Rademaker, Johannes

Veurege week ben ik op bezuik west bie mien ol oom Wulm in t Ufkenshoes.
Hai was 94 worden en doarmit wol ik hom filesetaaiern. k Had hom n fles schilletje mitnomen, doar is hai gek op.

En wel lopt mie doar deur dij laange gaange? Jóa kerel, Berend Stuver!
Ik haar hom in gain joaren meer zain. k Wos nait ains dat hai nog leefde.
En dou kwam alles weer bie mie boven van vrouger vanzulfs.

Hai hait nait van Stuver, moar hai hait Schrikkema. Hai het de naom Stuver kregen mit n winkelweekaktie in dörp.
Ik zal joe vertellen hou of dat kwam.

De winkeliers in dörp hadden elk joar n winkelweekaktie. De hoezen waren mooi verlicht mit schienwaarpers en der waren allerhande gezellige dingen te doun veur old en jong. Veur de vrijgezellen hadden ze een jennechiensmaarkt en veur de olden een bingo mit as hoofdpries n haalf swien.

In de winkels kreeg je overaal extra bonnen bie en dij mos je in n grote tun doun. Doarmit waren dikke priezen te verdainen. Dij priezen dij kon je bekieken in de etaloage van schounmoaker Beentjer. Doar stoan ze allemaol te kiek.
Vrouw Heidema en heur man gingen soavends nog n stukje lopen en kwamen stomtouvalleg vanzulf bie schounmoaker Beentjer langs.
Vrouw Heidema keek heur ogen oet wat toch mooie priezen.
“Stel die veur Gerrit, dat ik dij spiksplinternije kovviezetapparoat ais won.”
Gerrit keek en las:

'Princess Toscana koffiezetapparaat voor 12 grote of 14 kleine koppen. Inhoud 1,4 liter. Voorzien van handig uitneembaar filter met druppelstop. Schakelt automatisch uit. Roestvrijstalen thermoskan houdt de koffie op de perfecte temperatuur.'

“Dat is nait gek”, zee hai, “den krieg ik nooit gain kolle kovvie meer of n kop vol kovvieprut. Maark is n Princess. As doe dij winst den heb ik ja twij keukenprinsessen in mien keuken, as t den nait goudkomt.”
“Niks hor, ik ben dien ainegste prinses, want dij prinses schrief je mit twij essen.”
“Die vaalt ja ook alles op.” En ze luipen verlangend noar kovvie gaauw deur noar hoes tou.

Ze waren nog gain haalve menuut vot of doar kwam Berend Schrikkema en zien vraauw aan. Ook zai bekeken alle dikke priezen. “Middenstand pakt ja goud oet, Berend! Kiek, zo’n kovviezetapparoat het Jaantje, dien zuster ook. Doe konst mie wel zo ain op mien verjoardag geven.”
Rika was al gaauw joareg. Berend keek ais goud noar dij kovviezetapparoat en schrok van de pries : sikkom 50 euro. Rika wis wel wat zai vruig. Nou dat kon ze wel vergeten. “Magst heur eerst wel ais vroagen, of hai heur goud bevaalt.”

Twij doage loater vaalt ploatselijke kraant in bus bie Schrikkema.
Berend is allain mit zien zeuntje in hoes. Rika is n dag noar heur moeke in Scheemdermeer. Moeke was grieperig.
Berend spelt kraant aaltied haildaal en kiekt of hai nog koopkes ontdekken ken. Opains worden zien ogen zo groot as n schurreltje.
Hai leest de prieswinnoars van de winkelweekactie in kraant.
En wel het de hoofdpries? Loat Heidema nou de gelokkege wezen.
De priezen kennen ze veur zoaterdag ophoalen bie Beentjer.
Berend denkt dit is mien kans. Hai ropt zien lutje zeuntje.
“Andries, doe most even noar Beentjer goan en t kovviezetapparoat ophoalen. Zeg moar, as ze vroagen, dat t veur Heidema is.
Woarschienlijk vroagen ze dat ains nait. As doe gaauw mit dat apparoat weerom bist, krigst van mie n buutssìnt.”
Nou dat huifde zien pa ja gain twij moal te zeggen. Vot was Andries.

In winkel van Beentjer was t hail rusteg. Gain mens te zain.
Noa n tiedje wachten kwam der n laange slungel van n jong in de winkel en vruig wat kereltje wol.
“Ik kom dij kovviezetapparoat even ophoalen”, zee hai.
Dij slungel kende jonkje nait en omdat jong zien pa der nait was vergat hai te vroagen noar legitimoatsie.
Hai pakte t koffiezetapparoat en even loater kwam Andries al mit dat ding thoes. Berend gaf hom zien buutssìnt en vot was t kind.

