Dijk van, Alberta

As Jan oet schoul komt vindt e zien moeke in keuken.
“Moi mien jong hou wast op schoul?” Zunder zien antwoord of te wachten zegt ze: “Goa alvast mor bie toavel zitten, wie goan votdoalek eten.” “Wat krieve we den veur eten?” vragt Jan.
“Utjekul mit mosterdstip.”
“Tou moeke, dou nait zo lolleg, wat krieve ?”
Stamppot dreuge bonen mit n vrizze worst en n stokje spek, en as toetje krigst zoepenbrij.
Jan kikt hou moeke hom n teller stamppot op schept.
“Mouten we nait op pabbe wachten?” vragt Jan.
“Nee pabbe is noar d’vijmaark in Stad en komt eerst tegen oavend weer in hoes, den snitter k hom wel n prakje op,” antwoordt moeke.

Jan zit wat dreumerg veur zok oet te stoaren.
“Dij zit wat oet te bruiden,” denkt moeke bie zok zulf.
En ja heur, opains vragt e: “Wat eten we aiglieks mit kerst moeke?”
“Woarom wilst dat nou al waiten? t Is nog lang nait zo wied, en boetendes dat is toch altied n verazzen.
Jan denkt even noa.
“Was dat veureg joar ook n verazzen? En t joar doar veur ook?”
Joa Jan dat waren ook verazzens,” zegt moeke wat kribbeg.
“Nou den wait ik al wat we eten mit kerst.”
“Zo? waist doe dat? En wat denkst wat dat den is?”
“Reloade mit eerappels en greunte en ijs mit vruchten noa,” zegt Jan.
Moeke kikt heur zeun aan en zegt: “Doe vergetst wat.”
“Och joa d’ soep,” antwoordt e.
“En dat alles vindst nait lekker mien jong?”
“Jewel, mor dat is den toch gain verazzen as we elk joar t zulfde eten.”
“Hest gliek Jan, “dat is ook gain verazzen meer, mor wat wolst den geern eten dit joar.

Jan denkt daip noa.
“En? Waist al wat?” wil moeke waiten.
“Nee zo gaauw wait k t ook nait.
“Geft niks Jan.
As ik t mor n week veur kerstfeest wait, den ken k alles inkopen en meschain mout der ook nog wel wat slacht worden.
“n Daaier slachten?” ropt Jan.
Ie mouten bie Jan nait mit slachten van daaier aankommen. Den staait e op zien achterste poten.

“Joa Jan,” zegt moeke meschien wilst wel knien eten en den mouten we Flappie wel slachen, hai is dik en vet genog.
“Ons flappie” rópt Jan en zien ogen worden groot en baang.
“Joa, doar hebben we hom toch veur vet mest, of lust gain knien?”
“Nee !!!”, rópt Jan “noatuurlek nait” en hailendaal ons Flappie nait.
“Mor Jan” zegt moeke, “doe lust toch geern n stokje vlaais? Kiek mor op dien bord wat ligt doar?”
Jan kikt, “Joa mor, moeke, dit is toch gain knienevlaais?”
“Nee doe domme jong, dat is wat van ons zwien dij we veureg joar slacht hebben.
En of t nou n zwien is of n knien t is allebeide van n dood daaier of nait soms?”
Joa, dat wait Jan ook wel, “k lus wel zwienevlaais, dat is toch hail wat aans as knien!
Moeke laagt noar heur zeun.
“k Mout hom mor nait laanger ploagen,” denkt ze en ze gaait noast Jan bie toavel zitten.

“Most ains heuren Jan,” en moeke kikt hom aan, “denkst dat nou echt dat we dien knientje slachten goan.”
“Joa! doe zeest dat toch zulf?”
“Ik ploag die allain mor n beetje en doe vlugst der mooi in,” laagt moeke, “eet nou dien bord mor leeg, Jan, anders binnen de bonen dammee kold.”

Jan mokt gaauw dat e de boudel noar binnen krigt, lekker is dit toch dreugebonen mit spek en worst.

