Zummerstippen
t Mag meschain gain noam hebben, mor k kiek in t veurbiegoan stommegeern noar t vraauwlek schoon. In t biezunder as t wicht kop sierd het mit n koppel zummerstippen. Woar t aan ligt kin k zo ain, twij, drij nait ains zeggen, moar t het veur mie wel wat. As de rest der under ok nog paast, is t aal mit aal hailemoal dik in odder. Kerel, hou kom k derop, terwiel dat mien wederhelfte t aanzain ok meer as weerd is. Denk veurzekers aan tied, dat k zölf nog op jacht göng. Al was t veur mie noa n zetje, bie mien Geertje koop-en-slag, tot aler tevredenhaid. t Zel wel aan older liggen, dat n manskerel wat oog veur dij ‘tobbelviskes’ krigt. k Wait nou wat k heb, mout nog mor ofwachten wat n aander mie meschain brengt. Kin t beste t mor bie t olle loaten. Zel dat aans mit d’oorzoak wezen, dat n bult kerels as ze de viefteg pesseerd binnen en in de penopauze roaken, t aledoags gezicht kuutjebuten veur n wicht van om en bie twinneg lentes. Harregat, k mout der ja nait aan denken! Woar denkt dij stumperd moud en energie vandoan te hoalen om zo’n ‘jonkvraauw’ te behoagen? Of denkt e onverdrutzoam: “Ik goa der veur, zel kidde nog ains ommeroak staaigern loaten. Brek e din brek e!”
Wat n lieder, dammeet wait e nait hou rap e weer op t olle nest dele strieken mout. Mor din is deure wizze veur aiveg tou. Har alles deeg oet figelaaiern mouten, aleer e zok in n onwis oaventuur störtte. t Gras bie n aander kin der smangs nuver gruin bie liggen, mor kin op duur wel es allemachies broen worren.
Spiet komt aaltied noa de zunde, staait in t Grode Bouk, mor din is t voak al te loat. n Mens kin beder aan de toavel zitten, asdat e zölf op etenskoarde staait! Joager har innertied zien ogen en hazzens nuver kost geven mouten, veurdat e tougaf aan t underboek gevuil. Dit soort noaloateghaid kin n vent aans duur te stoan kommen. Zörgt mangs veur n bult pien in de kop en in knibbe.
As der ok nog kinder binnen, is ellèn hailemoal nait te overzain. Noast n bult trammelant, haartzeer en zörgen levert zo’n oetstap in t hoezelk verkeer, noast wat nijeghaid en dieverdoatsie, aans bar veul noawaark op, dat nait ain, twij, drij op te lözzen is.
k Kiek gerust wat noar zummerstippen op t snoetwaark van n nuver poedie, ons Laimeneer het n mens nait veur noppes twij ogen geven.
Kieken kost ja niks as k de knibbe en t ovrege gerij mor in de buutse hol. t Mag thoes – veur mien gevuil – paartieds wat behelpen wezen, dat is mainsttieds nog beder as mie zat eten. t Veurkomt in aalsgeval hail wat aargenis en noareghaid. Woar kin k t beder kriegen!