Annderdoags was Rika joareg. Smörgens hail vroug haar Berend t kovviezetapparoat al op t aanrecht zet en brocht hai Rika zulfs broodeten op bèrre.
Rika kreeg der troanen van in ogen. Heur Berend haar dat ja nog noeit eerder doan. Wat was hai toch n goie kerel!
“Dien kedo staait op t aanrecht,” zee hai, wat benepen.
Dij dag het Berend wel tien koppen kovvie had.

Week loater haar Rika de geiser stukkend. Hai wol gain waarm woater meer geven. Vlam ging alvot oet. Berend haar zoch mit kôl woater doest.
Loodgaiter Fikse wuir opbeld en dij stuurde n monteur.
De belle gaait. Andries dut open.
“Is dien pa ook thoes, mien jong?”
“Nee, pa is noar kapper tou”, zegt Andries.
“Nou, den dou mie dien moeke moar even. t Is veur de geiser, zeg moar.”
Rika komt bie deure.
De monteur, Heidema, komt en bekiekt de geiser. Hai t aal gaauw zain:
Ding is in gain drij joar schoonmoakt. “Hebben ie gain onderholdskontrakt?”
“Mien man bekiekt hom maistens zulf”, zee Rika, “moar hai het al n tiedje naait doan.”
“Wol ie ook n kop kovvie, Heidema?”
Heidema lust wel n kop.
Inains krigt hai t nije kovviezetapparoat in de goaten.
“Dat is n mooi ding, dij doar staait”, zegt hai. “Wie hadden der sikkom ook zo ain had. Mien vrouw haar ain wonnen mit winkelweek. Dou wie hom ophoalen wollen, was hai al vot. Dus dat was goud pech hebben.”
“Hou kon dat den toch wel?”
“Joa, as wie dat nou ains wozzen!”

Andries, dij der op neuze bie ston te luustern, kon zien mond nait dichtholden. Inains ruip hai: “Dizze heb ik ophoald veur Heidema. Dat mos van pa en ik kreeg dou ekstroa buutssìnten!!”
Nou wil ie wel geleuven, dat der dou nog wel wat oet te leggen was. Ik wait nait of geiser nog moakt is, moar in elks geval drinkt Heidema nou thoes lekkere kovvie.
O, joa en sunds dij tied hait Berend Schrikkema in t dörp Berend Stuver.

Nou den wait ie nou hou of t zit.

Midden in dörp troffen ze kaander. Doar was n bocht in weg en doar haar je mooi uutzicht. Heur olders en opa’s hadden er woarschienlek ook aaltied al stoan om t nijs oet dörp te beproaten.

Dou ik der laangs kwam zag ik dat wieze Frits aan het oreren was. Ik was nijschiereg woar jongs t over hadden.
Voak hadden ze t over braandweer of n opgevoerde brommer of en dat nog veul voaker over de knappe wichter in dörp.

Ditmoal keken ze hail oetstreken en luusterden noar Frits dij neuze nog wat hoger in locht dee.
“Joa”, zee Frits, “ik heb dij sjinees geliek moar even opzöcht”
“Dat hest goud doan”, zee dreuge Derk, dej der ook aaltied bie stoan te kieken.
“Het e ook zusters?”, vruig Geert, dij ook wel ais n scharreltje hebben wol.
“Doar hebben wie t nait over had”, zee Frits.
“Woar den wel over?”, vruig Bio-Berend, dij waiten wol of dij sjinees ook hoesdaaier haar. Hai was spesjalist op netuurgebied en doardeur haar hai zien bienoam Bio-Berend kregen.

“Ie waiten ja wel dat ik in Stad noar akkedemie goa”, zee Frits en dee neus nog wat hoger in locht en muik zien brillegloazen schoon. Dat was maistied het taiken dat hai n laank verhoal te vertellen haar.
“Woarveur leerst doe aiglieks?”, vruig Laamert, dij slimme zwieneoogies in kop haar moar maistied vuurrooie kop kreeg as ze hom wat vruigen.
“Ik studaaier”, en borst kwam wat veuroet en neus omhoog en bril veur op puntje, “ik studaaier, hmmm…, ik studaaier de semantische etimologie van de aziatiese toalen”, oreerde Frits, dij n blaauwe moandag met bus noar stad ging te leren.

