Engels, Truus

Dat was in mien jonge joaren nog ains n feest! Doarmit wil ik beslist nait zeggen dat het tegenwoordig gain feest is as n stel traauwen gaait, moar in de vieftiger joaren ging alles er nog n beetje gemoudelijker aan tou as nou. Gain ceremoniemeester en foto’s in t paark, moar gewoon even noar Winschoot noar de fotogroaf om n mooi stoatsieportret te moaken en doar huil t voak mit op. Wie waren gaauw tevreden en t mos ook nait al te veul kosten vanzulf.

Mien verhoal gaait over n goie vriendin en heur jong dij al hail laank spoard haren om de boudel n beetje veur mekoar te kriegen om fatsounlijk in t hoeshollen te komen. Dat begon den mainstied met het verzoameln van lepeltjes, handdouken en wat aander raive en soms kregen ze dat spul bie n verjoardag kedo van dizze of gene. Wie deden dat allemoal in n grote zogenoamde ‘theekiste’, dat is n hoge holten kiste en alles wer noar beune sleept en van tied tot tied even kieken vanzulf noar aal dat moois. Ik herinner mie dat stel nog goud en ook heul veul familieleden van baide kanten. Wie haren smiddags al receptie had en de broodjes met keze en kovvie, opdaind op laange toavels dekt met mooi wit pepier, haar ons goud smoakt. Moar den kwam de oavend, dat beloofde wat! Feestvieren vanzulf! De familie van weerskanten was muzikoal en sikkom elk haar wel n biedroage.
Gedichtjes en laidjes, alles deurmekoar en nait allain de grappige stukjes, nee smartlapkes woarbie n troantje wer wegveegd, kwamen ook aan beurt.

Elk keek bliede en vrolijk, allain n wichtje dat tussen heur olders inzat keek strak veur zok oet en was hailndaal nait in feeststemming. Het vol op dat er wat aan de haand was. Ik ging doarom even noar mien vriendin om te vroagen wel dat toch was en wat zoaine wel dee op n feestoavend?
“Och dat is Antje, mien nichtje, van oom Kloas en tan Geeske. Heur verkeren is nog moar net oet, hai het heur bedonderd met n aander en doar is ze achter kommen.”
Dat was n sneue boudel vanzulf en ook nog de confrontoatie met de bliedschop en geluk van vandoage, den het n mens wel wat te verwaarken…

De gloaskes kwammen op toavel. Wie konnen moar kaizen: n zuit borreltje, kazen op sap of n cognakje; der was van alles en den was t tied om te zingen.
Wie begonnen mit de letters van t alfabet: “Wel in jannewoarie geboren is, stoa op, wel in jannewoarie geboren is stoa op, wel in jannewoarie geboren is dij nemt zien glaske al van de dis”, en as der den vervolgens gainend geboren was: “t is mis, t is mis, t is mis dat er gainaine geboren is.”

Bruier van mien vriendin en zien wichtje zongen n laidje dat ging over n bootje met n zail der op. Voader haar t zulf moakt en mouder had er n mooi zailtje veur moakt. Doar kon t lutje jong ja zo mooi mit speulen…
Dat ‘lutje jong’ har veul fantasie en ging er mit noar t slootswale. Het luip jammer genog nait goud of, ie begriepen t al lu. De vrauwluu grepen gaauw noar heur taske want ze haren n buusdoukje neudeg!!!
Wie namen moar gaauw n slokje om t verdrait weg te spuilen… en warempel t holp op slag.

Kennen ie nog wel de riemkes dij begonnen met de letters van t alfabet?? Joa? Eerst wer mit twij man n rol behangpapier oetrold en kon je mit grote letters de tekst lezen en mitzingen wat de moaker van dij riempkes bedocht har. Aalmoal heul goud bedould vanzulf. Moar dizze biedroage van de oavond kreeg n steertje, n hail biezunder steertje… Luuster moar es.

Wie wazzen tou aan de letter K. Dat ging zo: “K. is van knuvveln, dat dut t bruudspoar zo groag. En den: L. is van Laifde, dat kreeg n bekroning vandoag.”
Moar grote schrik…: Antje begon te reren! Ik zag t vot, want ik huil heur al n tiedje in de goaten. Zai mit al heur verdrait vanwege dij vent dij heur bedrogen har, kon doar nait tegen en kon zuk nait meer inhollen! Ik heb heur opzócht in heur houkje en soamen binnen wie stillegies noar boeten goan.
“Trek die t toch nait zo aan wicht, dij vent is t ja nait weerd, wees eerder blied dat t oetkommen is.”
Hail laank heb ik mit heur stoan proaten en werkeliek lu, ze klanterde wat op. k Heb heur nuigd om de komende zundag bie mie te komen, omdat, zo zee ze: “de zundoagen binnen t stoerste.”

