Verlangen
‘n Gruin hoeske, ‘n wit hek’r veur,
En ‘n toentje met ‘n pad ‘r deur,
Wat goldjebloumen en wat gras,
Ie waiten nait haalf hou mooi dat was.
Twei hail ól luchies woonden doar,
Zo wies,en ainig met mekoar.
‘t Ol mens haar ‘t ooriezer nog op,
Hai haar zo’n stoere grieze kop.
Heur zag je maank de bloumkes voak,
In ‘t hounderhok zat zien vermoak,
‘n Klain hondje – mit ‘n lintje om haals,
Dei blafte wat – en keek wat vaals.
‘n Foksioa veur ieder roam,
En ‘n swaalfkenust zat hail veurnoam
Vlak boven deur aan’ dakgeut vast,
Zok vogels waiten wel wat paast.
Luip ‘k in mien jonkhaid òp de streek,
En as ‘k din over ‘t hek hen keek,
Din docht ik: ,,As ‘k ais voader bin,
Wil ‘k ook zo’n hoes – mit bloumen d’r in”.
Aal stoareg aan verkleurt mien hoar,
‘k Heb ‘t spul nog laang nait veurmekoar.
Moar toch – de hoop verlet mie nait.
Zo’n toentje en zo’n hoes – wel wait?
