Sjezus
t Is elf uur in de mörgen, de beste tied om mit Wietske aan de wandel te goan. Ik bin den maisttied wel oetschreven en de kans om tegen dij tied aander honden tegen te kommen is redelk klaain. Zo’n kansbereken budt nooit volledege zekerhaid.
Doarom luip k lestent t rondje aansom, via Leinewieke en over Nijkomnij terogge noar hoes. Doar woar t voak vrachtwoagendrok in buurtschop is, is t dij dag stil bie de weg. t Verhoogt t loopplezaaier van man en hond. Wietske snuvvelt rusteg in baarm en slootswaal en ik kin mien alerthaid veur passerend autoverkeer n tikkie noar beneden biestellen.
In dij aangenoame plattelandsrust worden wie plöts onaangenoam verrast – wie hebben ja gain ogen op rogge – deur n vanachtern kommende auto, dij zien tempo bie ons aanpaast. Sjefeur, n vrundelk ogende man, dij ziedroetje hailemoal noar beneden draaid het, het zo zien bedoulens, bliekt al snel. As wie stoan blieven, zet hai auto aan kaant en zegt:
‘Kin k joe n boukje aanbaiden?’
Onverwachte opmaarken moakt mie behaalve nijsgiereg ook achterdochteg. Boukverkopers op n stille landweg, dij heur leesderij al riedend aan de man brengen mouten, heb k nog nooit mitmoakt. k Vertraauw t niks en bin deur dit oponthold nog zo verbolderd, dat biebeheurende woorden aargens onderwegens noar boeten stoeken blieven. Ook Wietske mout niks van dij man hebben, zo voul ik. Zai trekt zo stief aan raim, dat ik veur even stoa te wankeln op mien voutzolen.
Mor man blift onversteurboar en perbaaiert mie over drumpel te trekken en zegt flemend:
’t Is vergees.’
Draait den kop noar binnen, gript vervolgens mit rechterhaand noar wat ondudelks van bieriedersstoul en begunt den mit links mit n flodderg boukje, formoat A5, boeten auto te wappern. Omdat ik nog aal in pauzestand stoa, stekt hai mie, mit gestrekte aarm nuigend t boukje tou.
‘Dou mor, krigst hom ja veur niks.’
Ik schudkop, allendeg zunne is vergees.
Zien aandringen voult as steurend, hai dut n leste gooi om zien woar kwiet te roaken.
’t Is n boukje over Jezus.’
‘Sjezus,’ denk ik, ‘dat overkomt mie dus weer.’
Opkommende gedachten om mien mainen, mien òfkeer over dit soort praktieken verboal aan de dag te leggen, is groot, mor k loat mie nait verlaaiden en besloet verder te lopen. Dat hai langsoam mit mie mit tufket moakt n ìnde aan mien geduld. Zien leste gebed heurt as n smeekbede.
‘Woar woonst?’
Mien gedachten schaiten weer alle kanten op en t ligt mie veur op tonge om te zeggen:
‘Hou vèr wilst aiglieks goan mit dien zieltjeswinnerij. Wilst dien boukje meschain bie mie in postbuzze glieden loaten?’
Ook dit keer wait ik mie in te holden en k wapper hom, net as hai mit zien boukje n poar tellen eerder dee, mit mien hand vot. k Bin der kloar mit.
t Vrundelk gezicht van sjefeur toont intussentied n vrumde grimas. t Was meschain wel zien echte gezicht.
