Roos de, Jeanne

Goiedag luu. k Goa even wat schrieven woarvan ik docht, “Da’s net wat veur Dideldom.com.”

Ons pabbe was n hail beste kirrel moar hai haar ain gebrek, n groot gebrek kin k hoast wel zeggen, woarveur ik as leutje wichtje, mie voak d ogen oet kop schoamd heb. t Was gain lichoamelk gebrek; hai was recht van lief en leden. Ook gain mentoal gebrek; man was lang nait stom. Nee, zien perbleem lag op n hail aander vlak. Pa kon gain Grunnegs!

Dat kwam nait veul veur bie ons in buurt. In t dorp haast Meester dij gain Grunnegs kon, en Doomnee en Dokter nait. Inspecteur van plietsie ook nait, en gemaintesikketoares nait. En dan wie, gewone boerenluu, pruiten thoes Noord Hollands tussen aal d’aandere plat proatende boeren.

As buurman ‘n proatje mit ons pabbe muik over baarmsloot hin, ging dat mainstal zo:
“Moi Verweij. Goud grasweer, nait?”
Mien pa, “Mogge Sanders. Ja. Wat rege kenne we best gebruike.”
t Duurde dan mainstal nait laank of Sanders zien kwoajonges kwammen der bie stoan, bie veurboat al gnivveln. As din noa n tiedje konverzoatsie zo’n beetje over was vruig ain van jonges, “Hee Verwey, hou loat is t?”
Mien pa keek op t horlozie en jonges keken noar mien pa. Ze pebaaierden n kop te trekken of ze echt interesseerd waaren in welkse tied van dag t nou wel was. Moar konst aan grimmazzen wel zaain dat ze zuk hoast nait goud holden konden.
“Vijf over tiene,” zee mien pa.
Proestend en gierend runden jonges t hoes in.

Dan weer es kwam n veehandeloar langs. Veur gezellighaid haar e vraauw mitnomen. Mien pa begon n zoakelek proatje over rundvlees priezen of zukswat, maor zo gaauw e mond open dee keek t echtpoar mekoar stomverboasd aan.
“Hai proat Hollands”, legde vraauw heur sproakeloze man fluusternd oet.
Nog even keken ze mien pa aan of e van moan kwam veurdat ze n reactie op zien observoaties gaven. Opains stopde veehandeloar midden in zien verhoal asof hom wat belangrieks in t zin schoot.
“Je verstoan ons wel, nait?” vruig e mit ogen groot van belangstellen.

Joa, t leven is interessant as joen pa nait plat proaten ken. Op schoul kwam t ook wel es ter sproake.
“Ken e t hailmoal nait?” vruigen d’aander kinder mie dan mit n kombinoatie van medelieden en verboazen in stem.
“Joa, hai ken t wel,” zee ik, “moar t heurt n beetje maal.”

En dat was ook zo. Voak lagen wie in n knubbe van t lagen as ons pabbe, mainstal veur grap, wat in t Grunnegs zee.
Gelukkig kon ons mamme Grunnegs as de beste. Moar toch vonden mien olluu dat wie as gezin onder mekoar moar gewoon Hollands mozzen proaten. t Dialect leerden wie op schoul ja wel ja, en dat was al gek genog, duchten ze. Noa wat floaters en blunders ging t plat proaten ons ook best of man.
Moar ons pabbe, ook al was e voak drok in de weer mit kerkeroad en schoulbestuur, hai was en bleef n boetenbaintje as Noord Hollander in n Grunneger wereld.

t Was n stille zotterdagoavend in maai. Zunne gooide heur leste stroalen oet over t baauwlaand en zedde d’oal ploatse van Verwey in golden gloud. Koien in t waailaand achter t hoes luipen nog wat te groazen en in baarmsloot kwakde n kikker.

Boven op t sloapkoamertje, dij ze in heur vrije weekend dailde mit t poar zuskes en n bruiertje, legde Rieke leste haand aan heur make-up.
“Za’k mien parels omdoun Annie, of mien gruine kraaln?” vruig ze heur zus, en intuzzen huil ze veur d’spaigel baaide sierroaden tegen heur jurk om zulf ook mit kritisch oog t resultoat te beoordailen.
“Hee, dat binnen mien parels,” ruip Annie.
“Naitwoar. En ik dou ze om,” zee Rieke, dij inmiddels tot n estetisch verantwoorde beslissen kommen was.
“Moar ze binnen van mie. As t dat moar waist,” zee Annie, terwiel ze heur schoede vranterg op stoule gooide en n stel krulspelden oet t hoar begon te rollen.

Even was t stil in t koamertje. Vanoet woonkoamer beneden klonk gedempt Pa zien stem, dij mit Moe zat te proaten over beslommeringen van doagelkse arbaaid op t laand, terwiel deur t open roam geroup en gelach klonk van de twij aandere zuskes en t bruiertje, en even was Rieke ofgunsteg. Wat n lastege sitewoatsie. Woarom haar ze zuk ook zo loaten manipuleern deur Henk Perdok?
“n Beste vent jong, dij Jan Strakmaaier. Net wat veur die,” haar Henk n poar doage leden tegen heur zegd. “k Heb hom al t ain en aander over die verteld en leekst hom geliek wel wat tou.”
Moar Rieke docht der n beetje aans over. Ze kon zukzulf best redden wat jonges betrof en was Henk echt nait neudeg om n vriend veur heur op te scharreln.

