Ie kinnen der mit lezen en schrieven
Dailnemer Pervinzioale Schriefwedstried 2024 en 2025.
’t Licht nemt sikkom
naacht sein duuster
wind over ‘t woater
wemeln weerlochten
over ’t Wadd en diek
wuilen en fladdern
maiwen wild en gauw
deurnander asof zai
zunder gewicht waarn.
Luustert stillegaid
zunder tiedslôt
bedoard en in vree
mit dove oeren
noar al dai goapers
sunder geluud
op twai bainen.
Wind, locht en woater
zuzooien zachies
in taiken van
perfèkte lochtleegte,
nait haildail niks
gevuld mit alles
doch zunder ons,
dai ’t aal verstören kin.
Du bist nait mie
en ikke nait die,
’ik heb ‘t altied dichtbie
mien ruumte rondom mie.
’t Gait zunder woorden,
’t regelt de ofstand,
tussen onz aalmoal
en veuraal veur mie.
’t Geft rust en gemak,
maokt oons eerliekser haidaal;
bist du mien laifke, mien laiverd,
dan zet ik ‘t opzij veur die.
Mag ik nait echt die,
den holst du votdoadelk ofstand tou mie,
komst du mie naitemin te dichtbie,
veult ’t niet gemakkliek veur mie.
’t Is mie nait zichtboar daill,
maor toch in elk sien wezen.
’t Fluustert hou dichtbie
wie kommen kunnen,
zunder ’t ongemak te vrezen.
In heufd en haarte
tougelieks vanzulf
as mìnsk vrai
binnen en in boetenlocht,
naargens zuk ain boetenbainder
vuilen of blieken te weden.
Wat heurt en nait heurt mandaileg,
so dat wie t met mekoar redden, hier en nou:
dat geft ruumte.
eefkes dit
eefkes dadde
waarkt mensk suk
klokke en wekker krom
altied te laot
veul te veul
veur elk moment
zunder dat hai pauze kent
is altied tiedslimiet kwiet
racet doaglieks
zien leven deur
kop koekoekt elk uur
wait nait meer hou
vraihaid veult
in vergeese tied
is zukzulf kwiet
zunder roemte
in joen doagen
verlaist werelt vaarve
moakt elkenain sikkom meleur
argens is
hoe dan ook
nait ver voat
stilte in nou
veur dast
alles toun
geben sollst
vlaigt en vlocht
vlöt verbie
kiekt nait
noar die
loat koalt
wel du
wel bist
t is der
t was der
enkelt in
dat moment
dat vree in
vraihaid
allenig moar
ingewaaiden kennt
wind schietensbenaauwd
vol oarzelende baange bainen
woar hin- woar noar tou- hou
regen blert foskerood op
bezoenen en schoeden:
waaren op onmisse tied doar
sunne versloagen
deur gezoes en geplaas
over vree-genuzzel
eerde aan diggeln
geleuf op biesterboane
sloagerij tussen lu aalweg
allenig dooien
vrai van alles
zain de oetslag
ast du ‘t aal noar die touluusterst
nait ain dooie wind zugst en vuilst
gain wait van de aander hest
bist enkelt mit diezulf vrai
allenig in smaale werelt
mit compacte meerhaid
bint aal zoegers dai
waorhaid en vraihaid bekifken
vraihaid hemmen zunder aigenoar
is gliek aain störm
dai du nait opsloeten kinst
Overvér
is het ain rondom sicht.
Dichterbie is het nait-
so ver inains meer.
Moar achter dai streepe
verdrinkt weerzieds tied.
Doags gruilt glimmend
Sunne veurop,
naachts Moane derachter
as slome silhouet.
Doarboaven
flikkern kòle steerns,
in ain zee van nachtzicht –
zunder woar of wanneer.