Onbegriepelke wereld
Wat is t nut om vast te holden aan ( olde ) gewoontes. Gedachten, standpunten en overtugens binnen soms daip ankerd in n mìnsenleven.
t Liekt n soort van basisbehuifte te wezen om die vast te holden aan t olde.
Nuimst zo aine den beholdend?
Of bist den gewoon baange veur t nije.
Zokse gedachten binnen mie nait vrumd. t Het wel wat filosofisch, mor k bin aine van de kolde grond, woar k mit baaide bainen steveg op stoa en k heb n bloudhekel aan zweverghaid.
Om dat oet te leggen neem k joe mit veur n kört raaiske deur mien wereld, n wereld vol zekerheden, mor ook mit mysteries en schimmige zoaken.
Zotterdagoavend haren wie Anna en Sietse n poar uurtjes op veziede. Tegen haalf achte kwamen zai binnenzaailen. Dat t bezuik n konfrontoatsie worden zol van twij generoatsies, haar k meer of minder wel veurspèllen kind. Kist van kinder op dij leeftied, midden in de puberteit nait verwachten, dat zai zok klokslag acht uur soamen mit ons rond de televizie op baanke nuzzeln om noar t nijs van de dag te kieken. Dronken wel n kopke thee mit ons mit en k was slim verboasd, dat Sietse vruig:
‘Zollen wie n potje dammen?’
Wie hebben joarenlaank mit ons baaident mit dambrikken schoven, mor da’s al joaren leden. Veul zin haar k nait , noa n dag in toene kraben en knooien en schoof doarom de bale deur noar Anna. Dat bruier en zuster t spel tot n goud ìnde brocht hebben, zunder datter stainen deur koamer vlogen binnen, mag n wonder haiten. Anna kin der soms n potje van moaken en Sietse haar t doarom noa ain potje wel had, schoof stoule onder toavel en even loater n grote VR-brille over ogen.
Dat beeld ston mie helder veur ogen.
‘Nou begunt de bokswedstried,’ docht ik.
Verkeerd, want hai begon inains as n fanatieke Jaap van Zweden, zunder aanwiesboar stokje te speren en te zwaaien en dee grote stappen noar veuren en opzied, dat ik even baange was dat hai nait allendeg tegen toavel aan lopen zol mor ook tegen de laampe. Aan heftege stemverhevvens konst heuren, dat t versoameld muzikantenvolkje nait veul tied besteed haar aan studaaiern.
‘Wil opa t ook ais perbaaiern?’
t Leek mie niks.
‘k Heb de ‘Dance Macabre’ nog veurstoan.’
n Dodendans?
Doar zat ik toch echt nait op te wachten, mor om toch n keer d’ervoaren van n virtuele werkelkhaid mit te moaken heb k tougeven en heb k de VR-bril opzet.
t Leek mie niks en k von t zulvens nog minder. Zokse nijloatjes – ook al wait ik, dat VR-brillen nait allendeg in spelletjes, mor ook in aandere onderdailen van de moatschoppij, bevubbeld de psychologie, broekt worden – binnen aan mie nait besteed.
k Zai t veurdail van n persoonleke verdaipen in dizze materie gewoon nait.
Woar k wel votdoadelk op sprongen bin, is de planten-(determineer)-app. Ook al bestaait dizze dainst al tieden, t was veur mie nij.
‘Kin k eindelks Westerhofs doezend-bladzieden-tellende-planten-determineerbiebel aan kaante gooien,’ heb k oetroupen, dou dochter mit planten-app kwam.
Ook al is t internet n vergoarbak van informoatsie, t blift aaltied nog zuiken noar t goie ploatje.
Mit ‘nije’ planten-app: foto-ploatje-noam bespoar k uren aan zuikwaark en heb k binnen n poar tellen n oetgebraaid verslag.
Veur t eerst wait ik nou, dat de binnen onze femilie gangboare noam ‘Hilcoplant’ – nuimd noar de goie gever Hilco – leverkruud hait.
En t mooiste komt nog. t Is aal groates en veur niks.
t Schoot mie onder t tikken zo mor inains in d’zin. Was ik n kind van dizze tied west, wat haar ik as student mit keuzevak biologie mit apps en AI op mien I-phone n bult tied bespoaren kind. Of t opweegt tegen d’ervoarens, dij k 50 joar leden opdoan heb tiedens excursies noar planten, paddestoulen en vogels is stoer in te schatten. Meschain is n biologiestudie tegenswoordeg ook nog wel n aangenoam vak.
