De woarhaid mag zegd worden
Ie kennen t gezegde: old worden is mooi, mor old wezen is minder! Ik wait doar inmiddels as 80-pluzzer ook n beetje van …
Vandoage de dag heur je aal meer over honderdjoaregen en zulf ken ik ook n handjevol. Wat mie opvaalt, is dat de mainsten liggoamelk meschain aan t òftoakeln binnen, mor dat heur verstand voak nog oareg schaarp is. En zai binnen nait op heur bekje valen!
Neem opoe Hillechien (102): zai mout overal bie holpen worden. Heur dag bestaait veulaal oet wachten noa n druk op t bellechie. Wieder leest ze veul.
‘Wat is der loos opoe?’ vragt t zustertje bie binnenkomst.
‘k Mout neudeg!’
‘Den helpen wie joe toch even.’
Noa de boodschop de billen veegd en de boudel weer omhoog.
‘Dou dat ais aans!’ zegt opoe vranterg. ‘Dat zit nait goud,’ en wist op heur rogge.
‘Mor opoe, dat zit wel goud heur. k Heb joe t hemd der goud bie instopt.’ Opoe nors: ‘Wèl vuilt dat, doe of ik?’
En den opoe Ammie (106): bie t doun van spullechies nog n topper! Nait veul van heur tegenstanders kinnen t van heur winnen. n Kop as n aalmenak! Noa twij joar corona is dat jammer genogt wel n beetje minder worden, mor zai is nog laank nait monddood.
‘k Zel mie even veurstellen: mien noam is … en ik kom joe even wassen.’ t Vraauwtje was nog nait eerder bie heur: zogenoamd ‘n nije’, zeg mor.
Opoe nam heur op en heur gedachten mouten ongeveer as volgt west wezen: nog oareg jonk, as dat mor goud komt! ‘Den tou mor,’ zee ze en ze mout docht hebben: k bin der zulf ja bie!
Onder does was nait meer meugelk, dus mor n bakke mit zaipwotter en mit n washandje. t Vraauwchie bukt zok en wil begunnen. Opoe schrikt dervan: ‘Wat dust?’
‘Ik goa joe ja wassen.’
‘Dat begriep ik, mor ik heb ja ook n kop!’
Schienboar haar ze t begrepen: zai kwam omhoog en waste heur gezichte.
(woar gebeurd)