Veurdat Jan weer noar schoul gaait lopt e schuur in, gaait op knijen veur t knienhok zitten en kikt noar Flappie.
“Huifst nait baange wezen heur,” zegt e, “wie eten die nait op.
En waist Flappie, ik wil hailemoal gain verazzen meer mit kerstfeest.
Loat moeke mor gewoon weer n reloade bakken. dat is t allerlekkerst.

Soepel glit snit van t plouge deur t vette grieze klaai, t laand mout om.
Jannes achter t plouge wrift mit n rode buusdouk zok zwaait veur d’kop weg.
Man, man wat ist ook ja hait vandoage t haar best n beetje koeler wezen mogt.
d’õlle belg dij t plouge trekt het ook waarm, sloom zet e ain bain veur ander.
“Vot peerd” rópt Jannes, loop ains wat haarder dammee komt Kloaske mit brood en kovvie en den wil k dit stok laand om hebben.

Hai wil Kloaske zain loaten hou ain flinke knecht of e wel is.

Jannes was al verschaaiden joaren bie boer Hartman in dainst, en dij kon hom mit n gerust haart zien gang loaten goan, want Jannes wis as gain aander wat e te doun haar op d’boerderij.
Boer was den ook slim wies mit zien knecht.
Ook d’boerin was in heur nopkes mit Jannes, as der in t veurhoes zwoare meubels verploatst worden mözzen of der mös wat aan d’muur spiekert worden, Jannes was nooit te beroert om te helpen.

As kwoai jong van vieftienjoar was e bie dizze boer in dainst komen en t zat votdoarlek goud tussen boer en knecht.
En Jannes haar den ook nooit n andere boas had.
Ast goud is mout je t goud loaten, want bie ain vin je wat, en bie ander loat je wat.
En zo waren d’joaren stiekom veurbie goan.

Jannes was nait zo jong meer, tegen d’daarteg was e en nog altied vrijgezel.
Toch was d’r niks mis mit hom, groot en braid was e, en mooi bos hoar op d’ kop, nee? doar lagt nait aan.
Ook ging e geregeld op stap, dansen op zotterdagoavend in t dörpshoes, en den haar Jannes noa òfloop voak n wichtje noar hoes bröcht.
Mor vaste verkeern, nee dat haar e nooit had.

Jannes keek d’weg òf, en joa, doar zag e Kloaske aan komen, d’wind sleulde mit heur koperkleureg hoar, en heur rok wapperde om d’bainen.
n Waarm geveul bekroop hom, dat geveul haar e al van òf d’eerste dag dat Kloaske bie d’boerin in dainst komen was, drij moand was ze op d’boerderij as maaid veur dag en nacht.

“Moi Jannes” zegt ze blied” en löpt over t dam t laand op, “k heb wat eterij veur die”.
Ze zet körf mit eterij op grond, hoalt d’r geblokte theedouk oet en begunt d’ inhòld oet te pakken.
“Ho…”, ropt Jannes tegen t peerd dij prompt stoan blift, as e t peerd d’hoaverzak om doan het, gaait e op t plouge zitten en kikt noa Kloaske dij hom n komke kovvie inschenkt.

Zien gedachten dwoalen in ains òf noar zien olderliekhoes, veur zien geest zugt e voader en moeke.
Baaiden bin al dood, eerst voader, en twijjoar loater was moeke sturm.
Zwoar was hom dat òfschaaid vaalen, veuraal toun Aaltje, zien zuster mit heur man weer noar t Flevopolder ging, en hai allain in t olderliekehoes achter bleef.

“n Kwartje veur dien gedachten”, laagt Kloaske, Jannes schrikt op.
“Wolst dat echt waiten” vragt e, “joa noaturelk” ik ben harstikke nijsgiereg” zeg op woar denkst ze aan.
Jannes bedenkt zok even en zegt “ik zat te denken òfst zotterdagoavend wel mit mie noar dörpshoes wilst doar komt noamelk n orkestje ken we mooi wat dansen mit ons baide”.

Kloaske kikt hom aan, heur bliede lach verstompt en d’ogen kieken ernsteg.
“Ik en doe noar dörpshoes? Mainst dat echt” zegt ze mit n zaachte stem.
“Joa” zegt Jannes dij zok wat onzeker begunt te vuilen, “dat main ik echt, mor?… as nait wilst zeg mie dat den gliek den wait k woar k aan tou bin”.