De bruloft is verder goud verlopen, wie vonden t aalmoal n hail mooi feest en keken er mit plezaaier op terug. Zoas de oafsproak was, kwam Antje n poar doagen loater op vesite. Ze har weer wat kleur op heur snoetje en ik von heur ook wat moudiger. Mien ollu wazzen aan t fietsen en wie haren t riek allain. Dat dochten wie tenminste, moar wie wazzen nog moar net aan t teutjen, of doar kwam Jans, ons buurjong deur de achterdeur noar binnen om de Winschoter Kraante te brengen. Mien olders lazen de kraante ja met zien volk in de mane. Hai ging der bie zitten en op de vroag of hai n kopke thee mit ons drinken wol, sluig hai dat nait of.
“n Koukje der bie?” Joa, n koukje wol e ook wel hebben. Hai heurde t verhoal van Antje aan en schudde mit kop.
“Wicht” zee hai, “doe bist bewoard bleven veur veul noareghaid, zo n smeerlap. Hai verdaint n flink pak op zien donder.”

Jans was slim mit heur begoan en Antje kon heur verhoal veur de zoveulste keer, weer van zuk ofproaten. Dat ‘van joe ofproaten’ is de beste medisien lu, veural as je maarken dat de luusteroar, Jans in dit geval, begrip teunt voor n aander zien problemen. Ik zat er as daarde rad aan de woagen bie dij middag, want de ‘click’, (zoas ze dat tegenwoordeg nijmoods nuimen) was dudelijk te maarken tussen dij baide. De tied verstreek… ik ging op t lest moar noar de keuken om koffie te zetten…

Nou loat ik joen fantasie waarken: t is hailemoal nait stoer, ie binnen schrander genog om der n mooi slot aan te braaien. Noa n joar haren wie weer bruloft en ie meugen roaden om welke twij mensen het gaait! ‘Van n bruloft komt n bruloft!!’ Twiefeln ie aan mien verhoal? t Is werkliek woar gebeurd, ik was der ja zulf bie!

Ie hebben vast aalmoal wel ains noar dat programma “memories” keken op tillevisie. Nou ik leuf dat mien verhoal doar hail goud in paast haar. Luuster moar ains:

In ons dörp in Westerwolde, woar ik geboren bin, haaren wie ains n mooie oavend. t Zangkoor van de kerke gaf heur joarliekse oetvoeren. Ik kwam te zitten noast n jong van mien leeftied, hai woonde in Hengelo en was n neef van de zanglaider. Wie kwammen wat aan de proat, en in de pauze gingen wie mit n aander aan de wandel en spraken of, dat wie mekoar geregeld schrieven zollen.

Zo is t den ook gebeurd en toun t zummer was hebben wie mekoar weer trovven en der was n mooie kaalverlaifde tot stand kommen.
Moar ja, as je mekoar nait aal te voak zain, wil dat wel ains overgoan. Toun ik den ook n aander jong trof, (woar ik loater mit traauwd bin) heb ik krek zo ast t heurt, dij schriefvrund mien leste braif stuurd en zegd, dat ik nait langer schrievenen wol.

t Was al wel n joar loater toun ik in n houkje van t kamnet braiven von, van dij schriefvrund, woar in ston, dat hai t zo sneu von, dat ik nait meer schrieven wol.
Mien olders hadden mie dij braiven nooit geven. Ie kennen joe wel veurstellen luu, dat er wel n hartig woordje sproken is, moar ik heb ter verder moar bie loaten.

Nou is dat alles zo ongeveer 55 joar leden, moar t zat mie nog aaltied hoog, dat ik nait reageerd heb toun, want t was netuurliek nait netjes van mie.
Nou ik n beetje wegwies wor op mien kompjoeter, heb ik de noam van dij schriefvrund ais intikt op “google”, dat is toch zo’n loos zuikmesien, en wat krieg ik te lezen? “Kiek ains op www.schoolbank.nl”. Tot mien grote verboazen lees ik zien noam en hai woont in Kannedoa.
Ik bin gaauw lid worden van “schoolbank”, anders ken je ja nait mailen.
Ik heb hom as de weerlicht n berichtje stuurd en was wel hail nijsgiereg of ik de goie te pakken har.
En joawel heur, hai was t wel en ik kreeg bericht weerom. Hai kon zuk alles nog hail goud herinnern.

t Is hom goud goan in t leven, hai het n laive vraauw en 2 zeuns.
Wie mailen mekoar geregeld en ik kon toch nog t ain en aander rechtzetten, wat betreft zien leste braiven.

Noaderhand bin ik bliede dat mien olluu mie dij braiven noeit geven hebben en ik nait in Kannedoa woon, want wat gaait nou boven ons mooie Grunnigerlaand?

Jeltje was nou al vief joar wedevraauw en ze mos nog 60 joar worren. Jan was heur -slim genog- veul te vroug ontvalen.
Verdraiteg en ainzoam ging ze verder mit t leven, in t begun komt er nog wel voak dizze of gene op vezide, moar dat is hail gaauw òflopen. Eerlek is eerlek, heur baide dochters kommen geregeld bie moeke, moar dij hebben heur aigen hoeshollen mit al grode kinder dij ook aandacht vroagen, en den wait je t wel.

