Mor aal wel weer komt noa drij week, dij jong nait. t Duurt vaaier week, vief week en pervester wordt ter hoast verlegen mit.

Hai komt ais n moal tou t zaikenhoes oet en din lopt e dij jong zò tegen t lief.
Hee kerel, wostoe dien hazzens ook ais n moal weerhoalen? Ze liggen al n haile zet te wachten!
k Huif ze nait meer bruken, zegt man, k bin vorrekoopman worden!

Kloar is t. Ze hemmen vot deur dat dàt n streek veur Sambo is en dat gunnen ze hom net.
Sambo grolt zulf nog t haardste en zegt: Dat hest mooi zegd, Kees jong, doe magst nog ais weer aan t woord.
En zo hemmen ze n bult plezaaier mit mekoar. Jurrie zegt nait veul, dij het t veul te drok mit zien Hennie.

Hai nemt mor moateg in, mor zunder dat e der aarg in het krigt e toch nog n nuver klokje.
Gommes doagen nog aan tou, wat gaait hom t braid noar t zin en wat het e toch nuver wiefke.
t Is loat veur ze der om denken en as vrouw Koeper zegt: Movve ook ais noar hoes, is t haalf drij.
Sambo begunt te speulen: We gaan nog niet naar huis! Mor dat helpt hom nait veul.

t Wordt bergoanstied en bakker Mousker kin vot wel opblieven, want dij mout weer maank de stoetjes.
Mor hou mout dat nou mit de sloaperij, gooit taande der in ainmoal tussen deur.
Jô, dat is nait best, doar het nog gain mins over docht mit dij drokte.
Och, zegt Hennie, doar kivve straks beter over proaten, as aandern votbinnen.
Mor vanzulf, sloaperij mout nog regeld worden. Dat ze doar ook nait aan docht hemmen.
Ain noa aander gaait vot. Manluu lopen der almoal nait hail vast meer over, mor toch is der nait ain bie dij zok allain nait redden kin.

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Sambo is nog zo monter as wat. Hai zingt zien hoogste laid nog en as t aan hom lag din bleven ze nog wel n uur of wat.
Verdikke nog aan tou, hemmen ze t nait aan hom te danken dat ze bruloft vieren kinnen?
As hai Jurrie nait opwaarmd haar, was dij nooit over traauwerij begund.
t Zit hom ainlieks nait op ain stee. Zel ik joe ais wat zeggen, begunt e.
Wait je wel wat ie binnen? Krentjebrijkerels, dèr! Wel gaait nou al op ber?
t Gaait ja nog mooi. Komaan, lovve nog even zitten goan din ze k nog even n stukje veurdroagen.

Mor Sambo kin mooi proaten of maal proaten, ain noa aander knipt ter tussen oet.
Veur de mainsten is t weer vroug dag en ze willen nog geern n poar uur sloap hemmen.
t Lopt zo of dat Sambo der op n duur allain over blift.
Vrouw Blaik en Hennie reddern boudel zo n beetje op en taande zit mit Elzo te proaten.
Dus zöcht Sambo zien troost mor bie Jurrie.

Kom Jurrie jong, lovve nog ain drinken op de goie ofloop.
t Kin der nou wel op stoan en ook haildail, k heb ook nog wel ain van die te goude.
As ik ter nait west was, haarst hier nou allain zeten te kniezen en nou bist traauwd man mit op rieg.
Tou ol dreuge, schenk nog ais in!

Hennie komt ter net over toulopen en zegt: nou tou din mor, din krieg je nog ain van mie, mor da s ook beslist de leste!
k Lus t goudje geern, zegt Sambo en slagt kop in nek.
As e zicht dat ter toch niks meer te hoalen is zöcht e zien boudeltje bie mekoar, geft heur almoal fesounlek n haand en mit harmonnicô op rug trekt e of.

Mor hai het ter bepoald nog nait genog van, want op loan heuren ze hom even loater weer speulen: Lang zullen ze leven!
n Haalf uur loater zitten ze bie mekoar. Jurrie, Hennie, Elzo, vrouw Blaik en taande.
Koamer zicht ter weer toonboar oet en meer kinnen ze ainlieks vot ook nait doun.
Ie haren t zo straks over sloapen, begunt vrouw Blaik, mor as ik joe der mit helpen kin, din wel geern.
Mörnvroug mout ik hier toch weer wezen, dat ik kin hier vot wel blieven.
Taande zel der wel niks op tegen hemmen da k veur ain nacht bie heur sloap en din kinnen Hennie en Jurrie noar mien hoes goan.
Hennie het ter nou al zo voak sloapen, dat ain nacht kin der nog wel bie.
Jô, ie mouten t zulf waiten, mor dit liekt mie nog t beste tou.