Kloaske kikt hom aan en gaait noast Jannes op t plouge zitten.
Ze pakt zien haand, en zegt “joa heur Jannes ik wil groag mit die noar dij dansoavond”.
Bliede legt Jannes zien aarm om heur scholder en trekt Kloaske tegen zok aan.
Zo zitten ze doar biemekoar twij jonge mensen dij d’toukomst bliede te gemout goan.
En baaide vergeten ze dat d’r dizze dag nog volop waark te doun is, op t laand en in d’boerderij.

Augustus 2003

(Noaschrift van de redaksie: Mit dit verhoal dee Alberta mit aan de Grunneger Schriefwedstried van de gemainten Pekel, Veendam en Menterwolde in 2007, t leverde heur in de categorie Proza de twijde pries op.)

Op d’ ainzoame weg lopt in swaate klaaier n klain vraauwke.
Heur houdje wupt wat op en deel, en strak kikt ze veur zok oet.
Heur swaate platte schounen kleppern op d’ stroatklinkers aintooneg en vast beroaden, en ze let zok deur gainain van d’ wieze brengen.
In heur swaate taske zit n swaate knipke mit wat lös geld, n witte buusdouk en n rol pepermuntjes.
Ook zit in dat taske heur biebeltje en psalmboukje.
Zo gaait ze heur weg , en d’r is gainain dij heur vagt woarof ze hèngaait. “Nee?” want elk wait dat ze op zundag twij moal noar d’ kerke gaait, smörgens en soavends.
Elke zundag, regen, störm of zunneschien, sundoags gaait ze noar d’ kerk.

Nou was dij kerke nait zo ver van heur hoes vandoan, tien minuutjes lopen meer nait.
Mor t wer n aander verhoal as ze noar d’ grode kerke wol.
Dij ston ja midden in t dörp, dat was wel twij keer n uur lopen hèn en weerom.
En op feestdoagen en met nachtmoal ging ze noar d’ grode kerk.

“Nou denken ie” “woarom ging ze nait op fiets.”
Ze kon nait fietsen en leren wol ze t nait.
Doar waren in dij tied wel lu dij mit auto noar kerke gung.
En ze haren t ook aanboden om heur mit te nemen.
Mit n auto noar d’ kerke en dat op zundag, “nee?” dat dee ze nait.
Dat was ja zundegen, en dat wol ze nait, O! nee!.
Ze gung lopen en doar met oet.
En dat dee ze joar in joar oet bie maal en mooi weer.

Mor ook veur heur begonnen d’ joaren te tellen.
t Lopen gung heur wat stoer of en ze dee d’r aal laanger over.
Tot dat mien moeke zuk d’r mit gung bemuiden, ze kon nait laanger aanzain dat opoe t lopen noar d’ kerke zo stoer òf gung.
En op n mörgen ging ze noar opoe, en bie n kop kovvie mit n plak kouke het ze met opoe proat over t geleuf en dat je as geleuvig mens best op zundag mit auto noar kerke goan magen.
En der wer öfsproat dat moeke, opoe elke sundag mit auto mit nemt noar d grode kerke.
De zundag doarop ree opoe mit heur schoondochter mit.
Heur houdje kwam net boven t roamke oet en schommelde op en deel.
Noastmekoar in kerkbaanke wachten ze dat domie mit zien preek begunt.
Toun domie op preekstoul ston keek e noar zien gemainte, en knikte opoe tou.

d Örgel begon te speulen.
En noa t zingen van gezang 281 “De dag door uwe gunst ontvangen, is weer voorbij, de dag genaakt; en dankbaar klinken onze zangen tot U die ‘t licht en duister maakt.”
Begon domie te preken over hou God d’ wereld schoapen haar, en dat d’ zeuvende dag n rustdag was, den mag je joe t best n beetje makkelk moaken, zo zee domie.
Opoe was bliede met d’ preek.
En bie t verloaten van d’ kerk dee ze wat ekstroa centen in d collecteschoal.