Geregeld kikt ze noar de advertenties in kraande woar boven stait: MAN ZOEKT VROUW. Ze leest den: ‘Eerlijke man zoekt langs deze voor hem onsympathieke weg, een nette lieve vrouw om samen de eenzaamheid op te lossen. Br.onder nr……… van dit blad.’
Jeltje ken der nachten van wakker liggen, ze duurt hoast nait te reageren; welwait, wat ze aantreft en boetendes wat zellen de mensen en veural de noabers der wel nait van zeggen.
Eerst mor ains weer oetstellen, ze woont hier toch goud, moakt ze zukzulf wies, ze het n mooi bejoardenhoeske, noabers woar t mit klikt, al binnen Okje en Trientje wel slim nijsgiereg, dat is netuurlijk ook omdat in heur buurtje nait veul te beleven vaalt.
Okje en Trientje… kwedeln en kwoadspreken kennen dij baide. Okje-ondeugd en Trientje-teut worren ze wel ains gekscherend nuimd. Lest nog, toun Tonnis de postbode, heur n braif van n nichte oet Holland brocht en zai Tonnis een kop kovvie aanbood, was t roak! ‘Hest t ook al heurd Jeltje, dat Tonnis voak kibbelderij het met zien vraauw?’ Of: Tonnis har zeker nait veul post,toun hai zo laank bie die zat te kovviedrinken…’.

Wie binnen al weer n poar moand verder… Kraande valt op matte…: ‘Vitale man, 60plus, met eerlijke bedoelingen, niet onbemiddeld, zoekt een lieve vrouw om samen nog iets van het leven te maken, enz.enz.’
Kiek lu, dat regeltje: met eerlijke bedoelingen, dat gaf de deurslag bie Jeltje. Ze gaait t er ains goud veur zitten, schriefpepier en pen op toavel en begunt te schrieven.
Wat ken ik verspeulen, denkt ze, niks toch en n vraauw of n man allenneg, is niks gedoan! Drij moal verfrommelt ze braif, moar den is t ook kloar: ‘Onbekende Heer, Ondergetekende Jeltje Smit, geboren de Vries is zo vrij te reageren op Uw advertentie. Ik ben bijna 60 jaar en al 5 jaar weduwe. Heb 2 getrouwde dochters en 5 kleinkinderen. Ben een eerlijk mens, ook met eerlijke bedoelingen, net zoals U. Ik geef U mijn telefoonnummer …………… dan kunt U bellen, gelieve na 9 uur s avonds, dan ben ik meestal alleen, anderen hebben er niks mee nodig. Met de meeste hoogachting, Jeltje Smit.’

Doagen van spanning! De viefde oavend: twij menuten over negen… de telefoon gaait! Jeltje mit n trillend stemmegie: “Hallo hier mit Jeltje Smit…”
Hailemoal gain trillende stem aan d aanderkaande van de liene: “Hier mit Hendrik Jan Boven, ik bel vanwege de braif dij ik kreeg. n Mooie braif dij sprak mie aan en om mor mit ain mit deur in hoes te vaaln: wanneer kennen wie mekoar trevven?”
Jeltje: “Dat vaalt mie ja raauw op hoed, es even noadenken….”
Ze komen tot n òfsproak, mor ze ken nait loaten om der bie te zeggen dat ze der slim tegen opzugt.
“Huift nait wicht, t zel die vast wel touvaaln.” n Aangenoame stem het dij man, dat mout ze tougeven.

Van sloapen komt nait veul dij nacht. Wat zel ze aantrekken? Heur nije donkerblaauw pakje of gewoon mor de swaarte laange broek met widde blouse? n Mooi sjaaltje der omhénknupt, dat liekt goud en moakt heur jong. Joaheur mooie bandplooibroek; ze mot ook ja drijketaaier fietsen, om Hendrik Jan twei dörpkes wiederop, bie Café Dallengoa te trevven en den is n laange broek t geschiktste.

d Aander dag is ze riekelk vroug kloar. Fietse staait al boeten en n schone buusdouk zit in tazze. Verdold, nou is Okje ook net boeten om toentje n beetje schier te moaken.
“Even vot, Jeltje?” vragt ze votdoadelk.
“Joa ik goa op stap Okje, t is der mooi weer veur, goindag.”
Ze ken zuk der kwoad om moaken: Okje, nijsgiereg mens ook altied!

Bie Café Dallengoa staait ze wat in gedachten te wachten. Op ‘prins op widde peerd’ overlegt ze bie zukzulf. Ze mot er even in zukzulf om laachen.
Den inains tikt heur ain op scholder: “Bist doe Jeltje? Ik bin Hendrik Jan. Staaist n beetje te dreumen, ik stoa hier al n tiedje!”
“Woar komst zo gaauw vot,” vragt Jeltje.
“Ik kom van d aanderkaande, ik heb mien auto om bochte zet.”
Auto? Jeltje denkt allain mor aan n fietse vanzulf, wat aans het ze noeit had.

