Moezenizzen

Dat ik noa n aiweghaid droadgebonden grasmaaien twij joar leden van t stroom òfgoan bin, was n bewuste keuze. t Gemier mit aingoal droad verleggen én de angst, dast op n onbewoakt mement dien aigen stroomkoabel noar de ratsmodee helpen konst, hong mie zo de keel oet, dat ik op batterijmaaien overstapt bin.
Twij weke leden heb k mien pruttelmesientje weer oet winterstallen hoald. Mit n volle accu en n lege opvangbak ston k even loater, mit twij koekeloerders op körte òfstand evenwel mooi veur schut.
‘Dut e t nait?’
Nee, t apperoat dee gain slag.
‘Ik denk, dat de accu in wintermoanden gewoon leeglopen is.’
Wos ik veul, mor k haar ja nog twij reserve-accu’s.
t Rezeltoat bleef t zulfde.
‘As k joe was, zol k de accu ais perbaaiern op joen kantenstrimmer ( zulfde maark, zulfde accu ),’ legde loze schoonzeun mie veur.
t Was ain klik en lopen, aan de accu lag t dus nait.
‘En wat nou?’
Veronderstellingen waren der zat en omdat welke reperoatsie den ook weschienlek in de pepieren lopen zol, besloot ik n nije aan te schavven.
‘Bie baauwmaarkt heb k al aine veur minder dan € 100,’ zee k trankiel.
Ploatje in de webshop sprak veur zokzulf, t was persies dezulfde.
Dinsdagmörgen vroug bin k in auto stapt en heb k mien nij grasmesientje oet de grote stoapel pikt en bin k as tevreden klant weer noar hoes reden.
Veur t in nander zetten van baauwpakket haar k n goie pazzipant, veur hom was t n floitje van n cìnt en in n wup beurd. Tot e plöts mit n oetstreken gezichte zee:
‘En as ie nou de koabel derbie pakken, kinnen ie weer maaien.’
Oeregaai, haar ik mie doar mit mien electrische grasmesien even n bok schoten. Dat kriegen je dus as je nait de tied nemen.
t Vervolg het ook nait veul tied in beslag nomen. Als snel haren wie beslizzen nomen om t goie batterij-bestuurde mesientje via internet te bestellen en binnen körte tied ston ik mit mien goie gedrag en n zo goud as meugelk vannijs inpakte grasmaaier weer oog in oog tegenover zulfde verkoopster in baauwmaarkt.
‘In t vervolg beter kieken, hè, meneer!’
Ook al het miskleun mie gain geld kost, terechtwiezen kösde mie oardeg wat meer muite.
Thoeskommen zag k dat schoonzeun nait bie de pakken dele zitten goan was. Hai haar t olde – hai is ja toch al òfschreven – grasmesientje op toavel zet en was bezeg bovenkaant van t apperoat lös te schroeven.
t Ging nait vanzulf, mor dou t dak van t apperoat òfkwam, vuil ons de mond open en stonden wie oog in oog mit n prachteg baauwd moezennust. Hou moezen der in kommen waren en hou der weer oet, is ons n roadsel.

Mor wat nou t echte probleem was?
Tiedens baauw van t nuske of geboorte – woarvan ik dus nait zeker bin – is t dunne aanstuurkoabeltje lösgoan. Dat bleek reperoabel en sunt dinsdagmiddag roatelt mien pruttel-kovviemesientje weer as vanolds.
Hou n relatief klaain probleem joe zoveul moezenizzen bezörgen kin?
t Is van alle tieden.
400 joar leden schreef Shakespeare der al n kemedie over:
‘Much ado about nothing.’
Veul drokte om niks. Mor mit Shakespeare kom ik vandoag tot de konkluzie, t levert wel weer n mooi verhoal op.