Dat sluig in as n bom. t Was eerst doodstil. Ze keken kaander aan, om te kieken of ain t snapde en om heur aigen domhaid te verbaargen bleven ze mit oetstreken smoelwaarken veur zuch oetkieken in t duuster.
“Joa juust”, zee dreuge Derk, “dat het mien oomke in Amerikoa ook leerd”.
“Dat ken nait”, zee Frits, “want t is een gloepsendnije studie dij der nog moar net is”.
“O”, zee Derk, “t was ook zokswat mit kompjoeters”.
“Okay”, zee Frits. Dat woord gebruukte hai vanoaf september zolaank as hai noar stad ging.

“Okay, moar om op dij sjinees trugge te kommen, ik heb met hom proat”
“Woont hai hier al laank?”, vruig Derk.
“Nee, goud twij weken”, zee Frits en keek omhoog. “Ik wol waiten of dat sjinees ook stoer te leren is”.
“Nou en?”, vruig Bio-Berend.
“t Vaalt mie slim tou mouk zeggen”, zee Frits, “t waarkt volgens vaste logiese semantiese regels”.
“Nou vertel ais”, zee Laamert en kneep zien oogies tot gleufkes. Vannijs kreeg hai weer n kop as n bôl.

En Frits begon dou as n lutje perfesser te oreren.
“In het sjinees hebben ze twij oetgangspunten. t Is goud of t is fout.”
“Dat is bie ons ook zo”, zee dreuge Derk.
“Joa wacht even”, zee Frits, “as joe bie n sjinees eten goan den ist lekker of t smoakt joe nait”.
“Zai eten toch aaltied bami of nassi”, zee Bio-Berend.
“Krekt de woarheid”, zee Frits.

“Kiek, zai verbinden perseunlieke veurnoamwoorden aan woorden dij aangeven of wat lekker is of nait”.
“Bist veul te geleerd”, zee Laamert.
“Luuster nou even”, zee Frits. “t Zit zo: as e wat nait lekker vindt den ist in t sjinees: ba en as e t lekker vindt den snoept hai der van en dat woord is in het sjinees: nas, net as in het duuts, dat komt van naschen en in het jeuds is dat ook zo.”

Ze keekn Frits aan alsof hai van ain aander planeet kwam.
“En n perseunliek veurnoamwoord dat is n woord as ik of mie in het Grunnegs. Dus den worden dingen dij nait lekker bennen bieveurbeeld: Bah mie”.
“O”, zee dreuge Derk, “nou begriep ik t, den hebben ze zeker ook bami, badoe, baheur, bahom”.
“Krekt”, zee Frits, “dat bent dan aandere smaoken zo gezeid”.
“En bie nassie zit dat zo: nas betaikent tis lekker en zai eten t dus den wordt het nassie, zo ken je ook hebben nashai of nasik snapst Derk?”
Derk nikde gloazeg.

“Moar zai eten toch ook kroepoek”, zee Laamert, “hou zit dat den?
“Nou”, zee Frits, “dat heb ik hom ook vroagt, en dat komt zai bewoaren kroepoek onder de grond onder vlouer net as wie wel eerappels of doahlioaknollen. En as zai ze neudeg hebben den mouten zai deur t kroeploek onder de vlouer, vandoar: kroep en look, dat is Engels veur kieken of ze der nog stoan vanzulfs”.

“Ho wacht even”, zee Laamert, “moar den hest doe nait aale letters”.
Laamert was oardeg snugger, hai haar twij moand op gimnoasium zeten en haar dou gain zin meer aan t leren.
“Nou”, zee Frits, “doe waist toch, vrouger zeden lu van: knijptang en tegenwoordeg: nijptang, dus ze loaten de k vot”.
“Keerl wat bist doe geleerd worden Frits”, zee Bio-Berend. “Dast doe dat allemoal waiste van dat verbaauwen van kroepoek en t opbaargen onder t kroeploek. Hou zugt zo’n gewas der oet? Waist dat ook?”
“Joa”, zee Frits. “t Gruit net as mais, moar t het vanzulf veul hette en roemte neudeg.”
Je zaggen aan t gezichte van Bio-Berend, dat hai dat aankom joar ook ais in zien toentje perbaaiern wol.

De kwoajongs pruiten zo nog n tiedje deur, totdat der inainen n poar nuvere wichter op fiets aankwammen. Ze wazzen sjinees vergeten en ik ben moar deurlopen. Ik was best groots op dij kwoajongs dat dij zo knap wazzen en al zo daip diskusjeren konden.

Ik wolt mit joe hebben over: Rieks Roelfsemoa. Hai is bie de maiste oldern onder joe beter bekend as Rieks Flappers oet t loug.