En zo ging dat klaain vraauwke in heur swaate klaaier, nait allain op feestdoagen noar d’ grode kerk, mor elke zundag.
En over zundegen wér nait meer proat, want domie haar ja zegt dat je joe t op zundag best n beetje makkelk moaken magen.
En dat dee ze den mor.

Alberta T van Dijk Imminga, klaaindochter van opoe Grietje Imminga – de Lange oet vertelster.

t Is n mooie zundagmiddag in Maai, t zunnetje schient en der staait mor n klaain flottje wind.
“Wie kennen nog wel even aan t kuier goan.” stelt Pait veur.
“Dat is zo gek nog nait jong, k zel mie gauw omtrekken’. zegt Zwoantje, Paits vraauw, en gliek stöft ze trap op noar boven.
Even loater komt ze opgedöft en in broekpak noar beneden.
“Klaar voor de start.” zegt ze.
En zo goan ze op stap mit ze baaide.

Eerst goan ze deur t dörp, en as vanzulf lopen ze bie t daip langs.
In waal van daip stoan duthoamers op dikke rechte stoalen, en langs kaante bluien kloaver en peerdebloumen.

Ze waren al meer as n uur onderweg dou Pait aan Zwoantje vroug, “bist muide wicht? komst ja sikkom niet veuroet.”
“Nee! mui bin ik nait, mor… ik mout zo neudeg”
“bist in hoes den nait wèst.” zegt Pait.
“Jewel? Mor ik mout alweer jammert” Zwoantje.
“Zelst wel even volholden mouten wicht, wie bin nog lang nait bie hoes.”

Zwoantje is stil, en knipt billen bie n kander.
“Ik wol dat ik n kerel was dinkt ze, wat hebben dij t makkelk, goan mor bie n boom stoan en kwiet bin ze t, morn plekje woar je as vraauw terechte kennen dij is der nait.”

“Pait?” kreunt Zwoantje “ik hol t nait meer.”
“Zet nog even deur” zegt Pait “doar gunder zai k wat boskederij.”
“Mout ik doar achter!” ropt Zwoantje.
“Joazeker of wilst laiver in de boksem doun!” antwoord Pait wat kribbeg.
“Nee?? mor doar ken mie toch elk en ain zain?”
“Och mens, der is hier in gain velden òf wegen n levend wezen te bekinnen”
Zwoantje zegt niks meer, Pait het wel gliek, ‘Der zit niks aans op k zel der wel aan geleuven mouten’ dinkt ze, en ze komen aal dichter bie d’boskes.

“Zo” zegt Pait en kikt Zwoantje n beetje gemain aan “goa mor gaauw achter dij stroek zitten ik blief hier wel op oetkiek stoan.”
Zwoantje kikt om zòk tou, nee! der is niks te zain.
“Schait nou op?” zegt Pait “doe most toch zo nudig? as ik die was, was k al laank kloar wèst.”
“Joa! dat zel wel, mor doe bist mie nait” bit Zwoantje Pait tou.
Laangzoam gait Zwoantje op de boskes òf.
As ze even loater weer te veurschien komt ken Pait aan heur zain dat ze opgelöcht is.
“En?” vragt e “wast nou zo aarg?”
“Nee? dat nait, mor ik mout er nait aan denken dat der aine langs kommen was den haar k mie ja dood schoamt!”

Pait slagt n aarm om Zwoantjes scholder en zegt “ik ston toch op oetkiek, den ken die der niks gebeurn.” “En haillemoal veur zuks wat most die nait schoam, want elk en ain moet welains oet de brouk.”

Hoog staait d’zun, waarm is t in t loug, mensen hebben de blinden veur de vensters zo dat t wat koel blift in de hoezen.
Dat is ook zo bie Marietje de Wit, mor dij het blinden om hail andere reden dicht.
Doar is vannacht heur voader oet tied roakt d’òl boas is 92 joar worden dus hai het niks te kloagen, en dat dut e vanzulf ook niet meer.

