Madelief

Hai was van heur votdoadelk ondersteboven,
ze keek hom ien ogen mit n verlegen lach.
Hai zol veur heur de eerste wezen,
lait hom in heur leven op dij bewuste veujoarsdag.

Zien laifdevolle woorden deden heur verlangen,
nuigde hom, terwieldat hai n stee in t bos aanwees.
Hai haar plannen woarzai nog gain wait van haar,
heur vertraauwen gaf ze hom vergees.

Mit glìnne ogen keek hai noar zien prooi,
vuilde ze zien handen heur begereg strelen.
Hai kon hom nait langer meer bedappern,
deur zien aanroaken kon t heur niks meer schelen.

Aal wat hai wol was heur bezitten,
onwaitend het ze hom heur onschuld geven.
Dij bewuste veujoarsdag kreeg hai wat e wol,
tot op heden denkt elk: ‘Woar is Madelief toch bleven?’