Ik heb nog moar pas heurd dat hai Roelfsemoa hait en gain meneer Flappers zoas ik altied docht heb. Hai wuir ook ja nooit aans nuimt as Rieks Flappers en dat kwam omreden hai heule grote ofstoande swieneoren aan kop haar mit nuvere spekraandjes deraan. As hai tegen t licht ston den schenen ze rood deur en konnen ie de oaders in de oren zain. Joa werkliek woar. Ik von dat as kind hail biezunder.

Ik wait nog goud van n moal dou ik nog moar zo’n lutje kwoajong was, dat wie wat roars mit hom beleefd hebben en dat wol ik joe even vertellen.

Ik was meschain n joar of acht old dunkt mie dou t gebeurd is. Mien pa was in schuur dounde n stoulpoot dij wat lös zat vast te liemen.
t Was ain van dij olle stoulen van mien opoe dij bie ons in t achterhoes stonnen. Ze wazzen nait zo best meer en voak stokkend.
Mien moeke was even noar schoumoaker om nije zolen te hoalen veur mien schounen. Mie pa zedde ze der zulf wel onder.

Ik zat in koamer te lezen in n bouk van Piet Prins over smokkeloars en aander boeven. Hail spannende bouken binnen dat ja. Ik haar t oardeg te doun mit de hoofdpersoon oet mien bouk en ik heurde nait dat er ain binnenkwam.
Ik zag nog net ain mit grode oren stiekum kelder ingoan.
t Was mien pa nait en mien moeke ook nait. Meschain was t wel n boef. Ik was n heul dapper kirreltje en ik sloop noar kelderdeur en gong stief om bocht stoan kieken.

Moar doar kwam onze Miekie aanzetten. Katten binnen aaltied ja hail nijschiereg. Moar Miekie mog van mien moeke nait in kelder kommen. Moeke haar kelder nog moar net schoont. Dat dee zai elk joar. In kelder haren wie eeraapels, en der stonnen n heuleboel weckvlezzen mit kaazen en eerdjebijen.
Op plaanke ston aaltied vlezze mit schilletje noast n vlezze hoarlemmereulie. En der ston n schuddeltje mit spekvet en n komke mit koantjes wazzen der. Wie slachtten aal winter n dik swien en worsten hongen aan laange stok.
Dus ik dee deur gaauw dicht veurdat katte mie der in ging.

Doarbie drukde ik woarschienlek net tegen t knopke van t licht aan en zo zat de boef in t duuster in kelder.
Onder in kelder heurde ik wat gestommel. Bliekboar kon Rieks Flappers, want dij was t zo bleek mie loater, de woatermeter nait goud vinden in t routduuster.
Mien pa haar hom deurstuurd in hoes omreden hai handen vol liem haar en Roelf kwam ja elk joar meter opnemen. Dij wis wel woar of hai wezen mos en aans mos hai moar even vroagen.

Rieks haar mie wel zitten zain, moar hai docht ‘ik vin t ja wel’ en was op sokken kelder ingoan. Hai wis ook al wel dat mien moeke nait geern haar dat hai mit zien voele schounen heur de boudel smirreg luip.

Dou kat aan kelderdeur begon te kraben heurde ik beneden in kelder t ofstrieken van n lucifer. Ik docht ‘o deksel nou moakt mie dij daif ook nog braand’. Ik runde gaauw noar t achterhoes woar mien moeke net weer binnenkwam.
Zai zee tegen mie “wat hest toch jong? Dou ais n beetje kaalm aan”. Ik wol net zeggen wat der was dou wie in kelder n vrezelk geluud heurden : eerst n haarde klap, dou n vrezelk woord dat wie nooit zeggen mochten. En vot doarnoa n glasgerinkel asof der in kelder n oardbeben was.

Mien moeke vloog noar kelder tou en dee deure open. Doar kwam tot mien grote verboazen Rieks Flappers trap omhoogstrompeln mit n van pien verbeten kop.
Dou hai in t licht van de koamer kwam mos ik alleriezelkst lagen van zenen.
Doar stond Rieks Flappers met zien grote swieneoren op rooddeurtrokken noorse sokken en aan zien linker vout bungelde ons moezevaal.
Hai haar in moezevaal trapt in t duuster net dou hai zien lucifer veur twijde moal ofstreek en haar t oetroupen van piene en geliek achteroetschoten. Doardeur was hai op kont in weckvlezzen belaand. De lekkere kaazen laggen deur heule kelder hén. Hai haar zok vastgriepen wilt aan n plaank moar doardeur kreeg hai ook nog ais schilletje mit hoarlemmereulie over zuk hën.
Hai zag der vrezelk oet. Moar bouk mit meterstanden haar hai nog in haand. Och wat was ik baang.