Veur Marietje is t n verdraitege dag om reden dat heur voader sturm is, en doar komt nog bie dat ze altied al bie hom in hoes woont het, heur haile leven laank.
Toun moeke oet tied kommen is het Marietje zunder te kloagen moekes toaken overnomen, en voader het nooit aan heur vroagt of ze t wel aan kon en of ze heur leven aanders inrichen wòl.
Nee hai von t hail gewoon dat ze t hoesholden dee nou moeke der nait meer was.

Twinteg joar was ze toun moeke sturm is, d’toukomst zag der toun inains hail aans oet veur Marietje.
Heur boan as verkoopster in n schounwinkel het ze opzegt, dat het heur slim muit, mor t kon nait aans overdag in de winkel en soavends aal t hoeswaark nog aan kaant moaken, nee dat ging nait.
Zo verloor Marietje nait allain heur moeke mor ook t contact mit klanten in de winkel.

Vrunden en vriendinnen bleven laankzoamerhand ook weg, dij ging oet mit n kander en Marietje kon nait altied mit van wegens dat er thoes nog van alles te doun was, en voader haar d’r hekel aan om saovonds allain te wezen.
En mit aal dij joaren is heur jeugd stil veurbie goan , want Marietje is nait de type vraauw dij tegen heur voader opstaait.
Zo zit Marietje in voaders leunstoul en overdinkt ze de joaren dij veurbie bin. Plots schrikt ze op oet heur gepiens as der aan deur bèlt wordt.

Rap lòpt ze deur de laange gaange en dut deur open, n glimlag komt om heur mond as ze heur bruier en zien vraauw begroet, “kom gaauw binnen den zet ik geliek kovvie”, zegt Marietje en lopt achter Zwier en Stien aan keuken in. “Man wat bin k blied dat je der binnen”.
“Ja Marietje”, zegt Stien heur schoonzuster, “we zijn dadelijk vertrokken na dat je ons hebt gebelt, was je erg geschrokken toen je vader vond”.
“Joa? dat kenst wel zeggen, ik heb dit ook nait aankommen zain, tis ook ja nait niks as je joen òl voader dood op bèrre vinden”. “Hou laank blief je hier” vragt Marietje.
“Tot dat alles hier achter rogge is”, antwoord Zwier.
Marietje kikt heur bruier aan en is bliede dat ze dizze doagen der nait allain veur staait.

Noadat ze kovvie dronken hebben zegt Zwier “wie mouten alles even noakieken; “Marietje, pakst de papieren even oet kabinet”. En alles komt op toavel en wordt noakeken.
Ook n kistje mit dingeraiskes dij nog van moeke wèst waren. Voader haar t goud veurmekoar alles was op orde.
“Heb jij nooit in de papieren gekeken Marietje?” vragt Stien.
“Och nee dat soort dingen regelde voader, en boetendes ik haar der ja niks mit neudeg”.

Zwier het n braif in haand op t kevòrtje staait te lezen dat e veur Marietje is en vragt, “Waist ook niks van dizze braif ?”.
“Nee? wat is doar den mit”
“Lees hom zulf mor”, en Zwier geft de braif aan Marietje.
Stien kikt noar Zwier en geft hom n knipoog. Aal baide bin ze benijdt hou of Marietje reageern zel:, want ze waiten wat der in dij braif staait.

Voader was n poar joar leden bie Zwier en Stien wèst en haar zo t ain en aander mit hun besproken.
Drij week loater zatten ze bie notoares en wer alles swaart op wit zet zo as voader dat geern hebben wilde.
t Was moes stil in keuken, en dou Marietje de braif oet haar en t op toavel legde bleeft nog eefkes stil.
“Nou? Wat zegst der van” vragt Zwier.

“Dit haar k ja nooit verwacht van voader:, dat e alles aan mie vermoakt het, t hoes en inboudel joa zulfs zien spoarsìnten bin veur mie, moar doar goa ik nait mit akkoord, ie zellen ook wat hebben”.
“Dat is aal al regelt Marietje”, Zegt Zwier. “Wie hebben poar joar trogge al n poar sìnten van voader had, doar goan we ons hoes veur verbaauwen, der komt n nijje badkoamer en n kinderkoamer bie”.
Marietje kikt mit grootte ogen van aine noar aander.

