Geloksbotje
Halfstuuversbrug, verbinder van Grunneger veenkelonies mit t Drìntse heuvellaand. n Schierder pertoal tussen dal- en zaandgrond kist hoast nait bedenken. Doaglieks raust t interpervinsioal verkeer mit datteg – en soms wel meer – over Kieldaipster klapbrogge.
Of passerende lu bekìnd binnen mit noam van brogge is nait zo belangriek. Zulvens as zai in t bootjevoarseizoen veur open brogge stoppen mouten, kriegen zai dij prachtege olderwetse noam nait te zain. Kiel-Windeweerders en Kiel-Windeweersters, of worden zai in ain woord, meschain net zo makkelk, aandud as Kielsters, waiten van houd en raand. As de juf of meester t d’kinder op school nog nait verteld het, hebben olden t broggenverhoal weschienlek tot vervelens tou al verschaaiden keren òfdraaid.
‘Vrouger haarst hier drok voarverkeer in t daip en ook nog veul meer battens as nou. Draaibattens en dij wuiren deur n brogwachter, of zien vraauw, òfdraaid. t Loon, dat zai mit dat swoare waark beurden, was n cìnt en veur wat grotere broggen soms wel n haalf stuver.’
Wat n stuver is, is tegenswoordeg stoer oet te leggen. Van porremonnee en porrefullie hebben zai nooit heurd en van koperlappen en stuvers het t jonge volk al hailemoal gain wait. Zai binnen meer richt op tikkies en as t op betoalen aankomt, hebben zai n pas.
Kreeg mien voader vrouger n nije, glanzende stuver in handen, den was t taimpie:
‘Kiek ais even, dizze stuver zet ik op de bank.’
Wie wozzen wat t vervolg was, vruigen alsnog woarom en konden t antwoord wel dreumen:
‘Den kin k zeggen da’k n mooie stuver op baank heb.’
Van vrouger noar nou is mor n hoanetree.
Noa wat omzwaarms bin k sunt n dik twij joar Kielster en woon op körte òfstand van Halfstuuversbrug. Nait meer in schoolmeestersdainst, heb k elke keer as k aan kom rieden en mien oog derop vaalt weer muite mit zien noam en k zel toch n keer over de brogge kommen mouten om mien probleem oet te stokken.
t Is de stuver, dij mie dwaars zit. Dizze stuver staait noamelk nait nuver, t is toalkundeg nait zuver en hopelk du’ver t der over hebben, want stuuver mit twij u’s, ook al is t mor n haalve stuver is fout.
’n Rooie streep der deur,’ zol n schoolmeester zeggen.
Onbespreekboar.
Omreden dat ik toch t zuvere der van waiten wil, krieg k mien olde ‘Ter Loan’ op toavel. Zuik ‘stuver’ en vind hom, net as t woord ‘haalfstuver’. Aalbaaide mit ain -u, mor hai/Ter Loan het nog n verrazzen in buuts.
’Haalfstuver wordt ook wel botje nuimd.’
Ik mout t woord even goud pruiven en denk:
‘Woar kin k die van?’
Botje bie botje leggen, joa, doar wait ik alles van en mien droake wat meer bot geven, dat kin k mie ook nog wel herinnern, mor aargens verstopt in n vèr verleden zit nog n aander botje, dij k wel heur rammeln, mor zok achter t loek verstopt en zok aan mien zicht onttrekt.
Hopeloos in toeze deur t nait vinden, neem k hond aan taauw en goa aan de sjaauw. Voak brengt bewegen ook hazzens in bewegen. t Is stoer lopen in t veld mit aal dij wakkere mollen mit heur valkoelen en as k daip in gedachten toch ongeloksvogel wor, schut t der zo mor in:
‘Mit knikkern haar k aaltied n geloksbotje.’
n Knikker, mienent was wat groter, n bonk. Verloor k in t spel toch mien geloksbotje, den mos k oardeg over de brogge kommen en botje bie botje leggen om de schuld veur t teroggekriegen te verevven.
Nog even heb k hope had, dat stuver in t Drìnts mit twij u’s schreven wuir, mor dat was ijdele hoop.
t Blift steurend, dat t evenwicht versteurd blift. Haren bedenkers in eerste lettergreep ain -a touvougd, haren zai de – u vervalen kinnen loaten.
Halfstuuversbrug zol t n zörge wezen. De vroag is of stuvertje wizzeln nog bespreekboar is.
Hou?
Botjesbrug!