Nou as ie doar niks op tegen hemmen, din wel geern! zegt Hennie.
Jurrie zegt mor niks, mor aan zien haile kop is te zain dat hom t braid aanstaait.
Vief menuten loater lopen Jurrie en Hennie op loan noar grintweg.
Haalfweg draait Jurrie zok om en kikt noar t ol spultje, dat dulek te zain is in t moanlicht.
t Is old, mor toch, veur gain geld van de wereld zol e der vandoan willen.

Hai zegt niks, mor t is net of Hennie hom begript. Ook zai holt van dat old hoeske mit zien vertraauwd raaiten dak. Dòàr zel veur heur t nije leven begunnen.
Even kikt ze noar Jurrie… Klain liekt e zo noast heur. Mor der stroalt zoveul gouds van hom oet, dat ze n kloet veur keel krigt.

Dankboar is ze, meer as dankboar. Stil lopen ze verder… Rondom is t stil. t Dörp slept nog en alles is oet en dood. t Hoeske van vrouw Blaik licht op in t moanlicht.
Hennie geft Jurrie sleudel en hai vuilt aan woarom ze dat dut.
Achter heur is deur dicht valen, hier gaait e veur heur open.
Din bukt Jurrie zok, tilt Hennie op en dragt heur over drumpel.
Stil ligt ze tegen hom aan en as Jurrie zegt: Mien wicht! wait ze dat z alles het wat ze mor begeren kin.
Een nij begun in n vremd hoes, mor toch binnen ze bliede dat t zo goan is. n Streep moanlicht vaalt deur t vinster en geft glans aan t grode geluk!

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Elzo van Dam draait zok veur de zoveulste moal om in ber. Sloap wil nait kommen en hai wil zo geern sloapen!
Hai is muide, hai is mèèr as muide! Moanden ligt e nou al en al het dokter t ook nait zegd, hai wait dat e nait weer van ber ofkommen zel.

Ver weg heurt e t gesnurk van Jurrie. Dij het n jonk wiefke noast zok kregen, mor zien opoeoeoeoe… het e der bie aanhollen…
n Jonk wiefke… Elzo van Dam volt handen op dekens en zo ligt e stil hin.
Hennie de Boer… Dankboar is e dat dij in heur hoes kommen is.
Ze verpleegt hom as n mouder en as ze deur t hoes lopt te zingen is t net of t overaal lichter wordt.
Alles blinkt en glimt En Jurrie wordt elke dag jonger!
Hai zel t ook aans kinnen mit zo n wiefke!

Elzo van Dam wait dat zaais ale doagen tousloagen kin mor hai wacht de Maaier rusteg of.
Doagen het e der tegen vochten… Hai was baang, baang veur de dood dij kommen mos.
Mor hai het zien stried streden… Makkelk het e t nait had, mor as t al te slim wùr kwam Hennie bie hom zitten en dij kon hom zoveul rust geven…
Hai hòlt van Hennie! Aàns as Jurrie, mor toch: zai is àlles veur hom!

Stil ligt Elzo hin en din beleeft e zien leven opnijs… Dulek zicht e zien moeke veur zok. Zien moeke, dij zo n grode ploats in zien leven innomen het.
Kiek, nou zit ze bie hom… Stil mor mien jong, wees mor nait baang, ik bin ja bie die!
As n krans ligt t grieze hoar om heur gezicht. Hai vuilt heur haand dij zo vraid was van t aarbaiden, mor dij toch ook weer zo zaacht wezen kon.
Wat is dat, nou is ze mor zo weer vot.

Gommes, da’s Jurrie ja dij veur hom staait.
Knikkers? Wat wil Jurrie nou mit knikkers… O jô, da s woar ook, hai het Jurrie zien knikkers ofpakt, ofstòlen!
Jurrie schraift, mor zo het hai dat ja nait maind! Hai wol ze allain mor even lainen, omdat e zien aigen allemoal verloren haar…
Houveul wazzen der ook mor weer? Achttien, jô net, achttien knikkers het e Jurrie ofhoald.

En doar is meester Klootsemô. As e die weer knipt Jurrie, din zeg t mor hur, din geef k hom wat mit klomp op kop!
Gommes, nou is zien klomp vot… Wel het zien klomp wegpakt? Mien klomp, tou nou, wel het mien klomp! Wees nou nait zo flaauw en geef mien klomp weer, aans krieg k klappen van voar…

Wat toch zunde, zo n mooi vogeltje! t Kon nait, zee voar, zo n vogeltje in n kooi, dij ging toch dood.
Mor hai haar j al zo mooi zongen… n Leutje jonkje haar n dood vogeltje stief onder bloeske votstopt en vlak achter mizzen kwam t grafke, leste daank van n waik kindergemoud…

Moeke is dood mien jong! Dat haar voar zegd…
Mien jong! Zowat zee voar ja nooit, mor nou haar e zulf verdrait, want heur moeke was dood.
Moeke dood? Mor… dat kon toch nait… dat mòg toch nait! Haar moeke hom doarom zo roar aankeken dou e even bie heur veur t ber ston?
Hai mos goud oppazen, haar ze zegd en goud veur Jurrie zörgen…

