Nije toenstoulen

Mit ons nij boetenterras, laait ook diskuzzie over n aander toen-ameublement weer op. Arineke wil geern wat nijs, wat aans. Ik hecht aan t olde, holten toensetje, dij wie, k wait nait hou laank leden aanschaft hebben. Dat ain van t kwartet sunt joar en dag al noar de ratsmodee goan is, moakt gain verschil. Vind ik zulf. Drij overbleven stoulen binnen nait kepot te kriegen en mit wat kunst en vlaigwaark hold ik heur zitveerdeg. Deuske mit reserveonderdailen ligt veur de greep.

‘Zo laank t nog vertraauwd is ……,’ ligt mie veur in de mond.

Ik bin n twievelder en dat gaait bie Arineke van aargernis noar frustroatsie.

Van de weke het zai mie zo wied kregen, dat wie soamen op stoulenjacht gingen. Toenstoulverkoop lopt op zien ìndje en mit in mien achterheufd t gegeven, dat doar meschain nog wel n sloatje oet te sloagen is, binnen wie op fietse stapt. Praxma is vlakbie.

Geleuf in n goie òfloop wuir al snel deur n ongeïnteresseerd kiekende verkoper kop indrokt:

‘Veul deegs hebben wie nait meer.’

Dat haren wie zulf ook al konstateerd en mit dij aine stoule, woar Arineke zok votdoadelk in nuzzeld haar, kist gain groot terras vullen.

’t Is nait aans,’ zee ik, mor op weg noar oetgang luip t toch weer aans, dou zulfde jongkirrel, dit keer mit n stroalende verkopersglimlaag op t gezicht, ons de weg blokkeerde.

Hai haar van t soort dat Arineke aiglieks wel bevuil nog meer in t schap.

‘Hai het vast op t jak had van zien boas,’ fluusterde ik Arineke nog in t oor.

Zai haar allendeg oog veur dat vrundelk jonk mit zien schiere toenstoulen. Ain deus, twij stoulen.

t Was slag en koop. Ainegste probleem was, dast zo’n grote kertonnen deuze nait op fietse vervoeren kist. t Is wat geraais hìnneweer noar en van Kiel-Windeweer, mor binnen t haalf uur luipen wie weer bie baauwmaarkt noar binnen.

Verder dan de kassa binnen wie nait kommen. Stoulendeuze ston netjes op n karrechie kloar.

‘Reken doe mor òf,’ zee k tegen Arien, den loop ik vast mit nije stoulen noar auto. t Was even reorganiseren in kovverbak, mor net dou’k deus oppakken en achterin auto schoeven wol, kwam Arineke der over tou en zee stiekom achter d’aine en mit n kassabonnetje in aander haand:

‘Ik heb denk ik mor ain stoule òfrekend.’

t Was n omslagpunt.

Bist bliede, dast twij stoulen veur de pries van aine hest?

Nee dus, want ook n Grunneger is wrocht oet törf, jenever en achterdocht.

’t Bevuil mie al nait, dat dizze deuze meer dan ain keer weer dicht-cellotaped is,’ zee k vergrèld.

‘Der is vervast wat mit dizze stoulen loos,’ en veurdat ik nog n keer mit ogen knipperd haar, heb k t karrechie noar binnen schoven. Tot bie de service-balie, woar k n schrokken wicht aansproken heb:

‘Wie willlen wel geern zain, watter in dizze deuze zit.’

Herdersmesje dut wondern. Twij schiere, gruine stoulen kwamen teveurschien. Niks mit loos, zo te zain.

‘Mor k bin wel bliede, dat ie der mit teroggekommen binnen,’ zee t wicht mit ondeugende pretogen en luit der, mit ain blik op t kassabonnetje op volgen:

‘Och heregoi, k zai dat mien kollegoa de pries veur ain stoul optikt het.’

Zo komt t dat Arineke veur twijde keer t zulfde bedrag nog ais pinnen mout.

En ik?

Ik kin mie, as k weer noar auto loop wel veur de kop haauwen, dat ik op parkeerploats nait zulf inhold controleerd heb.

k Zag Arineke al denken:

‘Doe ook aaltied mit dien dolle kop,’ mor zai blift bie t pozitieve en zegt:

‘Mit dien klantenpas hebben we toch mor even 25% körten kregen.’

Dat wie mit n 50 persìnts veurdail winkel oetstappen kind haren, is nait meer aan de orde.

Soavends is t feest in toene. n Barbecuefeest veur vrunden en femilie. t Mag bie ons onder nije overkappen. Baaide nije toenstoulen worden deur Jan en Elkenain keurd. En goudkeurd. t Is aal lof, dat ons touswaait wordt. Stoulen zitten meroakels lekker.

Mor t eindschot wordt deur Sietse òfschoten. As veziede òfraaisd is, schoeven wie veur n leste slok om toavel tou. Sietse mout n ìndje opschikken, mor t rezeltoat van zien geschoef is schrik en hilariteit, as hai mit twij leunens nog in haand mit zien gat op grond vaalt. Stoul ligt in stokken en brokken.

‘Doar vaalt dus niks meer van te moaken,’ zegt d’ain.

n Aander vult aan:

‘En dou waren der dus nog mor twije.’

t Is zoals t is.

De vroag vandoag is, of wie baaide holten stoulen nou ook bie t grof voel hìnzetten mouten.