Aanderdoags kwam hai weer langs. Ik kroop zo gauw meugelk onder toavel. Ik zag hom vannijs kelder ingoan mit n zaklanteern in haand. Hai haar meterstand nog nait opschreven. Ik zag nog net dat zien aine sok nog rood was bie zien tonen. Moezevaal haar goud waarkt bliekboar.

Mien taande kwam oet n gezin mit elf kinder. Tegenwoordeg is dat n heule koppel, moar vrouger ja hail gewoon.

Mien taande Dientje was psigoloog. Nait dat ze der veur leerd haar, want joa met zoveul kinder, woar hoal je dat geld heer is t nait?
Nee, taande Dientje was as psigoloog geboren. Zai wis aale psigologiese regels oet kop tou te pasen. Zai wis ze op t goie mement te broeken.

Zai is der hail wied mit kommen. Ze wol groag old worden. Goud gezond blieven en n leven as n rieke loes hebben en t is heur aalmoal lukt.
Zai is sikkom 100 worden. Ze traauwde mit de twijlingbruier van Sunterkloas, dij ook aale aigenschappen van hom haar.
Hai was nait slim sproakzoam, hai keek joe aaltied gloazeg en goudeg aan. Hai was vast n laive kerel veur taande. Hai haar de aigenschappen dij taande nait haar en ondersteunde de verhoalen van taande Dientje as ze t over zaike mensen haar of as ze wat van joe gedoan hebben mos. En dat leste kwam voak veur.

In de ogen van mien oomke zag ik den dat t echt neudeg was dat wie de bosschop deden. Je wollen oomke ja gain verdrait doun. t Ston in zien ogen te lezen. Wie mozzen as kinder wel luustern noar taande.
Taande haar dizze man oetzöcht omreden hai net as zai groag n borreltje lustde. Nee, begriep mie goud zai muiken der gain misbruuk van.
Zai bruukten het homeopaaties : lutje beetje moar wel regelmoateg innemen. En noeit oversloagen dat was gevoarlek. Vlak veur nachttied innemen.

Oomke haar n goud leven bie taande. Hai huifde naargens om dinken, dat wér veur hom doan.
Taande Dientje haar zuk schaarp oefent in t opmaarken van dingen dij n gewoon mens nait in de goaten het. Zai kon zomoar inains midden in heur verhoal ophollen en zeggen tegen mien oomke: “Doeko doe most even noar achtern goan. Doe most noar WC”.
Wie hadden niks roken en niks verdachts heurd. Knap van taande dat ze dat zo goud psigologies aanvuilde.
Ze zee gewoon: “Doeko doe most pizzen goan.”
En den ging d’ol slove even vot om doarnoa weerom te kommen mit open schuurdeuren zoas mien taande t verschiensel nuimde.

Wie as kinder wizzen nait wat taande doarmit beduilde.
Doeko was t wel went. Hai kreeg noeit n kleur. Dat kon ook nait want zien kop was altied vuurrood. Asmis mos hai zomaar even zien handen wassen. En den pruit mien taande even over zien femilie. Moar dat dee ze nait laank.

Hai mos ook aaltied bosschoppen hoalen en hai dee dat aaltied lopens bie winkels wied oet de buurt, omreden doar was aaltied alles beter, goudkoper en lekkerder. Hai foeterde noeit.
As kind kwammen wie geern bie taande. Zai haar altied n lekkere appelsien veur joe kloarliggen. Mienent was voak wat gruiner as mien bruier zienent. Dij van mien bruier was aaltied groter, sappeger en lekkerder.
Dat was vanzulf stom touvalleg docht ik vrouger.

Loater kreeg ik in de goaten dat dat kwam omdat hai noar heur kaant vernuimd was en ik nait.
Taande Dientje heur appelsienen wazzen wel twij moal zo groot as dij wie thoes haren. Ons appelsienen kwammen oet België en dij van taande kwammen oet Madrid. Meschain haar oompie, zo docht ik as kind, ze wel mit train ophoald, hai was ja masjinist bie de Nederlandse Spoorwegen west. Doardeur mog taande vergees raizen, wat zai den ook voak en veul dee.

Jammer veur heur dat femilie nait wat wieder oetenkander woonde. Dou heur man ophuil mit waarken kon ze der nog 35 joar van profitaaiern, zai is ja stafold worden.
Zai wol geern gezond eten en zai kon in heur tied al wat wie nou n ‘balansdag’ nuimen. Vrijdoags at zai steevast aaltied vis. Zo vris meugelk en t laifst haar ze dat dij vis smörgens nog in Waddenzee zwommen haar en nat was.