En din in ainmoal is alles weer vot…
Mor nou wordt t nog veul mooier! Hai, wat ja n licht, allemoal lampkes en doar… Doarachter n haile grode boog… Wel is dat, doar in dat licht?
Ainmoal mouten wie allemoal, Elzo. Dat is Hennie, dij doar mit hom prat… Wat is ze mooi… Nou het e gain pien meer, nou is e nait baang meer. Nou komt dij boog aal dichter bie… aal… dichter… bie… Hennie! Jurrie! Ik… Oh… benaauwd… dou dat licht oet!
Nee, nait oet doun, ik kom ja… Hennie! t is goud zo… ik kom ja!!!

Ropt Elzo, vragt Hennie, mor Jurrie heurt niks. Stil let ze zok van ber ofglieden en lopt noar t ledikant.
Elzo, mien jong, zèg toch ais wat! Mit t looplampke licht ze bie.
Even dut Elzo ogen nog weer open. Hai zegt niks meer, mor t is net of e heur beduden wil: Zò is t goud!
Even gaait ter n rillen deur hom hin, din is t veurbie. n Streep moanlicht vaalt deur t vinster…
Elzo van Dam het zien raais volbrocht…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

Bim… Bam… Bim… Bam… Bim… Bam… Veur… bie… Veur… Bie… t Is… doan… Bim… Bam !! Zo gaalmt ol torenklok over t dörp.

Heur, zeggen minsen, Elzo van Dam wordt begroaven!
Dood is nog onverwachts kommen, mor dij komt mainstied onverwachts over drumpel.
t Het Jurrie slim aangrepen. Wel n ketaaier laank het e bie ber stoan, zunder ain woord te zeggen.
Hail tevree haar Elzo der legen, net of e bliede was dat t veurbie was.
Ze hemmen t goud had mit heur baaiden, Elzo en hai. Zeker, der binnen wel ais haarde woorden valen, mor ze hemmen nooit n vinger noar mekoar oetstoken.

Elzo van Dam wordt begroaven… t Moakt veur Job Klaaistrô nait veul oet of e nou op wipkoar of op liekwoagen zit, zò voak het e de raais noar t kerkhof nou al moakt.
Hai schoft t proemke van ain waang noar aander en drukt houd even vaster op kop.
n Dikke begraffenis is t nait. Ain auto ridt ter achter aan en din nog n man of dattien, vattien dij der lopend achter aan kommen.
Veul verziedjen hemmen Jurrie en Elzo nait doan en femilie hemmen ze hoast nait.
Nee, Job Klaaistrô het wel geliek, n dikke begraffenis is t nait. Hier en doar staait n kobbeltje volk te kieken, as t aits kin tussen hoezen in.
Nait veul volk achter, zeggen minsen. Job huift nait aan lien trekken, peerden waiten t pad al wel.

Ol toren kikt op alles deel. Aan zien braide vout speult t jonkgoud en even verder gaait Elzo van Dam zien leste gang.
Uren… Doagen… Moanden… Joaren… Sinter op kerkhofloan knarst onder roaden.
Job schoft zien proemke nog even weer noar aander waang. Nog even, din het e hom weer verdaind.
Misschien kin e noatied nog nèt n vrachtje doun…
Elzo van Dam wordt begroaven… Beuken heeg onttrekt kerkhof aan t oog.
Hou voak is liekwoagen al bie hom langs reden? Din staait woagen stil…
Droagers stellen zok op en brengen Elzo van Dam noar zien leste rustploats.

Jurrie het leste nachten gain wenk in ogen had: t is hom aan te zain ook.
Hennie is ook blaik. Noast mekoar stoan ze bie t graf. Langzoam zakt kist vot…
As veurganger vragt wel nog wat zeggen wil stapt Sambo noar veuren. t Is n ààndere Sambo dij doar nou bie t graf staait. Aans het e overaal de gek mit, nou is zien broanie vot. Nou staait e tegenover de dood…
Vandoag Elzo, mörn hai misschien. Veul zegt e nait, mor wàt e zegt komt oet t haart. Dat is Sambo as mins…
Elzo, rust zacht! Leste woorden blieven even boven t graf hangen… Rust zacht…

