Bolt-de Boer, Mina

Veur wat gezónde bewegen aangaait, heb k de gewoonte om elke dag n vaste route te lopen; d aine keer linksom, d aander keer rechtsom, dat hangt van zun- en wiendrichting òf.
Sums dou ik dat smörgens, din past mie dat smirregs weer beder; t kost zo’n 30 tot 40 minuten!

Vanòf ons hoes ien Börgstroat gaait t via Börgweg, Menkemoaweg, Heerdweg tot fietspad, din linksòf Snoukegatpad op (achter Menkemoabörg) noar Moushörnweg, woar ook n klaine daaierntoen is en weer via Börgweg noar hoes.
Veul mensen hebben ontdekt, dat dit n haile mooie wandelpad is.

Minnegain kom k doar tegen: mensen mit n hond; mit nordic walking stokken, mit n rollator, mit kiender noar daaierntoendje om baisten brood te brengen en dat zowel lopend, op fiets of ien scootmobiel.
Zo moak ik òf en tou n proatje mit n bekende, din es mit ain dij k ooit n keer traauwd heb of mit zo mor ain dij n babbeltje begunt.
Da s mooi man, mor k heb ook pelzaaier aan alle daaier dij ik tegen kom: grunneger peerden van dokter Reimert op t laand dat bie Menkemoabörg heurt of as ze bie zien boerderij lopen en wilde eenden ien t snoukegat.
Omdat doar ien t gras n baank staait, blieven wie bie zummerdag doar sums even rustig zitten om te lustern noar t lewaai van kikkers ien heur poartied. Gelukkig bin n ze der weer.

Verder zai ik honden aan lien òf lös, kraaien op t laand, kauwtjes ien bomen òf vlaigend ien lucht; zeekoapen vlaigen der ook.
En din n kobbel koien, gonnent kieken mie aan en volgen mie mit heur ogen.
Ain keer zag ik, dat twij koien, nee, der was gain ból bie, n grieze en n broenbonde mit heur koppen tegenkaander aanstonden en ze bleven rustig zo stoan, ien ieder geval zolaang as ik dat zain kon.
Ook dou k stoan bleef om noar dit biezundere tafereel te kieken.
Wat zol dat betaiken hè?

Nou, en din aal dij daaier ien daaierntoendje; doar lopen knienen, verschillende soorten hounder, n dik swaart hangbuukswien, n reebok mit nog ain stuk van zien gewei op kop, ook reeën vanzulf, bokken, gaanzen en sums ook paauwen oet Menkemoabörg dij doar op t vreten òfkommen.
Mie ducht, ze kennen mie aal, want t swien knoart, gaanzen gakken, hounder tokken en kommen der vot aan as ik der laangs kom.
Dat doun n ze netuurlek omdat ze denken, dat ze wat kriegen, dat wait ik ook wel, mor din verbeel ik mie dat ze mie grouten, net as ik heur.

Zo kom ik ook verschillende aandere dingen tegen, bevubbeld n keer, toun mien man ook mit laip, zagen wie ien slootswaal aan t Snoukegatpad n bultje klaaier liggen: sweatshirt, laange broek, t-shirt, sokken en onderbroek hing ien boom.
Doar keken wie roar van op en keken of der messchain ain ien t wodder lag; nee dus, gelukkig!
Wie kwamen der nait áán vanzulf.
Toun wie thoeskwamen hebben wie direct plietsie belt en heur oetstukt waor t spul laag.
Ze waren blied mit ons melding, zeed n ze, mor wie hebben der nooit weer wat van heurd, mor volgende dag was t vot!

Wie zagen ook n keer, dat ter n löslopende bordercollie n kolder ien de kop kreeg en dwars deur sloot achter n kobbel schoapen aanvloog.
Mien man zee tegen eigenoares van hond: “k Zol dat baist mor aan lien doun, want aans kin joe dat nog es n keer flink wat kosten aan n boute en schoa”.
Op n aander keer zag ik, op ongeveer n meter of vief verspraaid acht, mooie, dikke eerabbels ien t gras liggen, terwiel wie der laangs fietsten.
“Dij neem ik mit, doar kin n wie wel twij keer van eten”, zee ik.
“Bis gek”, zee mien man, “wat kin die dij eerabbels schelen”.
k Was al van fiets òf, zette hom op stander en begon dij eerabbels op te zuiken. Vanzulf kwam n echtpoar, haile goie bekenden der ook net aanfietsen en raipen: “Nou, mot dat zó, mos toe t eten bie pad opscharreln?”
Net wiend op mien man zien meulntje. “Kiek”, zee e, “doar hest aal, schoams die nou nait”.
“Nee”, zee ik, “ik dou toch niks verkeerds” en dee ze mooi ien fietstas.
Schane toch om dij mooie eerabbels doar ien t gras te loaten verrötten.
Wie hebben ze ienderdoad ien twij keer lekker opeten!