Joa, zai was wizze n goie psigoloog west, zai haar verstand van t wilsleven van de mens.
Zai kon joen wil heulemoal inschoakeln of oetschoakeln. Knap van zo’n menske nait?
“Mien jong” zo begon ze maistied tegen mie, “doe wilst straks wel n lekker stukkie sukkeloa of nait soms?”
Welk lutje dikkertje van 10 joar wil dat nou nait geern?
“Den wilst doe wel even wat veur dien laive taande doun denk ik.”
Den streek ze joe over t hoar en gaf joe n grote tazze.
“Wilst doe even n stukje leverworst hoalen bie slachter Baarghoes, den krigst doe straks ook n stukje op roggebrood heur.”

En den legse ze joe de haalve stad oet, hou je mit veul omwegen aan aander kaant van stad kommen konden.
“Zeg moar tegen hom dat t veur mevrouw Fokkens is den wait hai t wel welk soort dast hebben moust. Denkst mie goud om t geld mien jong? En kiek oet heur t is drok op weg. En bie t spoor stoppen veur rood licht he, dat waist al wel toch? Dou moar kaalm aan en tas bie die holden.”

Zo was ze joe den eerst n haalve dag kwiet en haar zai ook wat rust.
As je weeromkwammen den was t ain en aal lof. As kind stroalden je den heulemoal. Zulfs zo slim dat je nog wel n moal zo stom wezen wollen. En ook nog wel lopend noar n bakker wollen dij schienboar zowat in Azzen woonde. Ze von t nait slim as wie n blokje omluipen om n puutje drop of n lollie te kopen.

Taande was goud veur ons. Joa, taande was n geweldeg goud mens!
Gain wonder dat as je zo’n vraauw hebben dat je sproakeloos worden en t laifst aaltied mit train alles ophoalen willen.
Joa taande was een heul best mens. Moar t is net of ik appelsienen nait meer zo goud verdroag as vrouger. Ik vin der wel ais n smoakje aan zitten.
As ik appelsienen koop den zeg ik der aaltied bie dat ze oet België kommen mouten.

Op Moushörn wonen Maindert en Tinie.
Maindert is n vreselke snakkerd. Hai wait aaltied meer as n aander.
Doar worden lu op n duur flaauw van en zeker Lange Wulm en zien kammeroad Pait Snieder dij bie Maindert in stroat wonen.

Zai aargern zuk voak aan Maindert, dij veur zeuven joar oet n Hoag noar Moushörn verhoesd is. Tinie is n best wicht moar dij Maindert, hol mie der over op.
Wulm en Pait wollen hom ais te groazen nemen.

Maindert haar zien hoes hailemoal vaarft. Joa hai haar t vanzulf aans doan as aandern in stroat. Elk het alles mooi netjes wit vaarft, mor hai mos zoneudeg alles blaauw moaken. Joa doar ben je den kloar mit as stroat of nait den?

Kon zo’n kirrel zuk nou nait n lutje beetje aanpazen?
Wit was toch mooi zat ducht mie. Mor niks hor t mos en zol blaauw worden.
En op t hoes kwam ook nog ais n noam te stoan dij naargens op sluig.
Hai haar op n grode opvalende bord schreven: ROERDOMP.
En den mout je waiten, dat hai nog gain kraai van n liester onderschaaiden ken. En den zo’n bekakte noam ROERDOMP.
Dij vogel komt in Moushörn nait ains veur. Nee dij kirrel is nait slim loos.

Wulm en Pait kwammen overain om dat bord wat te veraandern. Mor dat mos wel stiekum gebeuren en ze wollen dat leste dag van meertmoand doun. Den zol Maindert t ja op ain april zain.

Kees en Geeske achter oet stroat wuirden der ook bie betrokken en dij mozzen Maindert en Tinie vroagen of Maindert heur wat zain loaten kon van de omgeven. En zo kwam t dat ze mit zien vaaiern fietsen gingen.
Ze wazzen stroat nog nait oet of Wulm kwam votdoadelk mit n laange ledder aanzetten en Pait haar n grode pot widde vaarve in haand.
Schik dat ze mit zien baiden hadden. Ze hadden veurof n borreltje dronken, den zol t beter goan dochten ze. En dat was ook zo.

t Was moar even biegoan of zai hadden de eerste en leste letter van t bord overvaarft. De rest luiten ze zo stoan.
Noam van hoes was wat körter worden en mit grode blaauwe letters tussen twij widde vlakken ston te lezen: OERDOM.
Dou zedde Wulm nog even n smeer onder OER en ain onder DOM. Wat hadden ze n schik mit heur baiden. Ze mozzen wel rad aanmoaken, gain ain moch heur zain.
Deur de hoast bie t weghoalen van de ledder vloog der n gobbe vaarve over raand van vaarfpot en kwam net op oprit tegen t hoes trecht. Pait en Wulm hadden dat nait ains in de goaten deur heur hoast en boetendes t wér al oardeg duuster.