Din is beurt aan domie. Jurrie en Elzo binnen nooit gain geregelde kerkgangers west, mor as domie der over deel kwam was e welkom west.
As domie der over begonnen was dat ze nait voak in kerk kwammen huil Jurrie altied de woorden van zien grootmoe aan: Leef zò, dat ge ten alle tijde durft te sterven! Doar hol ik mie aan domie!
Domie Bos prat over n minskeleven. Nog nait zo laank leden n bruloft en nou n begraffenis.
Vandoag Elzo, mörn misschien ain van heur. Mor noa dit leven komt n aander leven… Elzo van Dam was n goed mins west.
Ain van zien leste doagen was domie nog bie hom west en hai haar der Vrede vonden…
Laat ons bidden, zegt domie. Onze Vader die in de hemelen zijt, Uw naam worde geheiligd, Uw Koningkrijk kome…
Taande schraift en Hennie kin zok ook nait goudhollen. t Pakt Sambo alledeegs aan, alhouwel hai allain mor even mit mond trekt.

s Oavends zitten Hennie en Jurrie stil bie mekoar… Ze k die nog n moal inschenken, mien jong?
Och gommes doagen, hest dien kovvie ja kold worden loaten. Tou nou Jurrie, perbaaier nou even om staark te wezen.
k Wait wel mien jong, t vaalt nait tou, mor wie mouten der toch weer deur. t Haar nog minder kènd. As wie dit nait kregen haren, ik bedoul… nou ja, as ik ter nait west was haarst allain zeten.
Hest geliek wicht, wie mouten weer verder!
Mor t vaalt mie zo stoer, wie binnen zo laank mit ons baaiden west. Kom, k zel mien kovvie even opdrinken en din wi k nog even noar t vij kieken.
Mooi, din loop k wel even mit. t Peerd kin mie nou ook al.

Wat is t mooi hier Jurrie, k wol nait geern weer noar stad tou!
Om t peerd nait of om mie nait? vragt Jurrie en din laagt e weer.
Om baaiden nait, zegt Hennie. Mit heur baaiden goan ze noar t vij. Aarm in aarm stoan ze bie t peerd.
As ze even loater noar boeten lopen roeken ze t veujoar.
Kom wicht, wie goan aan zied. t Is mörn weer vroug dag!
Even knipt ze hom in aarm… Zò is t goud!

t Ol hoes dreumt onder t raaiten dak. Ain dij binnen zien muren opgruid is het e lösloaten en n jonge vraauw, dij t geluk bie hom vonden het nemt e weer mit laifde op.
t Leven gaait verder… aal mor verder…

Wordt vervolgd!

Vervolgverhoal, schreven deur Gerhard Tuinema.

n Sprij van dook ligt over t laand op dizze veujoarsmörn.
t Koren staait ter meroakel veur noa zo n best veujoar en boeren vrieven zok voak ais in handen: da s aal heurent!
t Ol keuterspultje van de Gebroeders van Dam het n nije aankiek kregen.
t Raaiten dak is oetstukt en hier en doar binnen muren opnijs weer optrokken. Schosstain staait ter weer recht op en der is n nije veurdeur kommen.

Der is alledeegs n sloapkoamer aanbaauwd. Jurrie von t eerst wel wat kold, mor nou e der ainmoal aan wènd is wol e nait geern weer kuutjebuten.
Van stond of aan het Hennie mit aanpakt en as ze t hoeswaark doan haar trok ze mit Jurrie noar t laand.
Dou t zummer wer kon Jurrie t allain nait meer of en dou haar Hennie onnaaiert dat ter hulp kommen mos.
Jampie Koegel, dij doags teveuren oet Indonesië weerom kommen was, wol wel geern aan slag en dou Jurrie hom vroagd haar as knecht, haar e votdoalek jô zegd.
n Fikse vent en nait baang veur n beetje waark.
Hennie zörgt wel dat e s middoags zien pozzie krigt en zo heurt t ook.

Nou Jurrie hulp het krigt e aal meer oareghaid aan t boerenbedrief. Wat hemmen ze n waark had om t laand weer kweekvrij te kriegen, want laive tied nog aan tou, wat was t n wildeboudel.
Ol Meer is mit pensioun goan. Ze bruken t ol peerd nog n beetje veur t lichte waark, mor as der wat verzet worden mout, wordt Hennie aanspand. Jurrie het n drijjoareg peerd kocht en Jampie het hom vot Hennie nuimd.
Jurrie het ter mor wat om laagd: wel nuimt n roen nou Hennie?

Op dizze veujoarsmörn is Jampie Koegel allain aan t melken goan. Da s de eerste moal zo laank as e der is, want altied gaait Jurrie mit. As Jampie onder eerste kou zit laagt e in zokzulf.
Zò zenewachteg het e Jurrie nog nooit zain. Nou ja, t zel wel nait mitvalen, mor nee… dat n mins zò roar doun kin!
Wa s dat? Wordt ter roupen? Jampie kikt ais om zok tou. Verdold, doar staait Jurrie in achterdeur te zwaaien.
Wat nou? Ja, zel wel niks aans opzitten, mout e straks mor verder melken. Op n run vlogt Jampie over loan en haildail achter poest komt e bie Jurrie aan.
Pak votdoalek dien fiets en goa noar dokter, tou nou kerel, schait nou op. Zeg mor dat e doalek kommen mout, t is zo ver!