“Wie goan noar binnen”, beslist Hendrik Jan.
Ze zuiken n toaveltje in d houke. Eerst gaait alles van baide kaanten nog n luk beetje stroef, mor dat is gaauw over.
Ze hebben veul te vertellen over en weer en t is woar lu, het klikt tussen heur baiden… Twij ainzoame mensen dij t zulfde mitmoakt hebben, vinden -eerst hail veurzichteg- mekoar.
De middag is zo om en t is warempel nait bie kovvie allain bleven…
Nou mouten ie nait votdoadlek aan n borrel denken, nee lu: twij handen vinden mekoar op dat klaine toaveltje in t café. Is dat nait n meroakel kedo?

Ze zuiken noaderhand fietse en auto weer op; moar o schrik, Jeltje heur baand is lek! Wat nou?
“Gain nood wicht, ik zet dien fietse achterin kofferbak van mien auto en zo breng ik die noar dien hoes.”
“Dat ken ja nait Hendrik Jan, de noabers waiten van niks, hou mout dat nou? t Komt oet, dat wie mekoar kennen… ik stoa ja aiweg veur maaljan en de proatjes vlaigen deur t dörp…”
Hendrik Jan gnivvelt wat, Jeltje mot nog veul leren, hai zel heur doar wel bie helpen, nemt e zuk veur.

Ik bin baange, dat de proatjes nog lang nait òflopen binnen, mor wat ken dat nou schelen: 3 moand loater trekt Jeltje veurdeure achter zuk dicht om òf te raizen noar Hendrik Jan zien bungalow! Nait op fietse, moar in n glanzende dikke Mercedes! Noast hom, noastheur Hendrik Jan!

“Dag Okje, dag Trientje, t goa joe goud!”

Mit dit verhoal kreeg Truus de 2e pries bie de 23ste Grunneger Schriefwedstried van gemainte Westerwolde 2017.

Klep, klep, klep, zo doun de klompkes van Marietje, woarin heur voutjes in waarme sokjes, braaid door noaberske Maijer, zitten.
“Opoe Maijer” nuimt Marietje heur. Zo wordt ze deur elk en ain in de buurt nuimd, want ze is n laiverd en staait bekend om heur goudhaid.
As der aine zaik is, opoe Maijer gaait t er op òf met n bloumke of n deuske aaier of om gewoon even n proatje te moaken.

t Wichtje hèt hoast, want ze wil opoe opzuiken, ze hèt heur al n haile tied nait zain. Doagen zeurt ze moeke al om kop mit de vroag: “Wanneer komt opoe, woar is opoe Maijer toch, ik zai heur ja nooit meer!”

De leste tied was opoe wat lebait, moeke har veul omdenken om heur en ging geregeld noar t leutje hoeske hiernoast veur wat hand- en spandainsten. Dokter kwam ook voak n moal langs en keek wat bedenkelk as hai weer in auto stapte. Noa n poar weke brocht pabbe Marietje n dag of wat noar tan Oaltje, ze bleef der ook sloapen, den haar moeke de handen vrij om veur opoe te zörgen…

Bie tan Oaltje is t wel te wezen, toch ze is bliede dat ze weer thoes is, heur aigen bedje en heur aigen speulgoud, dat gaait ter mit deur. Mor hou is t toch meugelk dat opoe Maijer nait even langs komt, t duurt nou al zo laank…
“Moe… moeke…” Moeke wordt op n duur sikkeneureg van al dat gevroag en gezeur om kop en den inains flapt ze t er oet: “Och kind, dij ligt ja al laank op t kerkhof!” Kerkhof… kerk… de hazzentjes van Marietje kroaken… wat bedoult moeke, zit ze in kerk misschain en mout ze doar wat oetrusten?

Ze gaait in n houkje zitten te prakkezaaiern en mor prakkezaaiern. Den inains wait ze t… ze gaait opoe opzuiken, joa dat dut ze! Ze gaait ook noar kerk, ze wait t stee wel, even boeten t dörp, mit n grote hek der veur. Klompes aan en … doar gaait t hèn: klep, klep, klep…
Ze ken t wel vinden, n mooi wit kerkje, ze zugt t al in de vèrte, nog even deurzetten. t Hek is open en kregel stapt ze op deur òf.
Wat nou, deur op slöt? Nogains perbaaiern, stief trekken, nee, ze krigt hom nait open. Ze gaait op stoepke zitten en verdikke… t schraiven stait heur noader den t laachen en jawel heur, doar komen de troantjes al!

