Reanimoatsie

Ik heb joe wel ais eerder verteld lu, van mien oompie Gerrit en taande Ellie oet Sibboeren. Op n oavend, dou ze mit heur baaide zaten te rummikuppen, begon Taande Ellie in ainen over dat ze toch stoareg aan wat op leeftied kwammen. “Stel”, zee ze tegen oom Gerrit, “dat ik veur die aan oet tied kom, wat gaaist den doun, want kinst die nait redden en kinder hebben we nait, allint mor n neef in Sapmeer.
“Ach mins”, zee oom Gerrit, “woar hest t toch over, doe bist 67 en ik 70 en wie kinnen nog joaren mit.”
“Joa, mor toch,” huil taande Ellie vol, “je lezen de roarste dingen in kraant, minsen valen mor zo om en den bist allìnt, kinst ja nog gain eerappel schillen loat stoan goar kriegen.“
Bedenkelk dee oom Gerrit t zwiegen der tou en dee net of e een stoere zet aan t bedenken was mit de sievertjes van Rummikub. In tied dat ze verder aan t rummikuppen wazzen, haar oom Gerrit kop der nait meer bie, want zien vraauw haar om aan t denken zet over dat ain van heur baaide oet tied kommen kon. In ainen kloarde zien gezicht op en keek e zien vraauw aan of hai t blaauwe stopgoaren opnijs oetvonden haar. “Ik heb lest lezen”, begon hai, “op mien schootcomputer, op de webstee van n EHBO-verainen over n reanimoatsie-les. t

Duurt mor een poar uur en t kost hoast niks en as der den wat mit die gebeurt, den kin ik die reanimeren.” Votdoalek greep hai tillefoon en meldde zuch aan veur de les dij de volgende dag al geven wer.

Anderdoags haar hai zien pak oet kaaste hoald, t ding stonk noar mottebalen en hai haar hom de leste vief joar nog nait weer aan had, mor je mozzen toch wel een beetje schier veur n dag kommen. Hai mos t lief wat intrekken en de knoop van t jaske wol nait in t knoopsgat. Hai keurde zochzulf veur de spaigel. Nah goud, n beetje hoog woater en t jaske zat wat spans, mor wieder was hai der wel tevree over. Dou hai boeten deure bain over stang van de fieste slingern wol, ging dat nait. Deur zien strakke boksem kon hai t bain nait hoog genog kriegen. Fietse mos hoast plat veur hai der op zat.

Bie de verainen mos hai eerst de theorie aanheuren en snapte der nait veul van. Dou mozzen ze om beurten op de knibbels bie n poppe en den mit handen midden op de borst drökken. Dou oom Gerrit aan beurt was en zoch deur de knijen zakken luit, scheurde de noade van zien boksem van d’achterste boord tot aan de knoop aan veurkaant tou open en ston d’olle man zo’n beetje in zien ondergoud. Mit schoamrood op de koaken muik oom Gerrit dat hai weer in t inde kwam en mit ain haand veur de kont greep hai in loop weg zien pette van de kapstok òf, sprong op fietse en ree noar hoes.
Thoes vertelde hai t haile verhoal aan taande Ellie dij der wel vrezelk om lagen mos. “Ach,” zee oom Gerrit, blaauw om kop van t lagen, “t haar ain veurdail, ik kon weeromraaize n stuk makkelker op fietse kommen.”