En nou wil k t nog even hebben over dat roeme oetzicht en aal dij mooie wolkenluchten, mor ook verder de haile natuur, alles wat der gruit en bluit op t laand, ien t gras en ien sloden.
Man, man, wat is t overaal toch mooi, as ie t mor zain willen.
Zo bin ik elke dag weer benijd noar wat ik tegenkomen zel en dat is sums haaildaal niks!

Nou bin ie op hoogte hou of ik ien n dik haalf uur hail wat beleven kin, der sums snachts over dreum, der voak nog aan denk en dus veul pelzaaier heb ien en van mien doagleks loopke, dij ik elk aanroaden kin, want t is nait allain goud veur joen spieren en gewrichten, mor ook om heerlijk boeten ien de vrizze lucht zuurstof daip ien joen longen te zoegen.

Heb k even goud over noadocht. Grunneger wereld as pervinzie zel der nog wel wezen en veul van zich heuren en zain loaten. Denk aan Eemshoaven enzo, mor ons Grunneger toal wordt aal minder sproken.
Elk joar ien meertmoand-dialectmoand moak ik t mit op schoulen. Aal minder kiender kinnen t proaten. Olders en grootolders proaten tegen nkander wel Grunnegs, mor mit kiender en klaainkiender wordt der Nederlands sproken.
Schane vien ik dat, want wat kinnen wie ien t Grunnegs mit enkele woorden nait aal méér zeggen as ien t Nederlands mit haile zinnen!

oet t Oethoesterboukje (2006)

Bie ons ien Oethoezen bestaait ter aal meer aans viefenzesteg joar n vraauwengroep, dij leste joaren ‘Passage’ hait..
Dou ik lid wer haitte dijzulfde verainen NCVB.
Aal wel viefentwinneg joar hemmen wie bie dij club n teneelgroep, dij bestaait oet vief, sums zes speulers en n veurzegger.
Eerdoags speulen wie t stukje mit as tuddel ‘Twij taandes en twij toaveltjes’, mor dat even terziede.

Nou goa k joe vertellen over ons teneelgroep en wat ons n moal overkommen is.
Wie haarn oafsproken om dij bewuste oavend ons teneelrepetietsie te hollen bie dij speuler dij op polder woont.
Omdat t al tegen winter laip en der zulfs al snij lag, gingen wie der mit auto hin.
Vief vraauwlu, aalmoal zestigers, joaoa, vraauwlu, begriebelk toch?
t Ging goud he, wie konnen alle vief makkelk ien auto; drij op achterbaank en twij veurien.
Omdat ter al poar zitten mit zere knijen, n zere, versleten rug of zukswat, mag degene dij t minst vereg is veurien zitten.
Mooi, dat wie hoast aalmoal n riebewies hemmen, din kinnen wie om beurten rieden.
Dizze keer was ik aan beurt.
Wie hemmen altied bult pelzaaier mit n kaander, aings binnen wie gewoon n stel vriendinnen worden ien loop van aal dij joaren.

Ainmoal op stee, drinken wie eerst altied n kop kovvie of thee mit wat lekkers der bie en onder bedrieven worden even nijste nijskes oetwisseld en din mot t weden.
Aans wie mit n nij teneelstuk begunnen, din gaait t zo: noadat rollen verdaild binnen, goan wie d’eerste weken, gewoon op stoul zittend, elk heur rol lezen!
Elke keer bie n aander. Aans wie ons rol ons aal beedje aigen moakt hemmen, din repetaaiern wie verder bie ain van groep dij meer roemte ien hoes het en din perbaaiern wie, sums nog mit boukje ien haand, echt te speulen, mit hulp van veurzegger.
Leste weken veur oetvoeren repetaaiern wie noatuurlek op teneel.