Inains komt n deftege meneer om d houke van kerke. t Is Renze Dijkstra, de domie van t dörp. Hai bezöcht geregeld t graf van zien vraauw.
Wat zugt e doar toch op stoep? n Klain wichtje in troanen? Hai stapt op heur òf en perbaaiert heur wat te troosten. Wist troantjes weg, zuikt noar n pepermuntje en den krigt e heur aan de proat.
Bie stukjes en beetjes krigt e t verhoal te heuren van opoe’s verdwienen en van heur aigen zuiktocht.

“Hoe heet opoe dan”, vragt domie. “O, opoe Meijer,” hij herinnert zuch weer de oetvoart van dat laive menske ainege weken leden.
Hai staait veur n zwoare toak. Hou mout hai dat wichtje toch de werklekhaid aan t verstand brengen? En den ook nog zo, dat dij klaine hazzentjes t begriepen kennen!
“Kijk eens meisje, opoe is op reis gegaan naar een wondermooi land, zo mooi, ze wil beslist niet meer terug, neem dat nu maar van mij aan. Als wij nu eens in de geest van opoe Meijer…”
Fout, fout, fout, Renze Dijkstra, verbetert hij zichzelf, gebruik niet zulke hoogdravende woorden, daar bereik je totaal niets mee.

Hai begunt overnijs: “Kijk eens meisje, als wij, jij en ik en je vader en moeder en iedereen, nu eens precies zo deden als opoe Meijer altijd deed: lief zijn voor de mensen, zieke mensen een eitje of een bezoekje brengen…”
Hèhè, hai wist zuch t zwait van t kop! Een gewone preek, dat is ja stukken makkelker veur dij man! Mor hai zèt deur… “dan is het net of opoe Meijer niet weg is gegaan. Wil jij mij daar dan bij helpen?”
Marietje is n lutje looske, ze knikt wel drijmoal, vragt domie t hemd van t gat over van alles en nog wat, dat duurt zeker nog wel 3 pepermuntjes. t Belangriekste van t verhoal is heur wel dudelk worden.
Noaderhand brengt domie heur in zien auto noar hoes, moakt nog n proatje mit d olders en geft wat oetleg.

d Aander dag zit Marietje bie heur spoarpot te morreln. Ze wait nait persies houveel geld ze mitnemen mout, mor stopt flink wat sìnten in de buutse. Den… op pad noar aaierboer van der Wal.
“n Deuske aaier wil ik kopen,” zegt ze dapper,” net zoveul as opoe Maijer aaltied kocht, hier is t geld.”
Leutje wiesneus, denkt van der Wal, loat zoaine mor lopen!
Den op hoes aan… t wichtje gniffelt n beetje in zukzulf.
“HIER IS OPOE MAIJER, ik kom even kieken hou t mit joe is…”. ropt ze op drumpel van koamerdeur.
Pabbe en Moeke kieken mekoar aan, zeggen niks, mor denken zoveul te meer.
Moeke mout heur laiverd even aandoeken en pabbe snoeft zien neuze.
De noaloatenschap van noaberske Maijer, bestaait er nog n groter kedoo?

Geeske har de wekker op half zesse zet, mor was al wied veur tied wakker. Jampie kon nog wel n tiedje deursloapen. Even noadenken: eerst op fietse noar Wedde; ‘Ol Graitje’ is der al om kwart veur zeuven, den weer in Troapel in n aander tram en as dij nait wieder ging, op train. Vrouger har ze naargens omdenken om, want Kloas regelde alles, mor dij is heur ontvalen en mout ze alles zulf regeln… en dat vaalt aaltied nait tou.
Koffer en tazze mit stoetjes stoan kloar, en nait te vergeten: t knipke mit sìnten…

t Is nog mor net licht, as ze mit heur twaibaiden op fietse stappen. Mooi dat ze veur luttje jong de fietse van Roelfke heur buurjong veur n prikkie overnemen kon, aanders was t ja glad gain doun west. Bie boer Smid dij stoef bie tramhalte woont, meugen ze fietsen op deel zetten; Geeske is doar goud bekend, zai helpt vraauw Smid ja geregeld mit hemmeln in de grode boerderij en dij op heur beurt stopt heur wel ains wat tou: n ol jazze van zukzulf of n haalfsleetse boksem van boas. Geeske is ja slim handeg mit heur handmesientje.

En joaheur, in de verte heuren ze de stoomtram al poestend en stennend aankomen. Wat n grode gevoarte, Jampie wordt hoast baange en knipt zien moeke den ook stief in haand. Stee genog om te zitten en t oaventuur ken begunnen!
Ze binnen nog mor net op gang, of t is weer stoppen gebloazen. t Schut nait echt op, mor noa zo om en noabie vief ketaaier komt Troapel in zicht en kennen ze overstappen. EDS stait op dij tram en den ist ja net of ze in boetenlaand binnen… Veuruitmorweer, ze binnen op raize noar Hinderk en zien vraauw en ze zellen der veurvast wel komen. Eerst mor n stoetje eten, t is zo onderhaand al n hailetied leden dat ze wat te bikseln kregen. Dizze raaize duurt nait zo laank en as tram nait wieder gaait, schoeveln ze achter t volk aan dij ook mit train mouten.