“Ja Marietje ik ben in verwachting en volgende week beginnen we met het huis te verbouwen dat moet natuurlijk klaar zijn als de kleine komt”, zegt Stien bliede.
“Och man den wor ik ja taante”. zegt Marietje en geft Stien en Zwier elk n dikke smok.
“Joa wicht doe wost taante, wat wilst geern wezen taante Marietje, of laifer tante Marie”, laagt Zwier, en hai zegt der vlak achteraan “ast zo ver is willen we groag dast bie ons komst om Stien de eerste weken te helpen, zolst dat wel willen?
“Joazeker wil ik dat, groag zulfs”.

Marietje staait van toavel op en zegt mit n bliede stem, “dat dizze dag zo droeveg begon is te begriepen, mor dat e n bliede ènde krigt haar k ja noeit dreumt”.
“Kom Stien wie goan wat eterij kloarmoaken ik heb der smacht van kregen”.
n Uur loater zitten ze mitkander lekker te eten.
En proaten nog wat noa over t leven, en dat verdrait en vreugde zo dicht bie n kander ligt.

Over n poar doage brengen ze voader noa zien loatste rustploats den binnen voader en moeke weer verainegt.
En mit t nij leven dat op komst is wordt de levenskette nait verbroken, mor komt der n schoakel bie.

En zo slöt d’kring zok in t hoeske van Marietje de Wit.

“Hest eten kloar” Oaltje? vragt Pait.
“Nee nog nait, wie eten ja nooit zo vroug.”
“Ja? Dat wait k ook wel, mor k heb die toch zegt dat k noar Kloas mout vannommerdag.”
“Och dat is woar ook, bin t glad vergeten”, loog Oaltje.
Ze haar t nait zo op Kloas, n gloepert vond ze hom, altied naander bie de bok doun, en van de jenevervlezze kon e ook nait ofblieven.
Nee Kloas ston bie Oaltje nait goud aanschreven.

“Zolst dat wel doun Pait? Kenst ook wel aine bie n aander kopen.”
“Ja dat ken, mor k heb Kloas belooft dat k vannommerdag bie hom langs kom, en kieken is ja gain kopen?.”
“Doe most mor waiten”, zegt Oaltje, “mor kiek oet dien doppen, Kloas is n gladjanus.”

Pait draait zok om en lopt keuken oet. “Oaltje altied mit heur aiwege wantraauwen net of ik gain zoaken doun ken. Nou, loat dat mor aan mie over”, motjert Pait in zokzulf.
As Pait noa t eten in auto stapt om noar Kloas te goan kikt Oaltje hom deur t keukenvenster noa, schud wat mit kop en gaait wieder mit t hoeswaark.

Kloas staait al bie d’schuure as Pait dam op rit.
“Bist mooi op tied zeker glende nijschiereg hou of ze der oetzain.”
Baide lopen ze schuur in en even loater hangen ze over raande van t swienhok.
“En wat zegt der van?”, vragt Kloas, “dizze biggen binnen de beste in de haile omtrek.”
“Ja? Zo te zain ist n schier koppeltje, mooi rös van kleur en n gezonde krul in t steert.”
Pait lopt nog wat om t zwienhok hén en zegt “ik haar zo docht ast n beetje schappelk bist met de pries wilk wel twije kopen”.
Noe wat haandjeklapperij is Pait koopman.
Kloas dut de biggen in zak en zet ze in Pait’s auto.

Bliede dat e weer twij swientjes op t hok het, en oplucht dat alles zo vlöt verlopen is, zegt e “Oaltje zel wel opkieken dat k al twij swientjes kocht heb”.
“Dat zel ze zeker; mor veur dast noar Oaltje gaaist mouten we nog even klinken”, zegt Kloas en hai lopt veur Pait aan de keuken in.

Doar zitten bie de keukentoavel twij boeren oet n aander dörp.
“Hejje ook n bigge kocht?”, vragt Pait.
“Joa? Elk ain”, zegt d boer dij zok veusteld as Jelle Jansen.
“Zo? den hest n beste dag had, vaaier biggen verkocht, dat is nait mis. Doar drinken we ain op”, zegt Kloas en schenkt geliek de gloazen vol.

