De stank van Grunnen
Zo’n twij moal in t joar reden wie van de Wieringermeerpolder noar t Grunnegerlaand. t Was n laange raaize, dwaars deur Vraislaand. Ik zai nog dij bomenweg bie Laiwoarden veur mie en de Veemaark in Stad, doar woar nó d’Oosterpoort is. En as je din Stad oet wazzen, din kwam de stank: Hoogezaand. Lekker roeken dee t nait, mor t was n taiken dat ons raaisdoul dichterbie kwam. Nog n haalf uurtje rieden en din wazzen wie in Pekel. Stank bleef, mor as je der wazzen din rook je der niks meer van.
Pa en moe brochten mie aaltied vort noar mien oomke en taante, en mien nichtje, dij van mien leeftied was. Zai woonden in n hail schier hoes aan t daip, op hörn van n wieke. Mien oomke haar n lutje drokkerij van n ploatselk krantje en elkenaine kon hom. As e op fietse zat, din haar e de knijen dwaars oetzied stoan en as e schreef din was e twij moal zoveul pepier neudeg as n aander, zo groot schreef e. In heur hoes hong de stank van drokinkt en t röze goudje doar e fouten mit wegwaarken kon.
Der wazzen doar meer vrumde dingen dij ik van hoes oet nait kon. Je konnen op fietse noar
Duutslaand, zunder paspoort namen ze mie mit achter op fietse. En ik was d’ainegste in ons klazze dij in t boetenlaand west was! As t Kerstfeest was, din haren ze gekleurde lampkes in de boom en der onder lagen kedootjes. Dat konnen wie pas zain as op kerstmörgen de schoefdeuren open gongen, dij din al drij doagen veur ons verboden west wazzen. Mor veurdat wie beneden kwammen dij mörgen, din haren wie om acht uur al meziek heurd van t Legertje. Dij stonden in t duuster op stroate onder stroatlanteern mit n mandoline en n tamboerijn heur kerstverskes te zingen. En op zundag din was der n film in Lido. Dikke en Dunne wazzen der, of Sissi.
Op t daip lag n dikke toeste schoem. t Leek of je der op lopen konnen. Mor dat was nait zo. En ze zeden dat t branden kon as je der n luzivèr in gooiden. t Kwam van eerappelmeelfebriek en minsen haren der n pest aan. t Stonk onnuur, mor dat rook je ja nait meer as je der wazzen. Ik vond t mooi, bie ons wazzen allènt mor sloten, en doar lag gain witte schoem op.
Speulen deden wie op wieke en de schierste stee was t Jeudenkerkhof. Doar moggen je netuurlek nait kommen, mor wie kropen stiekom tuzzen t stiekelwier deur. Je konnen je doar hail schier verstoppen achter stainen en stroeken. t Wer ja nait schoonmoakt, t was zo as t was, en zo bleef t ook.
k Bin der körtsleden nog n moal west: t Jeudenkerkhof is der nog, t daip ook. Allènt wat der nait meer is, dat is t schoem. Schoem is vot en ook de stank. Pekel is n schiere ploatse worden, mit n mooi, schoon daip.
En tóch dochde ik toun ik doar was: ik mis wat …. de stank van Grunnen.