In de riege veur t loket: joaluu, nou wordt mainens. Geeske het knipke al in haand… “Waar gaat de reis naar toe, mevrouw?”, vroagt de man achter t loket. Joa woar gaait de raize noartou? Geeske prakkezaaiert en prakkezaaiert… Woar woont Hinderk nou toch?
“Janman woar goan wie hen”, vroagt ze luttje jong.
“Noar ons Hinderk moeke.”
“Joa mor woar woont ons Hinderk den, Jampie?”
“Dat wait k nait moeke.”
Wat n boudel, wat n boudel. De man achter t loket begunt mit opnuimen van ploatsen dij in aanmaarken komen kennen en ook aander luu helpen hom duchteg mit.
Aalmoal hoalen ze heur oadriekskunde op en waarachtig het lukt op t leste… n Loos manneke dij achter in de riege staait ropt: “Is het soms ook Haaksbergen?”
“Joa, Hoaksebaargen, doar woont ons Hinderk ja!”, reert Geeske, “dat mie dat nait in t zin schoot, verdikke.”
He he, wat n opluchten, t komt veurnander. n Echtpoar mout ook tot enne mit en pakken Jampie al bie d haand… “Kom mormien jong”.

Instappen, instappen, ropt conducteur…
“Ochmienlaivetied, mien koffer, woar is mien koffer”, bélkt Geeske as ze op perron stoan. “Dij staait ja nog veur t loket! Conducteur mien koffer, help mie toch, mien koffer is nog in station, ken ie nog even wachten? t Is n broene koffer en bovenin zitten 2 pakjes met zuite haardbroden.”
Conducteur is slim vrundelk; lacht n luk beetje en smoest even mit machinist en baintjet gebaauw weer in.
t Komt aalmoal goud en Geeske grabbelt in tazze noar buusdouk en klonje om swait van kop te wizzen.
Doar klantert ze van op…
WAT n RAAIZE, WAT n RAAIZE!!

Wat mankaiert mie toch, denkt Tine Boven, terwiel ze zuk een beetje doezeg aan deurpost vastgript. Vanmörn mit t opstoan haar k ook al wat last.
Ze is zoas elke dag, bezig mit de waarkzoamheden mit maid deur te nemen. “Ale weckflezzen oet de kelder mouten schoonmoakt worden mit hait sodoawoater, wie goan vandoag begunnen met de inmoak van de bonen.”
Jeltje kikt heur boazin ains aan en nikkopt heur tou. “Goud vrauw Boven, begrepen vrauw Boven, goanie zulf nog mor even weer in stoul, zo te zain heb ie dat wel neudeg, ie binnen wat blaik om snoet, ik ken mie der wel mit redden.”

De komende doagen wordt Tine der nait beter op, ze is voak te vinden in t leutjeste koamer van t hoes en vanoet dat vertrekje komen vremde geluden…
Ze is aans noeit zaik en staait bekend as ain dij der wezen mag. Ze het ook ja alles mit: ze is n mooi vrauwmens, het n rieke, laive man traauwd, soamen hebben ze zeun Albertjan, de toukomstige opvolger van “WAARKLUST”, noam van boerderij.
Doarvan binnen ze volledig onbezwoard aigenoar. n Stee dij der wezen mag mit 50 bunder laand en 40 koien op staal en nuim verder moar op!
n Pronkkoamer mit de duurste meubels dij n mens zuk mor denken ken. Zulf is Tine de ainegste dochter van n rieke boer van t Hoogelaand.
Mor… en dat is zo spieteg: Tine is trots, slim trots, lu nuimen heur den ook aaltied “trotse Tine”. Abaidersvolk het ze niks in d reken: stand bie stand en geld bie geld, zo is t ja aaltied west en zo mout t blieven!!
Hendrikjan is aans, hail aans, hai het heur der al voak op wezen, dat zai as boer en boerin veul aan d abaiders te danken hebben!

“Goa toch ains noar dokter Middelkoop,” zegt Hendrikjan, “doe bist ja lang nait in odder wicht, dat ken zo nait deurgoan.”
En noa veul vieven en zezzen is t zo wied: n fleske mit heur woater komt in tazze mit de zulvern slöt en doar gaait t hèn.

“Goedendag mevrouw Boven, zegt U het eens, wat zijn de problemen?” vragt dokter.
Tine nuimt aal heur kwoaltjes op en den onderzöcht dokter t gele vocht in t fleske…
Verder wil e nog groag n klain onderzuikje doun, mor den is e ook kloar…
“Spreekt uw grote zoon u met moeder aan, mevrouw Boven? Ja?” Zou u het niet leuk vinden om over enige tijd weer met mama aangesproken te worden?”
Woar wil dij man hèn, wat bedoult e? Tine is riddersloagen en kikt hom mit grode ogen aan… “Dokter ik bin 45 joar, bin al n beetje n olle vrauw, ik ken der nait bie, main ie…”
Wat er verder zegt is, wait ze loater nait meer, t ainegste wat heur bieblift is dat ze volgende moand weer komen mot veur contrôle.

