Co en Ad Hesie en de regendruppel op het glas
Der wazzen twij bruiers dij nait mit en nait zunder mekoar konnen.
Op n goie dag zee Co tegen Ad: ‘Waist wat, wie goan n wedstried doun. Wie kroepen
baaide in n druppel wotter en wie kieken wel de staarkste is’.
‘Goud’, zee Ad, ‘moar dìn gaait t wel om n potje bier’.
Noa n trainingskamp van n dag of vare zol t wezen. En ze haren t weer mit.
Om haalf twije smiddags begon het dik te regen. Nait zuneg. Man, man, man wat n gobbe!
Co tèlde òf: ‘Vuur, vlam,…… mars’, en bie mars sprongen ze op d’eerste de beste druppel dij tegen t roam van d’achterkoamer van heur hoes aan knapte..
De stried ging laange tied geliek op. Baaide kregen ze n rooie kop en baaide kregen ze
kramp in heur spieren. Aan gestìn gain gebrek. Wel zol t winnen, wel kreeg de druppel
in de macht?
Om negen minuten veur drije vuil de beslissen.
Ad gaf zok onder grof verboal geweld – de gloeiende gvd’s knapten bie t glas omhoog-
gewonnen. Co laggen en net wol hai voldoan achterover leunen, dou hai maarkte, dat
toch nog aine staarker was as hom. Hou hai zok ook wurgde, hai kon de druppel nait aan
t glas hoalen en t duurde den ook nait laank, of hai mos haildaal heer hoalen. Ze gleden
mit heur drijen as op n glieboane noar beneden om op de vensterbaanke met n doave-
rende klap in wel doezend druppeltjes oet mekoar te spatten.
‘Ziezo,’ zee Zwoarte Kracht, “Ze kinnen wel wat denken, moar der is moar aine de aller-
staarkste. En zeker ast om n pilsje gaait.
Hier mit dat bier!”
