De kenarrie
Der was er ais n vogel dij biester mooi zong
en t deurtje ston open, dou e t kooichie oet sprong.
Woar of t gebeurd is dat bin ik vergeten,
mor t was in n hoes doar zatten ze te eten.
En wel riezenbrij en t smuik heur hail lekker…
Mor kiek wat gebeurt doar? t Kon biekans nait gekker!
Doar vlogt mie dat ding op de raand van de komme
en huppelt en springt doar omme en omme
en let doar in t lèst in de brij mie wat valen…
wat huif k joe nait zèggen, ie waiten t wel alen.
Kiek, t stumpertje wos nait dat zoks gain versoun gaf…
mor ie begriepen wel, dat t nou wat te doun gaf!
“Bah jakkes!” ruip t wief, “is dat nou nait grof!?
Wacht, ik zel die kriegen en leren die t of.”…
En kiek, was de man dou nait gaauw bie de haand west,
ze haar hom vast nekt en t ding was van kaant west…
Hai huil heur de haanden vast en zee: “Laive vraauw!
Wat bist doe ja lèlk vot; wat zol mie dat nou!”
En dou e dou dat, woar de roezie om kwam,
veurzichteg en kaalm oet de brijkomme nam,
dou zee e: “Nou is der ja niks meer te doun,
wat wait mie zo’n dairtje den ook van versoun?”
Mor dou haar je t goande: “Joa, nou ken t niks schelen,
van aandern kenst aaltied van alles wel velen…
mor ik wol wel es zain houst te kere wast goan,
as nait de kenarrie… mor… ik … t ais… haar… doan!!”
Instuurd deur: Meindert Jager.