Zo zitten vaaier boeren om toavel mit jenevervlezze tussen zok in, en snakken over heur boerderijen, de ain het nog meer laand as d’aander. Ze hebben hail nait in de goaten dat t al wat schemerg begunt te worden.
Inains zwaait keukendeur open en staait Kloas zien vraauw in keuken, groot en braid is Matje en nait op heur mondje vaaln.
“Wat is hier aan haand”?”, ropt ze, “tis hier ja blaauw van de sigaarerook, en de staank van jenever komt joe tegen t hoes al temuide t liekt hier wel n kroug”.

“Moi wicht!”, zegt Kloas en staait van zien stoule op, mor vaalt prompt weer deel omreden dat e nait meer stoan ken.
“Der oet aalmoal”, ropt Matje, “en loat joe hier veurlopeg nait meer zain, der oet!”
De kirrels strompeln ain veur ain noar boeten, allend Kloas blift zitten.
“Der oet zee ik, der oet”.
“Joa? mor dit is mien hoes ik woon hier”, stuttert Kloas.
Niks mit neudeg ik wil in dit hoes, wat touvalleg ook mien hoes is gain doen volk ook mien aigen kirrel nait, der oet en rad n beetje.
“Och Matje, jachts mie der oet en woar mouk den hén”, jammert Kloas.
“Gaaist mor bie t swien op t hok, der is toch sikkom gain verschil meer te zain tussen die en dat baist”.
As n gesloagen hond met steert tussen bainen drupt Kloas òf.

Matje gooit roamen en deuren open en roemt de toavel leeg, ‘kirrels’, denkt ze, ‘bin net leutje kinder as je ze oet t oog verlaizen doun ze roare dingen’.

Inains blift ze stokstief stoan, wat was dat? heurde ze doar nait n haarde knal?
Gaauw lopt ze noar boeten, tot heur grode schrik zugt ze dat de auto van Pait t haile hek van dam ondersteboven reden het.
“Wat hest wel doan Pait!”
Pait zo wit as n liek ken niks meer zeggen.
Matje kordoat as altied trekt t portier van auto open en zegt tegen Pait, “goa mor op aander stoul zitten ik breng die wel noar hoes. Ik mout der nait aan denken wat der aal gebeuren ken mit n doene kirrel achter stuur”.

As ze bie Paits hoes d auto over dam rit staait Oaltje veur t venster oet te kieken woar of Pait blift. Ze zugt dat Matje d auto bestuurt, och heden der is toch niks aargs mit Pait, gaauw runt ze noar boeten. “Wat is der mit Pait”, ropt ze.
“Mok die mor gain zörgen wicht hai is allain mor stroalbezopen, en dat gaait vanzulf weer over, woar mouten we hom hénleggen”, vragt Matje, “in schuure?”
“Nee”, zegt Oaltje, “wie brengen hom op berre”.

Toun ze Pait aan ziet haren, en de bigjes op t schone stro in t swienhok rondhuppelden, gong Oaltje Matje noar hoes brengen.
“Wolst nog n lekker kop kovvie bie mie drinken?”, vragt Matje, “of hest laiver n borrel”.
De baide vraauwlu gieren t oet van laggen.

Bie n kop kovvie wordt der besloten dat ze vandoag over n week soamen n dag noar stad goan gezelleg winkeln.
“Ik traktaaier ons op n lekker etentje”, zegt Matje, “Kloas het ja genog geld verdaint mit zien biggen doar wil ik ook van mit proviteern”.
En weer liggen de baide vraauwlu in n deuk.

As Oaltje weer op hoes aangaait trekt der n glimlach om heur mond. En haardop zegt ze, “Deur twij doene kirrels heb ik der vandoag n fijne vriendin bie kregen”.

November 2006-11-28

(Noaschrift van de redaksie: Mit dit verhoal dee Alberta mit aan de Grunneger Schriefwedstried van de gemainten Pekel, Veendam en Menterwolde in 2007, t leverde heur in de categorie Proza de twijde pries op.)

