Op t knoal
De winterlucht is geel en graauw
op t Knoal lopt Hendrik met zien vraauw.
Zai lopen recht, nait schaif of schroat
en aal moar langs dij lieke stroat.
t Woater swaart, de wind is schroal
links lopt zai en rechts lopt t knoal.
Van Troapel tot aan Bunermond
t is alles recht en nooit es rond.
Sloot of daip of knoal of wieke,
almoal hebben ze dat lieke.
Plat is t laand en plat ons toal,
links lopt zai en rechts lopt t knoal.
Fladen meziek van d’winkelweek
verwaaien in de lange streek.
mallemeulens, bellen, toeters,
euliekouken, autoskoeters.
Joa, t is prachteg allemoal,
moar links lopt zai en rechts lopt t knoal.
Doar kreeg e nog zowat weer sjans,
moar t vraauwtje geft hom nait veul kans.
n Vieze wind strikt over t laand
zai gript zien eelterege haand.
Over de badde, langs t gemoal,
links lopt zai en rechts lopt t knoal.
Hai lopt allain bie strenge vorst.
De piene trekt hom deur de borst.
Op zes vout is de grond nog zacht,
asof t op t nije veujoar wacht.
Hai lopt wat krom, zien kop is koal
want links luip zai en rechts lopt t knoal.
Prachtig gedichtje.
Ik zol ‘n streepke zett’n tussen de leste verz’n. Dan is ‘dei grode verandering dat hai dan zunder zien vraauw lopt eem dudelijker.
de Redactie is n beetje veurzichteg met leestaikens veraanderen, benoam in n gedicht. Meer nog as bie n verhoal geft n leestaiken juust de bedoulen van de dichter aan. Of t ontbreken doarvan. As der nou n dudelke schrieffout in stoan zol, n vergizzen, din het gain aine vanzulf bezwoar tegen n aanpazzen.