Doar haarn wie t dizze keer dus nog lang nait aan tou, der mos allain nog mor lezen worden. Nou, ik kin joe vertellen, dat wie voak slap van t laggen binnen.
Mit n ernstig gezicht wordt der bie tieden toch n tekst oetkroamd wat ter hail nait staait of wat ter zo mor bie fantaseerd wordt.
Tussen bedrieven deur drinken wie nog bakje leut en din wordt haile wereld nog even over n bult hoald. Dat mag nait te laang duren noatuurlek. d’Ain wait dit en d aander het dat beleefd of heurd, wie roaken gewoon nooit oetproat.
Wie waitn ien ons groepke din ook alles van n kaander.

t Is nait altied allain mor laggen en lol moaken, nee, op ons leeftied moaken wie van alles mit.
Ien tied dat ons kiender kiender kregen, ging t nait altied over rozen, ging nait alles vanzulf goud, sums waren der zörgen om n miskroam of aarger.
Verschillende van speulers binnen slim zaik west of mouken zaiktes mit ien femilie of ien noaste omgeven.
Wie kinnen alles bie n kaander kwiet, leven mit en perbaaiern mekoar op te montern.
Kiek, nou zit ik hier ook aalweer op n ziespoor, gain wonder dat t altied zo loat wordt deur ons geteut.
Dij oavend van onze repetietsie ien polder zellen wie ons nog laang heugen.
t Was al hoast kwart veur elf, dat wie weer op Oethoezen aangingen.

En dou gebeurde t! Haalverwege polderweg kregen wie meleur mit auto.

Hai begon aal langzoamer te rieden en joa he, dou bleef e stoan.
Nou haar k hínrais al zain, dat t laampke van brandstofmeter oaf en tou flikkerde. Ik docht toun, òh, dat redden wie wel, t is ja mor noar polder, mooi nait dus!

Deur mien overgangshormonen kreeg k opslag n opvlaaiger, want, o schrik, doar zaten wie mit gebakken peren, baalkeduuster ien t open veld, en din te bedenken, dat der op weg van dij smerige snijproeksel lag; doar komt nog bie, dat der om dij tijd gain mens meer polderweg laangskomt.
Goie road was duur, twij gingen op stap noar t Lege van Weg om te kieken of der nog aargens licht braandde.
Mit ons drijen bleven wie ien auto zitten te wachten.
Deurdat wie kold werden en al stainkolle vouten haarn, sloug t bie aain van wichter op bloas en dij mos op n duur hail neudeg noar w.c.; dat wer dus n openlucht w.c., pepieren Tempo buusdoukjes mit.

Noa ongeveer drij ketaaier kwamen dij twij, dij op zuik goan waren, bie ons terug.
t Was overaal dood ketoen, zeden ze, moar ien ain hoes zagen ze licht branden.
Joa, t was bie n bekende en ze belden doar aan.
Man kwam ien pijama bie deur en haar heur mit grode ogen haildaal verbaldereerd aankeken, en zegd: “Mien laive tied, wat monnen ie hier zo loat op oavend nog aan te bellen, man nog tou, wie werden der ja kèl van”.
Dou e zag wel t waren, begon e te laggen.
Wichter vertelden wat ter aan de hand was, en waren dus net op tied, want ze wollen krekt op bèr, mor gelukkig wol dij man ons wel helpen.
Hai mos zuch dus eerst weer aanklaiden, dou noar t bedrief woar e waarkte, haalfweg Oskerd, om n buske benzine op te hoalen.
Ondertussen jammerde ain van wichter al: “Hai, wat zel Jaan wel nait denken wor of ik blief.” (mobieltjes waren der ja nog nait).
Weer n ketaaier loader kwam man der aan.
Ik wol hom wel om haals vlaigen, mor k kon mie nog net ienhollen.

Dat benzinetank leeg was, bleek duudlek, want ik kon auto weer starten en mien loading van vaaier vraauwlu vaaileg thoesbrengen, noadat ik dij redder ien nood eerst haartelk bedankt haar.
Aanderdoags heb k hom n dik bos bloumen brogt veur zien geweldige hulp, midden ien nacht om haalftwaalf.

Ie snappen zeker wel hè, dat k mit dit veurval voak moal nittjed bin, woarbie der beedje gnivveld wer.
Eerst werd t geval al braid oetmeten ien notulen, loader ien t joarverslag noatuurlek.
Op joarvergoadern van t joar dat ik oftrad, noadat ik al negen joar veurzidder west was, bedankt en tousproken wer, dou mos t verdold nog even weer dainst doun.

En nou is dit d’allerlèste keer!