Even wachten
‘Wie mouten dammeet even bie tandarts langs,’ krieg k lopiesweg te heuren.
t Is bodschoppendag en redelk vroug in de mörgen. Mit n matte vol plestiek flèzzen en n matte vol matten was k net op weg noar auto, as Arineke mie weer over òfsproak informeert. k Was t glad vergeten, zai kluig al n zetje over koeskillen.
Mit de gedachte: ‘t Is gain omrieden en t zel wel nait laank duren,’ stappen wie n lege wachtkoamer binnen.
Of zai mien gedachten roaden hebben, meschain zaten zai al op heur te wachten, binnen n poar menuten is de stoule noast mie leeg. En wat dust den? Den pakst n tiedschrift en verdaipst die in n aandere wereld, de wereld van (sport)Helden. Interessant.
Zo komt t, dat ik nait maark, datter n man aan t aander ìnde, zo vèr meugelk bie mie vot, aan toavel is goan zitten. k Heb echt gain deure open en dicht heuren goan en zeker gain ‘moi’ of ‘goedenmorgen’ heurd. Stille pazzant is gain proatjeboksem, ook al gun k hom n vrundelk knikje. Dat ik hier zit te wachten op mien vraauw en gain pasjìnt bin, liekt mie, te oordailen noar zien gezichtsoetdrokken redelk overbodege informoatsie.
‘Meschain het de man piene en holdt doarom koaken stief op mekoar,’ zo sloet ik dizze woordenloze woordenwizzeln abrupt òf.
Omreden dat ik schuuns vanoet mien linkerooghouke zai, dat man toesjoer mien kaante op blift kieken, watter te zain is aan t troage, den wel stilstoande verkeer dat over ainboansweg veur t hoes langs kropt, snap ik nait, mor k voul mie n beetje ongemakkelk bie zien priemende ogen. k Draai doarom n poar groaden noar rechts, draai hom dus de rogge tou en perbaaier mie te concentreren op de tekst van t verhoal. Op de kop lezen is stoer.
t Duurt gain tien tellen, as deur opengaait en n vraauw noar binnen stapt. In ain ogenblik zai’k aan heur hoogrode konen, dat zai of haard lopen of haard fietst het. Aan grouten komt ook zai nait tou. Zai het t stoer mit jazerits en om heur laange, gekleurde sjale, n poar moal om d’haals wikkeld, òf te doun. k Heur heur poesten en stìnnen, wat n bevesteging wezen zol van mien eerste woarnemen, mor n licht houstje en biekommende snöttergeluden doun vrezen, dat hier n vraauw binnenkommen is mit n verkoldentje.
‘Meschain was n bezuik aan dokter ook nait verkeerd west,’ overweeg ik, grapjas, mit heur te dailen.
Zai is schuuns tegenover mie goan zitten biekommen van vermuienizzen en is drok aan t rommeln sloagen om vervolgens noa wat gewuil in n daipe, struupsiekoren tazze n buusdouk op te daipen.
Ook daarde gast aan toavel is gain kwebbel. Woar man nog aal noar boeten zit te kieken, glopt vraauw aingoal zien kaant op.
‘Of kikt zai noar dichte deur woar zai dammeet noar binnen mout,’ bedenk ik.
Hoop of angst?
Kruzende blikken levern in elk geval gain gespreksstof op.
Van lezen komt in dizze stilte waineg terechte. Van stilte en nikszeggende blikken wor k ongedureg en as k zai, dat vraauw heur haail zöcht in heur mobieltje, perbaaier ik droad van mien op de kops verhoal weer op te pakken.
t Is mie net nait gund, want n jong wichie is binnenkommen. Zai stievelt rechtdeur noar assistente om zok te melden.
‘Zai is hier kind aan hoes,’ konkludaaier ik.
Tougelieks vaalt mie op, dat stille man wat onrusteg op stoule hìnneweer schoedelt en regelmoateg mit veul saggrijn noar mie en op zien allozie kikt.
Ik bin mie inains weer bewust woarom ik hier zit en kombineer:
‘Hoogstweschienlek het hai n òfsproak mit dezulfde tandarts, woar Arineke nou al sikkom n half uur van zien tied snoept het.’
t Gaait, zoals alles dizze mörgen langs mie hìn en boeten mie om. Ik bin der wel, registreer, mor speul gain rol.
Zulvens gain bierol. k Bin den ook bliede, dat t (voetbal)verhoal van n Amsterdammer in Liverpool hail interessant is. Tot t mement, dat ik n mitlezer krieg. Haalf over toavel bogen, kikt t wichtje den ais noar mie en den weer noar mien tiedschrift.
‘Waarom lees jij op de kop.’
Heur verboazen is echt, of zol zai denken, dat ik nait goud gozzel bin.
‘Ik perbaaier mie in n wereld te verploatsen van lu, dij dyslectisch binnen en t stoer hebben mit woordbeelden interpretaaiern,’ wil ik zeggen.
Of t kind dat begriepen kin, vroag k mie òf en onthold heur dij informoatsie.
Noa n uur is t wachten doan en krieg k onderweg noar auto van Arineke n hail verhoal over stoer te vullen koezen. Man in wachtkoamer zit den, zai’k deur ziedroete, nog aal noar boeten te kieken.