Mit dat e t leste zegt vlogt Jurrie ook al weer in hoes.
Jampie gript as de wind zien fiets, springt ter mit n zwaai op en as n gek vlogt e noar grintweg.
Haarder, ààl haarder, net wat veur Jampie. As e bie dokter aanbelt kin e gain pap meer zeggen.
Kerel nog aan tou, dat is rieden nait! Jampie het zien bosschop nog mor goud en wel doan of dokter zit al in woagen.
In loop het e zien tas grepen en vlinten stoeven hom achternoa, zòveul gas geft e in ainmoal.

k Bin bliede dat ie der binnen dokter, t is zo ver mit vraauw.
Jurrie wacht dokter al bie deur op en lopt veur hom aan in hoes.
Alles staait kloar dokter hur, zegt vrouw Blaik as ze dokter zicht.
t Ol mins is der al n dag of wat west, dat wol Hennie laiver.
Dokter gaait eerst noar Hennie, onderzöcht heur even, knikt ais en lopt din noar toavel om te kieken of alles der is.
Keurig vrouw Bleek, u kent het vak! laagt dokter.

Jurrie staait op hozevörrels in sloapkoamer en wait nait woar e kieken mout.
Kom hier mor bie mie, mien jong zegt Hennie zaacht en stekt hom haand tou. Aalgedureg bit ze op lippen van pien. Ze het t hoar nat op kop, mor gain geluud komt heur over lippen.
Din begunt de stried om t jonge leven. Kaalm, zoakelijk hoast dut dokter zien waark.
Jurrie vuilt hou Hennie zok aan hom vastgript en t gaait hom deur alles hin dat ze zo lieden mout. Zò aanschaauwt Jurrie van Dam t wonder van de geboorte. De geboorte van dat klaine schepseltje, bloud van zien bloud. t Wordt vol in t gemoud van Jurrie van Dam.

Hai zicht hou Hennie lidt, mor hai begript òòk woaròm ze dit droagen kin.
Din, as n verlözzen hoast, komt ter àin gil van Hennie en votdoalek ter achteraan de stem van dokter: Een flinke zoon!
Even loater geft dokter t kind over aan vrouw Blaik en gaait zulf noar de kroamvraauw.
Stil ligt Hennie in t kuzzen. t Hoar ligt as n plak op kop, ze is blaik, mor op heur gezicht ligt n nije glans.

En… hoe zal de zoon heten, van Dam? vragt dokter as alles bestöt is.
Elzo… Elzo van Dam dokter!
Nooit is doar over proat en as Jurrie t zegd het zuiken zien ogen dij van Hennie.
Ze nikt allain mor en mit baaide handen trekt ze hom noar zok tou.
Vast drukt Jurrie zien lippen op heur mond en hai schoamt zok nait dat e schraift…

Elzo van Dam… zò is t goud!!!!

Òflopen!

Mien pa en Geert Hubers hemmen joarenlaank t hoesslachten doan. Dat was benoam bie winterdag altied kold waark, want leuf mor nait dat ze bie boeren onderdak stoan moggen. Nee, al vroor t ook n bakstain dik, t slachten gebeurde boeten. Gelukkig kregen ze op tied n klokje en doar huilen ze waarmte nog n beetje bie.

Zo reden ze ook ais mit heur baaiden op Aaideweg.
t Was winterdag en t vroor beheurlijk. “k Wol dat alle swienen één kop haren”, bromde Geert. “Mit zuk weer buten stoan, dat is ja geen wark”. Pa zee mor niks, want as e mond open dee kwam der n beste gulp kolle noar binnen.

Jopje Braauwer (loat ik heur zo mor nuimen) ston baaide slachters al op te wachten. Heur schoet was zo soeterg as n heerdvod en zulf was ze ook zeker in n dag of wat al nait wossen, want ze keek net zo graauw oet as törf. Mor doar haarn baaide manlu vot gain bosschop aan, want der mos waarkt worren.

Ze konnen nog n beetje in lijte van stookhut stoan, mor toch haren ze het nait meer van kolle. Ze wassen din ook bliede dou swien aan ledder hong. Geert Hubers muik t vet of en pa muik swien van binnen schoon. Op n bepoald moment mos pa n doukje bruken. “Hejje ook even n slachtdoukje veur mie, vrouw Braauwer? “Zeker wel Tunemoa.”

Der lag n schuddeldouk dij nait allain vreselk soeterg was, mor ook stief verroren. Gain nood. Vrouw Braauwer haar t water net aan kook en in dat woater muik ze schuddeldouk deu. Dat was nait zo aarg, mor even loater zag pa dat ze van datzulfde woater kovvie muik. Pa haar zain hóu voel dij schuddeldouk was en moag draaide hom in t lief om.