Doagen, weken, moanden goan veurbie. n Biezundere tied brekt aan. t Nijloatje gaait rap deur t dörp: “Heb je t al heurd van trotse Tine? Hendrikjan Boven het tè voak noar de gevel van boerderij keken… -waarklust- begriep ie t wel?”
Loat ze kletsen zoveul ze willen, Tine krigt de mooiste en duurste waige oet Stad en zulf is ze voak in de weer mit n braai- of n hoakwaarkje; is soms een beetje onredelk tegen elkain, mor ja, n vrauw in gezeegende omstandigheden…

Veurjoar is in zicht en den wordt er op n mooie mörgen n klain wichtje geboren: Tineke Jantina Henderika, nuimd noar heur baiden.
t Volk mag ain veur ain op hozevörrels noar de opkoamer komen om t wichtje te bekieken.
Nee, n mooi wichtje is t nait, stoan d oogjes nait n beetje schaif en is t koppie nait wat aan de klaine kaant? Boakerske Betje zegt niks, maar denkt zoveul te meer. Ofwachten moar…

Tine en Hendrikjan binnen nait achterliek. Ze goan noa n dikke moand ains mit dokter Middelkoop proaten. Wat Tine zuk loater nog van dat gesprek herinnert is dit: Chromo… dingen, of hou zuks ook haiten mag, dat mout 46 wezen en Tineke het er 47 van. Hou is t meugelk! Mor dat zuksoort kinder hail laif binnen, is zo kloar as n klontje!

Trotse Tine mout nog veul leren in t leven: te bedenken dat Kloas de eerste abaider en zien vrauw Margie n jonkje hebben mit d zulfde kwoal. Hai komt wel ains mit, as Margie melk hoalt. t Ken roar lopen in wereld: kinder worden groter en van rang of stand hebben ze gain wait. Tonnie en Tineke vinden mekoar in d zandbak, binnen onòfschaidelijk, vouern d hounder of zitten net as swienen ook te knorren bie tswienhok.
Vergeten snöttebel weg te vegen, valen in d modder, mor hebben gain zörgen gelukkeg. Ze binnen te benieden, dij klaine beudels … “Loat dij kinder toch,” wiest Hendrikjan Tine voak terechte.

Jammer dat Tineke voak zaik is en op bèrre ligt. Tonnie komt den even kieken of ze al weer speulen ken vandoag.
“Nee, mien jong,” zegt Tine, “ze is nog te mui.”
Verdraiteg keert e zuk om en wil al weer òfraizen. Wat… hèt Tonnie ook verdrait om Tineke, net as grode Tine zulf? Den vuilen ze ja t zulfde, den heuren ze ja bie mekoar!
“Zellen wie veur heur t laidje zingen van: “hop, mien peerdje, rie noar Stad, bring mie kouk en hoaver zat.” vragt ze. “Hail zachies heur!”
Ze trekt lutje jong op schoot en soamen vörmen ze n klain koortje. Het klinkt wat vaals, mor dat geft niks, bedoulen is goud, meroakels goud!

Hendrikjan staait op drempel van deur te luustern. Hai gniffelt even… Is dat zien Tine?

Vleden joar bie de Grunneger Schriefwedstried was ik nr. 5. De jury schreef over t verhoal: “t Verhoal is goud schreven in heldere toal. Zoas t ter staait, zo is t.

Margie hèt drok, ze krigt verziede.
Even tellen: ain, twij, drij, vaaier, vief, zes schepkes kovvie in filter, goud aanstampen, woater in koffiepot, deksel der op, kloar.
As e dammee komt, huift zai allain mor meer knopke in te drukken en ken kovvie deurlopen.
Kouk òfsnieden, op schuddeltjes leggen, melk en suker op toavel, nee niks vergeten.

Rap noar gaange lopen, in spaigel kieken, kame deur t hoar, joa t zit schier. Verdold, ze wordt al n beetje gries, mor wat wil n mens, dat heurt bie leeftied, Pait is ja al sikkom koal!
Joa Pait… ze haren mekoar al n moal of wat trovven bie Jan en Lize, vrunden van vrouger.
Lize dee niks aans as van hom snaren. “Ainzoame man Margie, mor deur en deur betraauwboar en fersounlek, wie hebben t trovven met dizze noaber, hai is postbode west, lopt voak even aan.”
Lest was Lize joareg en was e der aankomen mit n boske bloumen.

“Bist doe der ook weer Margie, most dommee ook ains kieken in mien hoes hur, kenst zain dat ik boudel al mooi op stee heb.”
Eerst komen ze mit n kander aan proat over van alles en nog wat. Elk hèt wel wat beleefd in zien leven!
Pait vertelt geern over zien leven as postbode en wat e wel nait aalmoal mitmoakt hèt.