Wulm en Pait luipen volgende dag ‘stom toevalleg’ even langs Mainderts hoes. Trof goud, want Maindert was ja net boetendeure in zien veurtoentje. Hai keek vergreld oet. Hai haar vaarve liggen zain en was der gusteroavend ook nog ais deurhénfietst dou hai thoes kwam.
Dou hai omhoogkeek haar hai zain wat der gebeurd was. Wel haar hom dat flikt?

“Bist aan t vaarven Maindert?”, vruig Pait zo neutroal meugelk.
“Joa”, zee Maindert “moar der is mie net n flot overhéngoan en dat wol k even wegmoaken.
k Wol net wasbezine hoalen. k Wil knienhok nog even vaarven, doar mouten straks vaaier jonge knienen in”.

Net op dat mement kwam Tinie der aanzetten. Maistied kwam zai vot op neuze aargens biestoan. Zai haar, deurdat ze nog wat wieder noar achtern ston nog niks in de goaten en Maindert haar der nog niks over zegt. “Wie hemmen guster jonge knienen kregen zee ze hail groots. Joe maggen ze wel even zain. t Is zuk mooi lutje goud, ik ken der haile dag wel noar kieken. Kom moar even mit.”
Veul zin hadden Pait en Wulm nait, mor oet fesoun gongen ze mit.

Net dou Wulm veurover gong om achter in t hok te kieken zee Tinie “Och gek Wulm jong, wat zit dien boksempiep ja onder de vaarve. Bist bie hoes bezig?”
Wulm stoamelde wat en zee dat hom net te binnen schoot dat hai t jongste wicht neudeg noar train brengen mos. Pait zee dreug “Nou den loop ik mor vast mit die mit dij kaant op. Nou, eh, t beste hor”.
Ze woagden t moar nait meer om Maindert aan te kieken.

As ze dat wel doan hadden, hadden ze zain kennen dat hom inains n hail baarg dudelk wuir. Zien ogen rolden zowat tot kop oet.
Wulm het dij nacht koorseg dreumt over Maindert zien knienen en Pait het n dag loater boske goldjebloumen noar Tinie brocht. “Zomoar”, zee hai, “omdat wie noabers bennen”.

“Most even goud noar mie luustern, Geert! D’r staait nog wel n flortje mous met n stuk worst in koelkaast. En hebben wie guster nait nog wat zoepenbrij overhoaln? Mie dunkt doar redst doe die wel met.”
Geert luustert moar haalf noar wat Koba zegt. Hai zal blied weezen as ze deur oet is.
“O joa, most nait vergeten kat wat melk te geven, want dat hest lest nait doan!”
“Goa nou moar gaauw vot, aanders hoalst bus nait. Nemst mie nog even n poar zolte heerns mit ?”
“Dat wait k nog nait hör, dij stinken zo deur bus hén. Geef mie nog moar n smok en den mout ik gaauw hín.”
Vot is ze. Geert zwaait nog n moal veur t roam.

“k Was baange dast nait meer kwamst”, zegt Jaantje, “k stai hier al n tiedje te wachten.”
“k Mos Geert nog zeggen wat hai veur eten hebben mos.”
“Mien Haarm gaait moar noar de Chinees. Ik mout mie ook altied redden.”
Bus kwaam d’r aan. Ze gingen oetgebraaid op achterbaank zitten en even loater zatten ze over de kinder te proaten. Tied vloog veurbie. Veur ze dr goud aarg in hadden warren ze al op Damsterdaip en mozzen ze oetstappen.

Lopend gingen ze noar de Herestroat en Groot Maarkt. Ze muiken d’r n mooi daggie van. Zo voak kwammen ze nait in stad. Ze gingen lekker kovviedrinken bie de Hema. Doar was t ja nait zo duur, zee Koba.
Doarom nammen ze ook nog n stuk appeltoart d’r bie. Ze warren moar ain keer oet mit heur baiden en dat mos viert worren. Ze warren blied dat ze zitten konnen. Moar noa n haalf uur gingen ze oetrust wieder op koopkesjacht.