Dou alles aan zied was ruip vrouw Braauwer manlu te kovvie drinken. “Ik mor gain kovvie, vrouw Braauwer”, zee pa, “want ik heb wat last van moag”. “Man, doar wis k ja niks van!” zee Geert Hubers. “Hemmen ie ook laiver n borreltje, Tunemoa?” vruig vrouw Braauwer. “Dat kon wel ais goud wezen”, zee pa, want hai docht: draank is zuver, doar kin ja niks mit gebeuren. Geert Hubers kreeg drij koppen kovvie en pa twij klokjes.

Onderwegens noar hoes vruig pa: “Hou smuik dij kovvie, Geert?”. “Prima jong”, zee Geert Hubers. “Hou dat zo?” “Nou,” zee Pa ,”in dat kovviewoater het ze schuddeldouk óók deu moakt.” Wat Geert Hubers dóu zegd het, verzwieg ik mor, mor t was náit mooi meer!

Doar mout je wel hingoan pa, haren baaide wichter vot zegd, dou e heur circulaire lezen loaten haar. t Ging over reünie van Openboare Schoul, in t dörp woar e geboren en opgruid was. Hai haar t eerst van zok ofschoven. Wéér d’r allain op of, hai haar der gain zin aan.

Dou was e touvalleg op Groot Maart n ol schoulkammeroad tegen t lief lopen. Ze haren kanner in joaren nait zain, mor de herkennen was der vot west. t Gesprek was al gaauw op reünie kommen. Most wel kommen, haar zien schoulkammeroad zegd. Kemizzie het n goud program op poten zet en kommen vast en zeker ook n bult oet dien klas. Hai haar zok overhoalen loaten en aanderdoags haar e aanmeldingsformulier votstuurd en t geld overmoakt.

Op de grode dag ree e al vroug van hoes, want op tied kommen zat nou ainmaol in zien oard. t Was n mooie septemberdag en lucht was helder. t Ree der mooi over. Hai haar n blied gevuil over zok dou e zien ol dörp binnen ree. Der wazzen al n bult minsen bie pad, zag e wel en aan alles was te zain, dat ter wat biezunders te doun was. Hai kon auto makkeld kwiet en even loater luip e grode schuur van Doornbos in, woar t feest hollen wör. Schuur was mooi versierd, der was n toneel moakt en was niks aan spoard om boudel gezelleg te moaken. Ain van kemizzieleden kwam op hom of en gaf hom n haand. Hail gewoon, net of ze n kanner guster nog zain haren. Hai was thoes.

Zoal was zó indaild, dat je vot zain konnen woar je zitten mozzen, ale leeftiedsgroepen bienkander. Hai zöchde zok n stee op en trof vot n stuk of wat van zien klasgenoten. Ie binnen old worren, ging t deur hom hin, mor zai zollen t zulfde wel van hom denken.

Dou wör e op scholder tikt. Dag Siemon, heurde hai en dou e zok omdraaide keek e in t gezicht van Jannie Schreuder. Verdold, ze haar nog aaltied lichtjes in ogen, dij z ook al haar dou ze bie hom in klas zat. Jannie, zien eerste wichtje. Vieftien joar wazzen ze west. Hai was op weg noar hoes dou e heur tegenkwam. Hai was in gedachten west. Joa, woar denken jonges aan as ze vieftien binnen. Bist aan t dubbeltjes zuiken, haar ze vroagd en ze haar laagd, zo as zai allain mor lagen kon. Nait eelsk, mor gewoon bliede. En net of ze t ofsproken haren, luipen ze schoulloan in en in n houkje van schoul bleven ze stoan. En doar was t begund…

Hai haar aarms om heur tousloagen en haar heur smokt. Hai haar hail dicht tegen heur aanstoan en der was n waarm gevuil deur hom hingoan, woar e ainlieks gain road mit wos. t Was mooi bleven, ook dou ze langer vrijd haren. Hail aans as dij onnure proat van zien schoulkammeroaden. Dat aander paasde ook nait bie Jannie. Man, och man, wat was e toch wies mit heur west. Dij week haren ze kanner ale oavends trovven en t was mooi bleven. En dou was t doan west.

Jannie heur pa haar n nije boan woaraarns in Drinthe en ze wazzen verhoesd. Leste oavond haar e nait waiten wat e zeggen mos. t Was nait te begriepen dat t nait zo deur goan kon. t Was ja zo mooi… Schrief mor gaauw haar Jannie nog zegd en dou was ze oet zien leven verswonnen. t Was der nait van kommen. Hai haar heur adres nait en as je vieftien binnen vergeet je gaauw.