“Hai speult örgel in t kerkie in Nijwolle,” drong Henk aan, “en t is nog n schiere vent ook, jong.”
Örganist? En schier? n Muzikoale vriend was vanzulf prachteg, veural omdat ze zulf ook wel van n goud stuk muziek huil. En nog knap ook? Opains kreeg Rieke wat meer belangstellen veur dij mysterieuze Jan woar Henk Perdok, Jan Strakmaaier zien zwoager, heur nou al doagen over aan de kop zat te soezen.
“Goud den. Loat hom moar kommen,” haar ze besloten.
En nou was t din zowiet.
“k Wait gainains of ik nog wel wil dat dij Jan komt,” zee Rieke terwiel ze mit n wat trillende haand wenkbraauw pollood hanteerde. “k Ken hom ja hailmoal nait.”
Moar Annie was al op weg noar beneden om kouke te snieden.

Ondertied spoedde n blaauwe bestelwoagen zuk over Weenderweg. Achter t stuur zat n slanke jongevent, t hoar mooi in model, krullen en aal.
“Jipsenhoezen?” mommelde hai, n blik waarpend op n bordje dat e veurbie scheurde. “Woar is den Boeskoolweg? Henk Perdok ook mit zien flaauwe kul. k Heb t wicht ja nog nooit zaain.”
n Beetje vranterg dee Jan -dat was zien noam- t dashboardkassie open en pakde n italioano. Gelukkeg, wat verderop ston n boer aan kaande van weg, zundoagse klompen al aan. Jan trapde stief op rem en draaide tougelieks t roampie mit n noodgang omdele.
“Goidag. Noar t verkeer kieken?” informeerde Jan.
“Joa kerel. Mag k groag doun aal gedureg. Zo net ree mien buurman nog veurbie. Was noar stad west n nij klaid kopen veur t oal mìns.
“Joa vaast. Moar nou es aans wat. Wait je ook woar Verwey woont?”
Hai wust t.
“Bedankt,” ruip Jan en vol gas ging e weer op pad.

Noa oal boer zien aanwiezens luip alles gesmeerd. “t Overdiek, doar most wezen,” was hom doagen leden al deur Henk Perdok verteld. Nou, Jan was der nait bekend moar nou was e schienboar toch op t goie pad. Doar was sluus al. Din bie dij widde boerderij noar rechts en joa, doar was nummer viefteg al.
Vlug auto bie t veurhoes parkeerd, ongeveer twij centimeter van mure, evem in t achteroetkiekspaigeltje kieken of t hoar nog goud zat en din moar zaain wat der zol gebeuren.

Onder t floiten van n improvizeerd Händel deuntje stapde Jan mit zulfverzekerde tred, moar toch ook n beetje zenewachteg, t onbekende tegemuit.
n Jonkje van n joar of zezze fietsde t aarf wat op en dele en twij wichter, n grode en n leutje mit n peerdesteert, speulden badminton.
“Kiek es aan,” docht Jan mit welgevallen toun e t grootste wicht in t oog kreeg. “Dat is heur dus. Nou, dat vaalt mie nog genog mit.”
“Strakmeijer,” zee e op zoakelke toon en luip mit oetstoken haand op heur of.
“Geertje,” zee t wicht op heur beurt.
Girtje? docht Jan. Wat het Henk Perdok din te soezen over n Rieke? Of zol dit heur zus wezen?
“Ik kwam ainglieks veur n Rieke Verwey, begon Jan. Bin k hier wel aan t goie adres?
“Joa. Rieke is mien zus. Magst wel noar binnen goan, heur.”

Deur n biekeuken, woar t wat noar putwotter rook, ging Jan keuken in. En joa heur. Doar ston ze, slank en blond, kouke te snieden bie t aanrecht.
Dat liekt mie wel goud tou, docht Jan, en hai bedoulde nait allaain d’kouke.
t Wichtje legde t mes aan kaande.
“Goidag,” zee Jan en schudde heur d’haand. “Strakmeijer.”
“Annie,” stelde ze zuk veur.
Wat? Annie, docht Jan in opperste verboazen. Mag ik n bone wezen moar houveul wichter wonen hier?
Toun klonk der n zaacht kroaken van voutstappen op n trabbe. Deure ging open en op drumpel ston n slank wichtje mit donkere krullen, vrundelke ogen en zacht glanzende parels.

Even was Jan sproakeloos. Wat n nuver wicht. Och, wat n laiverd, ging t deur hom hìn, en terwiel e zuk ofvruig welke noam dat e nou weer te heuren zol kriegen stak e moar weer d’haand oet.
“Strakmeijer.”
n Moment, dij wel n aiweghaid leek te duren, was t stil, t wichtje heur koele haand in dij van Jan. Vertel mie nou asjeblieft nait dast Appie haist, of Hindertje of Wupke, docht Jan wanhopeg.
“Rieke,” zee ze zaachte.

Baide hoofdpersonen binnen inderdoad n poar joar loater traauwd en wonen sunds dij tied in Woldendörp.
“Wichtje mit peerdesteert” was ik zulf