Miemeroaties…

Vandoage stond ik op t stee,
woar ik noar schoule ging.
Kwam hoast nait weer op glee,
verzonken in mien herinnering…
De dikke ekkelbomen
dij stonden nog aan slootswaal,
tied har heur niks ontnomen,
mor mie wel, dat was maal…
Doar speulde ik as lutje ding,
vrijoet en zunder zörgen.
In mien herinnering
dochten wie ja nait aan mörgen.
Het was wied vot dij joaren,
mor in gedachten dichtbie.
Ik ken joe nait verkloaren,
wat dat dou dee mit mie.
Ik vuilde in mien lief wat spiet,
zo’n dreumerig gevuil,
verdrait van omvlogen tied,
vuil mie inains ten dail.
O, kon ik nog ainmoal,
dij tied van nijs beleven!
O, konden ze mie mor n poar
uur van dij kindertied weergeven.
Mor da’s veurbie, dat komt nait weer,
vanzulf wait ik dat wel.
Mor dee toch wel n beetje zeer,
want tied gaait veul te snel.
Vandoage is mörgen alweer “dou”
“Dou” is altied t verleden,
Mor dou ik doar vandoage ston,
wol k de kindertied nog even beleven…