Nou ja, vergeten ? Hai haar nog voak ais aan heur docht en din zag e altied heur ogen veur zok mit dij lichtjes…. Hai was n joar of wat loater oet t dörp wegtrokken, omdat e in Stad n betrekken kriegen kon. Dou zien ollu nog leefden was e nog geregeld in t dörp west, loater kwam ter hoast nait meer van. Dinie was op zien weg kommen en ze wazzen traauwd. Dinie, n goud wicht, dij hom twij gezonde dochters geven haar. Dinie, dij genog haar aan heur hoeshollen en heur kinder. Joa, n goud wicht, mor ze haar gain lichtjes in ogen. Achtnfattig was ze, dou ze over muideghaid begon te kloagen en nog gain joar loater was ze weg. Hai haar zok nog meer as veurtied op zien waark gooid en hai haar t red. Dou Dinie zaik was, haar e aal n bult hoeswaark doan, hai was nait onhandeg en mit ainmoal in de week hulp kon e t wel aan. Hai haar ook gain hekel aan koken, kon t ook wel, mor dat allain eten, doar kon e nait aan winnen…

En doar ston ze veur hom, Jannie, zien eerste wichtje. Ze haar nog dezulfde rode wangen, dezulfde laive mond en din dij lichtjes in ogen. Vanzulf, ze was ook older worden, kreeg ook aal wat gries hoar, mor wieder was ze nog gewoon Jannie. Op dat moment glee alles rondom hom vot en was zai der allain mor.

t Was net of e t zulfde waarme gevuil kreeg as dou in dat houkje bie schoul. Ze pruiten en ze pruiten en t was of de joaren weggleden. Jannie woonde nog aaltied in Drinthe. Heur man was twij joar leden oet tied kommen en ze haar gain kinder. k Mag nait kloagen, zee Jannie. k Heb n bult vriendinnen, k heb veul hobby’s, k woon der mooi, k raais veul, mor dat altied allain eten, doar kin k nooit aan winnen… En dou zee ze der achteraan: Hest nooit schreven hé, en ze laagde, zo as zai allain mor lagen kon. k Haar gain adres zee e en hai heurde zulf hou onecht dat klonk. Dou kwam der n schoulvriendin van Jannie op heur tou en was t contact vot.

Dag ging as in n dreum veurbie. Ain van zien olle klasgenoten druig veur, der was meziek, in zien olle schoul wör n film draaid van joaren heerwoarts en t was aalmoal even mooi. Bie t eten zat Jannie schuun tegenover hom. As ze kanner aankeken, kreeg e n waarm gevuil over zok en aalvot zag e dij lichtjes. s Middags luip e mit n poar klasgenoten t dörp nog even deur. Hail wat winkels oet zien jeugd wazzen der nait meer en der was n bult veraanderd. Dou ze weer in feestschuur kwammen, keek e vot even of e Jannie nog zag, mor ze was aal vot. Nait laank doarnoa ging hai ook weer op hoes of, hai haar n gevuil over zok dat hom bliede muik.

Kerstdoagen vuilen dat joar op zoaterdag en zundag. s Wonsdags zat e om vief uur achter n borreltje mit n hail voldoan gevuil. Dönderdoags en vrijdoags nam e n poar snipperdoagen op. t Was slim drok west op de zoak en hai was n beetje ofdraaid. Hai miemerde wat veur zok oet en docht aan Kerstdoagen dij veur deur stonnen. Baaide wichter haren hom vroagd om te kommen, mor hai haar t ofwezen. Ze mainden t goud, ze wazzen ook altied zo hartelk as wat, mor zai haren heur aigen hoeshollen mit roezege kinder en hai wol even tot rust kommen. In ainmoal gingen zien gedachten weerom noar dij mooie september- dag, noar de reünie. Hai huil t portret veur n dag dij der dij dag moakt was van n stuk of wat klazzen.

Joa, doar ston ze, Jannie. Vot veuraan en vanzulf, ze laagde. Hai haar liest ook nog mit noamen en adressen en Jannie ston doar ook bie. Hai zag heur telefoonnummer en veur e der zulf aarg in haar, was e al aan t draaien. Ze nam vot op. Mit Siemon, zee e zaacht. t Was even stil aan aander kaant van lien en dou zee Jannie: Siemon, wat fijn dast belst. k Heb vannacht nog aan die docht. k Kon nait sloapen en k kreeg van alles bie de kop. En dou docht ik aan dij fijne dag in september. Mor wat dou ik aal te kletsen, woar belst veur? Eh… nou ja… zo mor. Siemon, woar belst veur? Hai heurde heur lagen. Och, nou ja, t is misschain n roare vroag, mor wat dust mit Kerstdoagen? Om die de woarhaid te zeggen, k zol baaide doagen noar mien schoonzuster, mor dij is zaik worren en nou blief ik thoes. Jannie, vinst t roar dat ik miezulf nuig?

