Garfield

Wie waren t wel wìnd om nachtkatten om hoes te hebben.
Ofst der echt aan wìnst is n twijde. n Jaauwsternde katte, voak in gezelschop van mitjeuzelnde soortgenoten, onder sloapkoamerroam, voak vèr open vanwege bruierge augustusnachten, is gain pretje. Hest al muite om mit tropische binnentemperaturen in sloap te valen. Komst eindelks in t schemergebied van de sloap, begunt der n nachtconcert, woar sloapzuikers, zulvens zunder tougangskoartje ongevroagd tot luusteroar tou veroordaild worden.
Kloagen helpt nait.
‘Katten binnen nachtdaaier,’ hebben buren aigen handel en wandel over heur löslopend kattengespuis regelmoateg verkloard.
Niks doun is ook opvouden en omdat ‘ksst-kssstt’ wegstuur-geluden gain zin hebben en n emmer weggooi-wotter nait bie mie opkomt, blift zo’n probleem bestoan. Wie vonden t aaltied wel rusteg, dat ons aigen katten vaileg in hoes zaten.
Moandagmörgen, veur mien gevoul was t nog nacht, wuir k deur n ondudelk zaacht kloaggeluud roeg oet mien leste sloap hoald.
‘Mraauuuw, mraauuw.’
t Onmiskenboare kattengeluud was reden, dat ik in ain klap kloarwakker was, bainen noast bère sluig, mit n poar stappen bie t wiedopen sloapkoamerroam stond, gediene aan kaante schoof en ….oog in oog stond mit Garfield. Garfield, de rooie koater van de veurburen zat potsierliek in ons sloapkoamervenster mit neus aan t horrengoas.
Hai was bliekboar blied mit mien verschienen, draaide zok ais in t ronde, gaf kopjes tegen t muggengedien en muik zaacht knorrende, tevreden spingeluden. t Was overdudelk, hai wol der in en haar hai, zoals zien wereldberoemde noamgever, proaten kind, hai haar vervast zegd:
‘Ie kinnen wel aal wat mainen, mor ie hebben wel mien sloapstee stolen.’
En geliek haar hai. Garfield is n echte boerderijkatte, dij sunt wie hier wonen veroordaild is tot boetenleven.

Eertieds nog schuurkat is hai vanòf t mement, dat de baauw van ons binnenhoes begon, haalverwege 2023 degradeerd tot boetenkat. Ook al hebben veurburen veur hom n stee in biekeuken bedocht, t is nait wat hai wìnd was:
‘De kunk van dörsdele en zolder.’
Doar sluip hai en doar haar hai zien aigen jachtterraain, juig hai op moezen en rötten. Tot grote tevredenhaid van de mìnsen en van homzulf. En wol hai ais oetsloapen, den beurde dat. Wol hai op stap, den was der aaltied wel aine, dij baanderdeuren of schuurdeur even opendee. Zöchde hai zien plezaaiertjes bie t daip of buren, hai was vrij man om te doun en te loaten wat hai wol. Wol hai achter de wichter aan, den dee hai dat. Haar de buurkat teveul katsones, ‘Lion-king’ van Kiel zette hom wel even terechte.
Moandagmörgen hebben wie t horrengoas, noa dij overhoaste dagopen, veur Garfield even omhoog schoven. Bedachtsoam snuvvelnd en in t ronde kiekend het hai ons boudeltje in zok opnomen. Het de sprong op t sloapkoamerzaail woagd en het noa n körte inspectie besloten via de hal toch mor weer deur de veurdeure te verdwienen. t Was schienboar nait, ook al ligt der n matte mit ‘Welcome’ veur de veurdeur, wat hai zöchde.
En ondanks de vrijhaid, dij hai doaglieks ervoart, denk ik, dat t toch wel aanpazen is veur t olde baissie.