Twij lutje neuskes drokken zok plat tegen t vensterglas.
Twij poar kinderoogjes groot van verwondern kieken noar boeten woar d’winter zien widde snijklaid oetspraaidt het.
“Magen we in t snij speulen moeke?” roupen ze tegliek.
“Joa dat mag: mor denk der om nait van t aarf of goan.”

d’Kinder beloven heur dat ze dat nait doun zellen, en dik inpakt tegen de kòl speulen ze even loater op t blaikveld noast thoes.
t Duurt nait laank of der staait n grode snijpop in toene.
En zulf lieken de kinder ook wel snijpoppen, spier wit bin ze van aal dat snij.
Hail dag speulen ze en hebben veul plezaaier.

Tegen twijduister ròpt moeke kinder in hoes en komt der n ènde aan snijballen gooien en glieden mit slee.
As ze wóssen binnen, en eten had hebben brengt moeke kinder noar heur sloapkoamertjes, eerst stopt ze lutje Kees in dij n poar rode wangen het van t boeten speulen
In t aander koamertje zit Dina op t raandje van heur bèr “Bist nog nait slaapeg Dina”, vragt moeke.
“Nee, ik mout aal aan kerstfeest dinken dat duurt ja nait zo laank meer.”
Moeke is op heur hoede, en gaait noast heur dochter op bèr zitten ze pakt t klaine haandje vast en zegt: “Woar dinkst dan aan? Vertel mie t mor.”

Dina kikt moeke nait aan as ze vragt: “Kriegen wie ook n kerstboom?”
Even is t stil in t lutje sloapkoamertje, moeke wait wat der omgaait in dat lutje kopke van Dina.
“k Heb der nog nait zo over noadocht” loog ze, “hou dinkst doe der den over” vragt moeke.
Dina schoedelt wat over t bèrre hìn en weer, ze ken nait stil zitten blieven.
“Kees en ik willen geern n kerstboom, mor kerstfeest is n bliede feest en doe bist ja nooit meer bliede.”
Moeke schrikt van Dina’s woorden.

“Toun pabbe der nog was” gaait Dina wieder: “haarn wie n hail grode boom en kwammen opa en oma mit ons kerst vieren en der wuiren lekkere koekjes en cake bakt, en onder boom waren altied n poar kedootjes.”
“Tou moeke ook al is ons pabbe nait meer bie ons wie ken toch wel kerst vieren?”
t Is even stil in t lutje sloapkoamertje, baaide zitten ze mit heur aigen gedachen.
“Joa Dina” zegt moeke: “doe hest ja gliek, mor dizze kerst wordt hail aans as aandere joaren.”
Dat begript Dina ook wel, zunder heur pa is alles aanders worden.
Dina dut nog n poging: “Goan we ook nait noar de mis in kerke?”

Moeke vuilt zok wat moudeloos.
“Och wicht doar heb k nog hail nait aan docht.”
Ze kikt heur dochter aan, ‘ik mout mit kerst wat veur mien kinder doun’, denkt ze.
En in twijduuster in t lutje sloapkoamertje krigt ze n idee.

“Waist wat we doun?”
“Doe en Kees goan n boom oetzuiken, en versieren mout je hom ook.”
“Noar nachtmis goan wie ook, elk van ons stekt doar n keerske veur pabbe aan, zo is e der toch ook n klaain beetje bie”. “Hou liekt die dat?”
Dina slagt heur aarmkes om moekes nek en geft heur n dikke smok.

Der schut n kloede in moekes haals, en veur t heur te machteg wordt zegt ze, “Ho, ho! Juvvraauw zo makkelk komst der nait of, doe most mie helpen om koekjes te bakken, en wie mouten opa en oma nog nuigen.”
“Ik zel die ais lekker instoppen, en gaauw sloapen goan hur, want we kriegen t nog hail drók.” Dina kropt onder dekens en vaalt direkt in sloap.

Dij nacht dreumt ze dat der n grode kerstboom in koamer staait.
En van heur pabbe dij bie de boom t kerstverhoal veurleest.