Molletje

De Mol en ik binnen ongeveer even old. Ook al is hai n poar joar jonger, k heb t gevoul, dat hai nooit vèr vot west is.

Toch heb k hom pas goud leren kennen, dou klaainkinder nog klaaine kinder waren. Was ain van heur bie ons op veziede, den was De Mol, oftewel t Molletje heur favoriete tv-held. Zaten wie soamen te kieken. In loop van joaren hebben wie alle òfleverns minstens drij, mor weschienlek wel voaker veurbie kommen zain.

Tussen ’57 en ’62 binnen der 45 taikenfilmkes van t Molletje moakt. Deur de Tsjech Miler.

Twij moal binnen Arineke en ik op vekansie in Tsjechië west en baaide keren hebben wie in Praag t winkeltje van Molletje en zien vrundjes Knien, Stiekelswien en Moes bezöcht.

Welk filmke mie t maist aansprak?

‘Molletje in de stad.’

t Woarom wuir mie pas van de weke dudelk.

k Heb vandoag, 22 juli, veur t eerst mien baggerstevels in schure loaten stoan, omdat t Kielster Ommetje weer vrij boan geft. Der was mitschik tussen aal dat hoge gras en wildgrui aan weerskanten van t lutje kenoaltje gain deurkommen aan. Hond verzoop in t gruin en ik wuir zunder rubberbeschaarmen kruusnat. Boeten dat wuiren wie in dij woeste jungle opvreten deur blinde muggen.

Ook al bo t asfalt van Leinewieke oetkomst, mist toch de vrijhaid van t landelk koiern tussen sukerbait- en eerappellaand. Dat ik dij rust en roemte wìnd was, bleek regelmoateg, as k weer ais n fietsrieder haar dij zien trapmobiel tussen mien bainen parkeerde.

‘Bist doof?’ heur k heur nog wel vergrèld mottjen.

Woarhaid is nooit vèr vot.

Dat leed heurt nou weer tot t verleden. Sunt eerguster kruzen hond en ik weer frank en vrij deur Kielster landschop en genieten weer van t gesnoater en getjilp van onbekìnde vogels in t rait en de bluiende wotterlelies in t zachtkabbelnde wotter.

‘Mien vievertje,’ nuim k t wottertje groag.

Wel de zichter is, is mie traauwens nait dudelk. t Zol de boer wezen kinnen, dij t laand bewaarkt. Of meschain de gemainte. t Kin ook t wotterschop wezen. Zai mouten ja zörgen veur goie deurstromen van t verbindenskenoaltje. Zai binnen veur mie belangriekste kandidoat, ook omdat aal t rait aan zuudkaant deroet ropt is. Dat doarmit ook lisdodde en wotterplanten t loodje legd hebben is collateral dammage. Nevenschoa.

De vroag, dij boven komt drieven, is, ofst haalf juli zo mor ingriepen kist in t netuurlek leven van plant en daaier, dij zo’n biotoop as n sloot, kenoal of plas is.

Guster luip k weer mit Wietske t rondje, dat zai zo wìnd is. Wel aan de laange liene, mor, ook al zegt zai t nait mit zo veul woorden, dolgelokkeg dat zai aal heur snuvvelsteeën bie langs mag. t Is sikkom op t ìnde, as k heur plöts mit kop onder n bult heu doeken zai. n Tel loater lopt zai mit n leventege mol in de bek.

‘Lös,’ roup ik nog.

t Is te loat.

Zai let t beessie valen en noa ain leste schokbewegen blift t lutje swaarte molletje doodstil liggen.

Wietske snapt t nait. Het zai eindelks zunder groafwaark n bultenbaauwer vangen kind, krigt zai ook nog ragen op koop tou.

Ik begriep nait, woarom molletje zok zo makkelk vangen luit. Woarom zai nait in heur vailege hol onder de grond is blieven zitten. Bovengronds het zai ja niks te zuiken.

Thoeskommen begunnen prakkezoatsies. Schut mie t verhoal van ‘Molletje in de stad’ weer te binnen. Hou was t nog mor:

Mol en zien vrunden mouten noar Stad verhoezen, omdat heur leefgebied deur groavers en griepers omwuild is. Veur nije hoezen. t Lewaai van zaandgriepers en aander mesienen muik t leven op t plattelaand onmeugelk.

Meschain was t molletje van guster ook wel op weg noar aander, rusteger woongebied.