“Ie mouten waiten lu, ik was aaltied bliede as ik weer bie opoe Smit aan t Achterloantje was, ze ston voak al bie veurdeure te roupen: “k Heb n kan kovvie kloar hur, kom die mor gauw waarmen.”
Wie as postbodes nuimden heur den ook aaltied ‘Kan Koffie’, sneu dat ze nait meer onder ons is”, en den tegen Lize: “Margie en ik goan n ogenblikje noar mien hoes, ik wil heur mien spultje groag zainloaten, wie binnen der zo weer.”
Doar aankomen, prees Margie hom vanzulf, har ainglieks ook wel zain dat nait alles in òdder was, mor ja, n man allènneg…

Vanoavend komt Pait bie heur op verziede. Och, as ze eerlek is, verdrait om Hinderk, heur man, dij heur zo vroug ontvalen is, slit wat òf en ze mag Pait wel en… verder wil ze nait denken.
Rammelt der aine aan achterdeur? Joajoa, doar heb je hom al.
Paiter Diekhoes, schier in de klaaier, schounen poetst, mooi glad schoren, hai kon zo noar pelais van de keunenk goan.
“Bist mooi op tied, Pait, loop mor deur, zuik die n makkelke stoule oet, hest vast wel drijketaaier fietst om hier te komen.”

Noa wat hèn en weer geproat komt kovvie op toavel.
Wat is dat nou, trillen heur d handen n luk beetje?
‘Margie, Margie, wat mankaaiert die wel, zegt ze tegen zukzulf, doe bist ja in dien aigen hoes en zitst naargens aan vast’.
Pait zit duudlek op zien gemak, net of e hier al veul voaker west hèt.
“Gezellege koamer, Margie, dien bloumen op vensterbaank doun t beter as mienent. Krieg ze nooit aan blui, vergeet voak om woater te geven, mien moeke zol vrouger wel zeggen: ‘ze hebben lepelzaikte’.” Zo teutjen ze hail wat òf, verdrait, geluk, zaikte, alles komt veurbie.

Den inains begunt torenklok te luden: elf sloagen gaalmt e over dörp!
Woar is tied bleven, oavend is omvlogen!
“Doe most opstappen, Pait, bist nog laank nait weer in hoes, wie worren toch nait oetproat.”
“Doar hest geliek aan wicht, ik heb as òfsloeten nog n hail mooi verhoal en den stap ik op: t Was op n dunderdag en wat mie dij dag overkomen is! tGebeurde stoef in buurt van ‘Kan Koffie’ en der lag mie toch n bult snij…”

As tied van òfschaaid nemen is, binnen ze aalbaide wat schieterg.
n Haand geven of ‘moi hur’ zeggen?
Baide vuilen ze wel aan dat t ainglieks wel n beetje meer wezen ken…
Ze strikt hom den mor over waange, dat is ook ja hail mooi!
Den: opstappen en weg wezen!

Wat is dat?
Pait staait al weer noast fietse!
“Margie, wat n pech… k heb n lekke baand, verdold, hou ken dat nou en k heb gain raive bie mie om te plakken, hest n fietspompe?”
Den is t pompen gebloazen, mor hou Pait ook pompt en pompt, baand lopt net zo haard weer leeg, is zo lek as n teemze.
“Ken k dien fietse lainen Margie, ik ken toch om dizze tied bie gainaine meer aanbellen, elk is in daipe rust.”

Margie heur hazzens kroaken… Mörgen is t heur oppasdag bie dochter Alie, dij rekent op heur, ze mout fietse ja zulf bruken!
“Der zit niks aans op jong, doe most hier blieven, most mor op baank sloapen, wie zain mörgen wel weer, zet fietse mor in schure.”
“Margie, doe denkst toch zeker nait dat ik baand met opzet leeglopen loaten heb?”
Kiek, dat was nog nait bie heur opkomen, ze kikt noar zien eerlek gezicht en noar zien mooie blaauwe ogen, schudt drifteg kop hèn en weer. “Hou komst der bie jong, ik ken die toch, wie drinken nog n borreltje veur schrik.”

Ze binnen aalbaide wat verlegen met dizze toustand en zeggen nait veul meer.
Wat loater raaist de ain òf naar sloapkoamer en d aander strekt zukoet op baank…
Dat duurt nog gain tien menuten, of t licht in koamer gaait al weer aan en staait Margie in nachtponne in koamerdeur.
“Kom van baank òf, Pait, zoast nou gaait… ik heb ter gain vrede mit, dou schounen oet en kom noast mie op mien bèr liggen, dij is braid genog en ligt vast beter as op dij haarde baank.”

t Is even wennen zo soamen op ain bèr, mor ze binnen baide oareg gaauw in sloap valen, mor… dat ken ook van dat borreltje komen vanzulf.
Ie vroagen joe of hou t òflopen is mit Pait en Margie?
Goud! Hai komt geregeld langs en zet fietse doadlek al in schure!