k Wil die geern nog ais weerzain en ik ben ook allain mit de feestdoagen. Jong, wat moakst mie doar bliede mit. Doe bist van haarten welkom en k verheug mie der op. k Goa geern even lekker aan t kokseln. En ze zee der vot achteraan: en nou goa k ook n kerstboom hoalen en dou der n bult lichtjes in. Ik kom eerste Kerstdag op tied, zee Siemon, want k mag nait geern in donker rieden. Kist mie nait te vroug kommen, zee Jannie. Wie moaken der n mooie laange dag van.

t Klonk hail noatuurlek, hail gewoon. Hai wos op t zulfde ogenblik dat ze n beetje ston te lagen. Ze pruiten nog even deur en dou e hoorn der oplegde, was t net of alles lichter worren was. In gedachten drukte hai knop van radio in en op ‘t zulfde moment heurde hai n kinderkoor “Stille Nacht” zingen, t mooiste Kerstlaid wat ter was.

Hai luit alles nog even goud bezinken, mor hai kon t gezicht van Jannie en heur stem nait oet zien gedachten kriegen. Dou wos e wel hail zeker, dat t ook veur ain van viefenvieftig meugelk was om n nij leven te begunnen. Want dat nije leven kwam der, dat vuilde hai. n Nij leven, mit zien eerste wichtje, mit dij heldere lichtjes in ogen…

Dat is ook wat mit Kneels Potjegort, nait ? Ie kinnen Kneels Potjegort toch wel?
Ie waiten wel, hai is traauwd mit Jantje Pankouk. Heur ollu hebben vrouger op t tolhek woond.
Nou, dij main ik. Nee,das nait best lu. Hai het n maal ongeluk had mit zien ploffiets. Joa, ik wol joe t vleden week al verteld hebben, mor dat kon nait, want t is guster eerst gebeurd. Hai kreeg n kat veur ploffiets, en roetsie, boven over t stuur hin.
Joa, dij kat nait, mor Kneels zulf. Zo’n plof staait ook nait in ainmoal stil, dus dij kreeg e ook nog over zuk hin.
Nait best lu. Drij ribben stukkend, n aarm tou t lid oet en n bain kapot. Gelukkeg wazzen der gain persoonleke ongelukken.

Allaain ploffiets, dij was oareg stukkend. Schaande, hai haar ook net n nije sputterlap en zo’n ding is vot schonnen he ?
En doar lag e. Da’s nait zo mooi, as je doar zo biestoan en der ligt zo’n honderdtachtig pond Potjegort veur joe op grond.
Kat was der oareg goud ofkommen, mor Kneels haar n male tumel moakt. Nou ben ik ain, dij holt van aanpakken, dat ik zeg : “doalek dokter der heer”.

Dij was der nogal gaauw op zien stoomfiets en hai zee : “Kneels mout votdoalek noar stad.” In t zaikenhoes kwammen der direct n perfester, drij assistenten, vaaier zusters en ain vaarver bie. Joa, dij vaarver was der net aan t muren witten en din is t maal waark om zo’n man der oet te sturen.

Vanmörgen bin k nog even bie hom west, bie Kneels Potjegort main ik, mor hai zag der niks te best oet. Net Potjegort dat al n moal of wat opwaarmd was.
Jaantje kwam der ook nog over tou, Jaantje Pankouk, Kneels zien vraauw. En dat is wel zo’n dikke, dat is wel zo’n woepsterd, dat as ze s middags eten mouten, mag Kneels wel zörgen dat e eerst achter toavel zit, want as e om Jaantje toulopen mout is t eten kold tegen tied dat er der is.

Jaantje het n male kwoal. Dij snurkt allervreselkst. Kneels het ter aal van alles aan doan. Hai is aal n moal noar n perfester west, noar n woaterkieker en noar n strieker en op n duur is e bie ol dokter terechtkommen.
Nou, as toe alles aal pebaaiert hest, Kneels jong, zee dokter, din zit ter niks aans op as n peerdemidddel. Nou most heur wiesmoaken, dat as ze nog laanger zo deursnurkt, kin ze mor zo n inwendeg orgoan kwietroaken en din legst heur op n mörn mor n stuk lever op t kuzzen hin en as ze dat zugt schrikt ze wel zo, dat ze nooit meer snurkt.

Nou, Kneels vot noar slachter Tunemoa om anderhaalf pond lever. Hai legt Jaantje dat mooi op n bultje op kuzzen hin en hai noar zien waaark. Komt e smiddoags bie hoes, zit Jaantje net zo wit as kriet bie toavel. Hai zegt : “Wat nou, Jaantje wicht, bist nait goud ?”
“Och” zegt Jaantje,” loat tij ol dokter nou toch geliek hebben. Vanmörn wör ik wakker, rolde lever mie der oet.”
“Nou ja,” zee Kneels, “dat is dien aigen schuld ja, wie hebben die voak genog woarschaauwd”
“Och,” zegt Jaantje, “dat was ook nait zo slim, mor t was zo’n toer om dat rötding der weer in te kriegen.”