Antwoord ’64
Heur pa en moe vierden een jubileum,
Ze wait nog hou ze veur de kapstok ston,
er mos toch ain wezen die even op kon treden,
doar ien de gaang bedoacht ze wat ze kon.
Veurdat heur ain of aander kon betrappen
haar ze de houd al van de plaank oaf wipt,
ien pabbes overjas laip ze met grode stappen,
doacht; wat ken t schelen dat dizze jas wat tipt.
Ze mossen om heur lachen, ze wer bekeken,
toen ze op stoul zat werden ze aalmoal stil,
nou mos ze toch ien actie, ze mos spreken,
ze doacht aan ain van kerk, wat of dai wil.
Ze hufde mor ain zinnetje te zeggen
zoas die man van kerk dee met zien houd,
ze dee hom noa zunder wat uut te leggen
en kreeg applaus, het ging dus goud.
Op loatere verjoardoagen en gelegenheden
wer heur toneelstukje nog voak es noa verteld,
heur touheurders waren bliekboar al tevreden
met; “Ik ben Smit en kom om kerkegeld.“