Jaantje kocht bie C&A n nije blaauwe boksem buukmoat 656, dij was ja in de oproemen. En den was Haarm veur de zundag ook weer schier.
Koba nam nog n puut kaarzenbonbons mit. Geert was doar ja gek op. En net as altied nammen ze baiden op maarkt nog wat droeven mit.
Heur baide kìrrels nammen as ze weeromkwammen van Zuudloadermaarkt ja ook altied droeven mit. Dat heurde nou ainmoal zo!
Koba zag nog wat lapkes woar ze wat van naaien kon veur heul waineg geld.
In Oosterstroat schoot Koba te binnen dat ze nog zolte heerns mitnemen mos. Wat n geluk dat d’r n viszoak was.
Koba en Jaantje gingen met aal heur tassen noar binnen. t Was d’r drokker dan ze docht hadden. Moar ja t was hier ook gain dörp vanzulfs. n Lutje jonkje was veur heur aan. Hai mos veur zien moeke n haile groode makreel kopen. n Vent mit hoar tot op zien scholders en n kilo piercings aan t lief mos twij viskroketten hebben.

“Wilst wel leuven, dat ik nait ains wis, dat d’r zukse dingen bestoan?” zee Koba. “Most dei vent ains zain, dat hai d’r zo bielopen wil. Hai, hai! Zal wel n swaarver wezen.”
Dou Koba heur twij zolte heerns bestellen wol, kreeg ze te heuren, dat ze net op warren. Koopman har net de lesten verkocht aan n ol man, dij elke dag twij heerns hoalen dee.

Joa wat nou? “Wat zel we doun”, zee Koba, “of zel k zoer heerns mitnemen veur Geert, dij zel e ook wel lusten toch?”
“Nou, den dust dat toch”, zee Jaantje.
En zo bestelde Koba n pot mit zoer heerns. Pries vuil heur tegen, moar ze zollen wel ekstroa lekker wezen.

En zo stonden ze weer boeten mit aal heur pakkelarie en de pot met zoer heerns. Woar mos ze hom loaten? Hai kon vanzulfs nait bie dij blaauwe boksem in, want den ging de huile boudel d’r noar stinken. Nee, dat kon nait.
O, wacht ais in dij tas was nog wel wat roemte. En zo gingen ze baiden stoareg aan noar bus tou. Ze hadden nait zo veul geluk as vanmörgen. Tegen vief uur zit bus vol met waarkvolk en met schouljeugd. Zo haalverwege in bus was nog plek. In middenpad zat mie n huile grode graauwe hond.
Zien boas was n laange dunne kìrrel, dij oardeg swaiterg rook en broene vingers van sigrettenroken har. Hond kon gain kaant op. Hai nam haile middenpad in beslag.

Dou Koba heur tas met de boksem drin boven in bagoagenet leggen wol, vuil de andere tas d’r oet op grond en dij grode hond sprong d’r geliek op oaf.
Koba kneep hom ook nog wel wat veur dij röthond. Kreng zag d’r vaals oet.
Kìrrel, van wel hond was, dee of hai tot roam oetkeek. Koba legde tas boven heur in rek. Ze warren baiden wat blied dat ze in bus zatten.

Zo’n dagje oet was heur baiden goud bevaaln. Dat mozzen ze voaker doun. Bus stopte aalgedureg onderweegs, moar dij kìrrel met dij hond bleef zitten.
Opains zegt n vraauw achter heur in bus “wat stinkt dat hier ja. Ik roek siepels, of ligt dat aan mie?”
“Ik verbeelde mie dat ook aal n tiedje”, zee heur buurvraauw. “t Is ja net of ik ook wat vuil druppen, dij bus zol toch nait lekken?”
“Dat ken nait mens”, zee de aander, “t regent ja huil nait, hou zol t den lekken?”
“Ik vuilde net al n drup in mien nek”, zee de eerste.
“Nou ik mot d’r hier oet”, zee heur buurvraauw.
Bus stopte, luit heur d’r oet en ree weer wieder.

Opains zegt Jaantje teegn Koba: “most ais zain wat veur roare druppen ik op mien jaas heb. Woar heb ik dat nou kreegn?”
Op dat moment blafte dij dikke graauwe hond in middenpad. En dou begreep Koba wat of d’r wezen kon. Heur pot met zoere heerns was lekken goan.
Ze zee niks, moar dou ze thoes kwam het ze wel n haalf uur zitten te schelden op Geert, dij zoere heerns hebben wol.
En Geert kon allain moar zeggen, dat hai heur zolte heerns besteld haar…